Aνεστιάσεις

Απρόσιτη

2012-02-10T16:38:00.001+02:00

Φέρε μου λόγια να σε ντύσω
δεν μπορώ άλλο να με τυφλώνεις
είσαι απέραντα γυμνή

13/10/09

Εγωισμός

2012-02-05T02:48:00.000+02:00

Επεμβαίνω στην οπτική σου
αναιρώ το μέλλον σου
ας είμαι εγώ αυτό
ποτέ δε θα γίνω ενδεχόμενο.

οκτώβριος '09

για μας που ζωντανεύουμε ίχνη

2012-01-28T15:19:00.003+02:00

*
Αγαπάμε να ξεχνάμε
κι ευλογούμε την πνοή μας
αόμματοι.
*
Γράφουμε χάρη στο ανώφελο
και χάρη στο ανώφελο
πεθαίνουμε.
*
Σαρώνουμε
κι ενώνουμε
τα κύματα
του
φάρου.

οκτώβριος '09

Φτιασιδώματα

2012-01-24T01:35:00.001+02:00

Πιάστηκε το μυαλό μας
σε απομεινάρια νύχτας
και μαγείας καμώματα
μας έφεραν ανυπεράσπιστους
να ψάχνουμε το πως
η χαρά μας έγινε κέρινο ομοίωμα.

3/10/09

Με σιγαστήρα

2012-01-16T15:38:00.005+02:00

Στο αυτοκίνητο δεν ήταν οδηγός, μα ένας κατατρεγμένος στο κινητό του καταφύγιο. Έπλαθε ιστορίες για τους άλλους οδηγούς και προστατευόταν στο δικό του τρόπο οδήγησης. Αυτός που μόλις τον προσπέρασε με σπινιά πρέπει να έχει δυσκολευτεί πολύ να επιβληθεί σε κάποια συζήτηση χωρίς να υψώσει τη φωνή του. 'Ενα παράδειγμα μόνο δυσάρεστης κρίσης. Σπάνια έφτανε η κρίση, έπρεπε να ακολουθεί κάποιους οδηγούς για να καταλάβει. Έτσι όταν το φανάρι άναψε πράσινο και ο δεξιός του γκάζωσε απότομα για να περάσει μπροστά του, ο Κίμωνας πάτησε κι αυτός το γκάζι και ασυναίσθητα άρχισε να ανεβάζει απότομα ταχύτητα. Η ταχύτητα τον παρέσερνε, με ή χωρίς αμάξι. Το επόμενο φανάρι είχε γίνει μόλις πορτοκαλί. Ο μπροστινός του είχε μια απόσταση πάνω απο 100 μέτρων -και απ' τον φανάρι και απ' τον ίδιο. Φαινόταν δύσκολο να σταματήσει αλλά κι ο Κίμωνας δεν μπορούσε να τον παρατήσει τόσο γρήγορα. Όταν άναψε κόκκινο ο μπροστινός του είχε μόλις φτάσει κάτω απ' το απαγορευτικό φως, κάτι που τον έκανε να επιταχύνει κι άλλο. Ο Κίμωνας είχε φτάσει ήδη τα 120 χιλιόμετρα, τα 50 μέτρα που τους χώριζαν τώρα ήταν ικανά μόνο να τον κάνουν να σκεφτεί το φρένο. Σε 60 μέτρα απ' αυτη τη σκέψη βρισκόταν χωμένος στο παρμπρίζ του. Ένα βανάκι απ' το άλλο φανάρι είχε μόλις περάσει το πράσινο με ταχύτητα, δε θα μπορούσε να το δει ποτέ απ' τη στιγμή που δεν πείστηκε να πατήσει το φρένο. Στο νοσοκομείο η διάγνωση ήταν εγκεφαλική διάσειση και πολλαπλά κατάγματα στα πόδια. Το αμάξι του είχε ειδοποιητικό ήχο για τη ζώνη και αερόσακο. Στάθηκαν πιο σωτήρια από κάθε κίνηση που θα μπορούσε να κάνει όταν το βανάκι βρέθηκε μπροστά του. Ο οδηγός του βαν βγήκε απ' το συμβάν με επιπόλαιες αμυχές.
*
Ο Κίμωνας δεν έπαψε ποτέ να σκέφτεται τους άλλους. Πάντα απορούσε για το τι τους ανησυχεί, πάντα έψαχνε μέσα τους με ή χωρίς την άδειά τους.
-Τι σκέφτεσαι όταν είμαστε μαζί; Ρώτησε τη Σόνια.
-Σκέφτομαι πως είσαι αυτό που θέλω να είναι μαζί.
Ο Κίμωνας ικανοποιήθηκε από την απάντηση προς στιγμήν και μετά από λίγα δευτερόλεπτα την ξανασκεφτόταν φωναχτά.
-Και το μαζί σημαίνει εγώ κι εσύ;
Η Σόνια τον κοίταζε απορημένη, μα δεν έπαυε να την ενθαρρύνει κάτι να τον πείσει.
-Για μένα ναι, για μένα δεν υπάρχει καλύτερο μαζί. Τα μάτια της είχαν αποκτήσει την όψη που έκανε τον Κίμωνα να μη θέλει να μιλήσει άλλο, μόνο της χάιδευε το κάτω χείλος και παρατηρούσε το προφίλ της, το έβρισκε πολύ πιο εκφραστικό απ' ό,τι θα μπορούσε να του εκμυστηρευτεί.
*
Στα 25 του είχε πολύ περισσότερη ενέργεια απ' όση χρειαζόταν η ζωή. Δεμένος με την φαντασία του θεωρούσε σημαντικότερο να βλέπει μακρύτερα απ' όσο του επέτρεπε η όρασή του. Η θάλασσα τον συνέπαιρνε. Διστακτικός να την ορίσει την κοίταζε με τις ώρες απ' το παράθυρό του. Και αναρωτιόταν αν η απεραντοσύνη της μπορούσε να τον απαλύνει απ' τη μοναξιά του. Όχι ήταν πολύ πιο εφήμερη για να χωρέσει στη θάλασσα. Η μοναξιά του ήταν ένα κύμα που έσκαγε πάνω του για να ανακυκλωθεί μέσα του. Δεν ήταν περισσότερο από μια αναταραχή που τη χρειαζόταν για να αντιπαρατεθεί με την ελαφρότητα της ύπαρξης του. Όπως η θάλασσα χωρίς τα κύματα θά' ταν μια μεγάλη μονοτονία. Άλλα δεν έφτανε και πάλι κάτω απ' την επιφάνεια. Το σκαρί του ήταν σχεδίας.
*
-Φόρεσα πάλι το καλύτερο σου ρούχο. Της είπε με το που τέλειωσε η ερωτική πράξη. Εκείνη που πριν λίγα δευτερόλεπτα τον κοίταζε σαν το πιο θείο δώρο πλέον μάτωνε στα χέρια του.
-Ποτέ δεν έγινα δικός σου, ποτέ δε θα γίνω. Συνέχισε λες και είχε ανοίξει μέσα του η πύλη της πιο αντιερωτικής εξομολόγησης. Εκείνη άρχισε να διαστέλλει τις κόρες της και να συγκρατεί με δυσκολία τη φωνή της.
-Αυτό που κάναμε δε λέγεται έρωτας, λέγεται σεξουαλική ανάγκη, αν επικοινωνήσαμε ποτέ ήταν μόνο και μόνο για να την ικανοποιήσουμε. Απορρούσε με τον εαυτό του, ήταν σίγουρα η πιο ακατάλληλη στιγμή να γίνει κακός απέναντί της. Εκείνη ένιωθε σαν να είχε εκραγεί απ' το δωμάτιο μισώντας το αποτύπωμά της που θα πρόδιδε την παρουσία της.
-Σταμάτα, δε σου φταίω σε τίποτα, ό, τι και να έκανα λάθος δε θέλω να μου πεις άλλα. Ντύθηκε κι έφυγε πιο γρήγορα από κάθε άλλη φορά.
*
“Στο πρώτο λεπτό της φυγής μου θα φορέσω ό, τι μου έμεινε απ' τα καθαρά ρούχα μου και το μόνο που θα μείνει θα είναι να καθαρίσει και η πνοή μου. Θα φωνάξω στον κόσμο με όση ψυχή μου απέμεινε πως τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο φαίνονται, και πως κάτι υπάρχει μέσα στη λήθη μας που μας φέρνει και πάλι μαζί, που μας δείχνει πως να ξεπερνάμε ένα μικρό κακό που φώλιασε στην ψυχή μας. Και τότε ο κόσμος θα ανοίξει σαν αγκαλιά, η μόνη που ανοίγει τόσο διάπλατα, για να χλευάσει αυτό που νόμιζα πως μου ανήκει. Με μια κοινή τρυφερότητα θα προχωρήσω στο δεύτερο λεπτό με μια απλή τάση προς έμετο, δεν περίμενα άλλωστε ποτέ τέτοια ανταπόκριση στις επιταγές μου. Ώστε έγινα Θεός; Ένας κατακριτέος δικτάτορας που δεν ξέρει καν τα μέσα για τη σωτηρία του.”
Μονολογούσε ενώ έπινε τον καφέ του.
“Βγαίνω πάλι απ' το καβούκι μου γυμνός, με μία θέληση να αντικρίσω ό, τι με σκλαβώνει. Και ναι, αυτό που σε σκλαβώνει καμιά φορά, αν όχι πάντα, είναι το ίδιο με αυτό που σε απελευθερώνει, πως όμως να αντικρίσω τους ανθρώπους σαν να είναι αθώοι εκ γενετής; Αλίμονο, δεν είμαι εγώ που καταδικάζομαι κάθε μέρα; Και πως να μην το κάνω όταν το τελευταίο μου κουμπί είναι μόνο για λόγους μόνωσης.”
*
Στο δρόμο του βρέθηκε ένας περαστικός που είχε σκύψει κοιτάζοντας μέσα σ' ένα αυλάκι εκστατικά. Πήγε κοντά του και κοίταξε επίσης με μανία, το μόνο που φαινόταν ήταν μία λιμνούλα βρώμικο νερό.
-Ξέρετε ότι αυτό το νερό απέχει πολύ από αυτό που πίνουμε σωστά;
-Σωστά. Απάντησα προσπαθώντας να τον παρακινήσω να συνεχίσει με ένα νεύμα προσποιητού ενδιαφέροντος.
-Ε λοιπόν δεν απέχουμε εμείς από αυτό το νερό.
-Ευχαριστώ. Προχώρησε παρακάτω και είδε τον ουρανό καθώς σχίστηκε σε πολλές λωρίδες απ' τα σύννεφα την ώρα του δειλινού. Κόκκινα ποτάμια είχαν σχηματιστεί κι ένας χαιρέκακος ήλιος απολάμβανε το θέαμα κρυμμένος πίσω απ' τα σύννεφα. Είχε μια έντονη επιθυμία να ξαναβρεί τον άγνωστο κύριο και να του πει πως ο κόσμος δεν είναι βρώμικος επειδή τον βλέπει βρώμικο και όμως δεν είχε το κουράγιο. Αμφέβαλλε κατά πόσο θα τον άκουγε. Άλλωστε κι αυτός με το ζόρι τον άκουσε. Μιλούσε τόσο σιγά. Σαν να προσπαθούσε να κρύψει απ' τον ίδιο του τον εαυτό τα λόγια του. Όμως τον άκουσε. Και σίγουρος για την απελπισία του συνέχισε το δρόμο του σαν να τον ξεχώριζε από εκείνον κάτι το ανεξήγητο. Μα πως να βάλει τον εαυτό του στη θέση του; Αυτός που είχε περάσει από εκείνη τη λίμνη και ποτέ δε θέλησε να βγει; Αρκεί που δεν του κάλυπτε τα μάτια.
*
Ένιωθε πολύ μόνος μετά το χωρισμό κι αυτό το συναίσθημα του έδινε μια αυτοεκτίμηση. Γιατί δεν τον παρακινούσε σε δράση. Χάζευε πολύ περισσότερο από πριν με μικροπράγματα και μιλούσε με ανθρώπους καινούριους στη ζωή του. Έτσι βρήκε ένα φίλο στο καφέ. Κάθισε δίπλα του και του εκμυστηρεύτηκε πόσο ωραία ένιωθε εκείνη τη μέρα που τα σύννεφα είχαν δώσει τη θέση τους σ' έναν μοναδικό ήλιο. Εκείνος τον κοίταξε με απορία, σίγουρα δεν περίμενε να του μιλήσει και φαινόταν βιαστικός. Ανοιγόκλισε το στόμα του και άκουσε να του λέει πόσο είχε χαρεί κι αυτός για την καλοκαιρινή μέρα.
-Εντάξει, του είπε, καλοκαιρινή αλλά όχι και ιδανική. Απόρησε περισσότερο.
-Τι πάει να πει ιδανική μέρα; Αναρωτήθηκε. Τότε η απορία έγινε δική του και μην έχοντας την ιδανική απάντηση σηκώθηκε και τον αποχαιρέτησε μ' ένα χαμόγελο ανακούφισης. Ήξερε πως δε θα μπορούσε να του εξηγήσει απ' τη στιγμή που τον ρώτησε κάτι τόσο απόλυτο. Ό,τι και να έλεγε θα έπεφτε στο κενό. Όμως η ομιλία τους κατέληξε χωρίς να καταλήξει και αυτό του έδινε την ικανοποίηση της προσμονής. Της άσκοπης προσμονής. Το να χωρίζει απ' τους ανθρώπους του' χε γίνει κατάσταση σταθερή. Ζούσε πλέον με την εντύπωση πως πάντα θα βρίσκει νέους να μοιραστεί τα ανεπίδοτα συναισθήματά μου. Και που θα κατέληγε αυτό; Σε μια γυναικεία αγκαλιά ήλπιζε. Πως αλλιώς να επικοινωνήσει κανείς; Μέχρι τότε θα κοινωνούσε.
*
Πως είναι το σύμπαν χωρίς ανθρώπους; Έτσι είναι και η καρδιά του Κίμωνα. Επέζησε πολλές φθορές αλλά δεν παύει να είναι απάνθρωπο. Ένα συνονθύλευμα πετρωμάτων. Ένα απαύγασμα εκρήξεων. Κι όμως παραμένει πάντα ανεξερεύνητο, Αρκετά μυστηριώδες για να τον ωθήσει σε νέες αναζητήσεις. Έτσι παρά το χωρισμό του ήξερε πως η ζωή του ήταν πάντα έτοιμη να του ανοιχτεί σε νέες προκλήσεις. Έπιασε το τηλέφωνο και πήρε τον πρώτο άνθρωπο που σκέφτηκε.
-Γιώργο θα ήθελα πολύ να σε δω, θα είμαι στο καφέ σε μία ώρα αν μπορείς να περάσεις. Ο Γιώργος εμφανίστηκε ακριβώς σε μία ώρα. Ακρίβεια που τον έκανε να σκεφτεί θετικά την προοπτική της συνάντησής τους. Παρ' όλα αυτά άρχισε να μιλάει για τον εαυτό του ακατάπαυστα. Του είπε πόσο μόνος νιώθει που άφησε την Σόνια τόσο απότομα. Την ίδια στιγμή που ήξερε πως δε θα μπορούσε να κάνει αλλιώς. Του είπε πόσο θα ήθελε να τη δει και να χαθεί στην αγκαλιά της χωρίς να υπολογίζει ότι η αγκαλιά αυτή ανήκει στη Σόνια. Πράγμα αδύνατο. Κι όμως δεν μπορούσε να χαθεί στην αγκαλιά άλλης γυναίκας. Κάτι στις άλλες τον ξένιζε. Του έλεγε πως δεν μπορούσε να κάνει βήμα σε άλλη κατεύθυνση. Ο Γιώργος ψέλλισε κάτι αλλά μέσα στην ένταση που ένιωθε αδυνατούσε να καταλάβει τι. Τον ευχαρίστησε που τον άκουσε και σηκώθηκε.
*
Στο δρόμο έξω απ' το σπίτι του περίμενε η Σόνια. Η πρώτη του σκέψη ήταν να μην παρουσιαστεί μπροστά της αλλά δεν μπορούσε να κρυφτεί. Έπρεπε να σταθεί στα πόδια του και να την πείσει για την συνειδητή του απομάκρυνση. Η Σόνια τον κοίταζε με βλέμμα τρελής. Αδυνατούσε να εξηγήσει γιατί έπρεπε να τον κοιτάζει έτσι. Πήγε να του μιλήσει αλλά τη σταμάτησε και προχώρησε προς το σπίτι του. Η Σόνια μπήκε κι αυτή. Ετοίμασε ένα ποτήρι ουίσκι για τον ίδιο. Ρώτησε και τη Σόνια αν ήθελε αλλά δεν πήρε απάντηση. Κάθησε μπροστά της και περίμενε να ακούσει την ετυμηγορία της.
Ήταν έτοιμος ακόμα και για το πιο σκληρό κατηγορώ όταν εκείνη έβγαλε ένα στυλό και έγραψε στο σημειωματάριό της. Του το έδειξε. Με γράμματα τρεμάμενα έγραφε:
Πέτρο πρέπει να το αποδεχτείς, δε θα σταθεί εμπόδιο για μένα. Μα γιατί του μίλαγε με σημειώματα, τι νόμιζε, πως δεν είχε την υπομονή ούτε να την ακούσει; Είχε καταλάβει προφανώς ότι δεν ήταν σε θέση να ανοίξει διάλογο μαζί της και πήγε μέσω της πλαγίας οδού να τον προσεγγίσει. Αλλά αυτός δε θα υπόκυπτε.
-Ό, τι και να έχει γίνει στη ζωή σου δε με νοιάζει ούτε να το αποδεχτώ ούτε να το κρίνω, ο καθένας μόνος του πλέον. Η Σόνια καθόταν στωικά και τον άκουγε, έγραψε πάλι στο σημειωματάριό της, αυτή τη φορά πιο αποφασιστικά. Του το έδωσε.
Πέτρο μετά το ατύχημα όλα άλλαξαν, αλλά αυτό δεν είναι λόγος που πρέπει να ξεσπάσει πάνω μας.
Α τώρα ευθύνεται το ατύχημα! Αδύνατον να την καταλάβει. Ήταν σίγουρα τρελή. Το ότι δεν μπορούσαν να μιλήσουν σαν άνθρωποι που δεν έχουν κάτι να χωρίσουν ούτε καν της περνούσε απ' το μυαλό για λόγος.
-Σόνια δεν έχει καμία σχέση το ατύχημα και δεν καταλαβαίνω τέλος πάντων γιατί μου απευθύνεσαι γραπτά. Αυτή τη φορά είδε το στόμα της ν' ανοιγοκλείνει αλλά και πάλι δε μίλησε. Έγραψε αυτή τη φορά με μεγάλα γράμματα και τό κράτησε μπροστά στα μάτια του.
Δεν ακούς μετά το ατύχημα. Φαντάζεσαι ότι ακούς. Έχασες την ακοή σου και ποτέ δεν το συνειδητοποίησες. Επιμένεις να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. Για μένα δε σημαίνει τίποτα, σε αγαπάω.
Κοίταξε τις λέξεις αποσβολωμένος. Χτύπαγαν στο μυαλό του τόσο δυνατά. Είχε υποψιαστεί όλους τους άλλους εκτός απ' τον εαυτό του. Η επικοινωνία όμως δεν είναι ζήτημα μόνο εξωτερικό. Τον διαπέρασε σύγκρυο. Έριξε γροθιά στο σημειωματάριο που πετάχτηκε στη γωνία του δωματίου και χώθηκε στην αγκαλιά της. Κι ας μη σκεφτόταν ότι ήταν της Σόνιας.

Οκτώβριος '09

Ακαταστασία

2012-01-07T13:42:00.001+02:00

Αναζητώ ποιητικά τοπία
σ' ένα καμβά με λάσπη
κι ανθρώπους γυαλιστερούς.

Αγκομαχώ με τις κλειδώσεις του μυαλού μου
μήπως ξεσπάσει ο χείμαρρος
κρυμμένος με περισυλλογή.

Αστράφτω στο σκοτάδι των τοίχων
όμως τα τούβλα δε μου χαρίζουν τις οπές τους.

Οκτώβριος 'Ο9

Κάτι σαν παιχνίδι

2011-12-30T13:59:00.000+02:00

Μα πως γίνεται,
πάντα μου διαφεύγει η πραγματικότητα;
Εκεί που βρίσκομαι μέσα της
και είμαι έτοιμος να συμμετάσχω
στην ανίκητη πορεία της
κάτι -αόριστο πάντα-
με πιάνει απ' το χέρι
με μετατρέπει σε μωρό παιδί
που η βούλησή του υπαγορεύεται
από κάτι που ποτέ δε θα προσδιορίσει
αλλά πάντα στέκεται ανυπεράσπιστο.
Ίσως να λειτουργεί και σε μένα η νοσταλγία
-αν και νόμιζα πως μ' αφορά μόνο το μέλλον-
τουλάχιστον σ' ένα βαθμό τέτοιο
που να θαυμάζω
μόνο την παιδική ηλικία.

Σεπτέμβριος '09

Ποίηση

2011-12-16T17:36:00.002+02:00

καταγραφή αισθήσεων
στίχοι καρφιά
που γίνονται πόδια
και κάθονται
καρέκλες
και κάποτε στρώματα
μήπως και βολέψεις
κάπου
την καρδιά σου.

Σεπτέμβριος '10

2011-12-07T00:46:00.001+02:00

1
Κάθε άνθρωπος κι ένα καταφύγιο
μέχρι που οι άνθρωποι εξανθρωπίστηκαν
κι έμεινα ν' αγαπάω τη φυγή.
2
Μίσησα κάθε στιγμή
που δεν μπόρεσα να κοιτάξω κατάματα.
3
Όση αγάπη και να προσφέρεις
πάντα θα υπάρχει κάτι που ξέχασες ν΄ αγαπήσεις.
4
Φωτίστηκε η νύχτα
με το που τα μάτια σου
μιμήθηκαν τ'αστέρια.

Σεπτέμβρης '10

2011-11-23T01:24:00.000+02:00

Από πότε πρέπει να νιώθω ότι σ' έχω
για να φέρω την ημέρα στα πόδια μου;
Από πότε χρειάζομαι τη φωτιά
για ν' ανάψω την ψυχή μου;
Ποτέ δεν έμαθα
να μετρώ πνοές.

25/9/10

2011-11-12T17:35:00.001+02:00

Δε θυμάμαι τίποτα
απ' το κελάηδισμά τους
ούτε μια νότα δεν κράτησα
πέρα απ' την αίσθηση αυτή
που δέσμιο με κρατάει
κι επιβάλλει το τραγούδι της
στην όρασή μου.

24/9/10

(άτιτλο)

2011-10-31T01:57:00.001+02:00

Επιτάχτηκε η νύχτα
δούλος της εγώ
κι εσύ
όλοι μας
που κάποτε γευτήκαμε το χρώμα της
αρθρώσαμε το φωνήεν της
κι αφήσαμε ένα συριγμό
ν' ακολουθεί το ξημέρωμα.

23/9/10

Ερωτισμός στο κενό

2011-10-18T23:32:00.004+03:00

Τα μάτια σου είναι κύκλοι

όπου χάνω το είδωλό μου.

σεπτέμβριος '10

Φ. Γ. Λόρκα (1899-1936)

2011-09-21T02:20:00.002+03:00

ΦΕΓΓΑΡΙ ΚΑΙ ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΤΩΝ ΕΝΤΟΜΩΝ
(ερωτικό ποίημα)

Το φεγγάρι πάνω στη θάλασσα παιχνιδίζει,

μες στο πανί βογκάει ο άνεμος

που τόσο ανάλαφρα ανασηκώνει

τ' ασημένια και γαλάζια κύματα.

ΕΣΠΡΟΝΘΕΔΑ

Η καρδιά μου θα 'χε το σχήμα παπουτσιού

αν το κάθε χωριό είχε μια σειρήνα.

Αλλά η νύχτα είναι ατέλειωτη σαν ακουμπάει πάνω στους

αρρώστους

και υπάρχουν καράβια που θέλουν να τα κοιτάζουν για να μπορούν

να βουλιάζουν ήσυχα.

Αν ο αέρας φυσάει ανάλαφρα,

η καρδιά μου έχει τη μορφή κοπελίτσας.

Αν ο αέρας αρνιέται να βγει από τους καλαμιώνες

η καρδιά μου έχει τη μορφή χιλιόχρονης ταυρίσιας κοπριάς.

Σία, σία, σία, σία,

για το τάγμα με τις άνισες κόψεις

για ένα τοπίο από ενέδρες καμωμένες σκόνη.

Νύχτα ισάξια με το χιόνι, με τα μετέωρα συστήματα.

Κι η σελήνη.

Η σελήνη!

Μα όχι, όχι η σελήνη.

Η αλεπού των καπηλειών,

ο Γιαπωνέζος κόκορας που έφαγε τα ίδια του τα μάτια,

τα μασημένα χορτάρια.

Δεν μας σώζουν τα σκουλήκια πάνω στα τζάμια,

ούτε τα βοτανολόγια, σ' αυτά που ο μεταφυσικός

βρίσκει τις άλλες πλαγιές του ουρανού.

Τα σχήματα είναι μια απάτη. Υπάρχει μόνο

ο κύκλος των στομάτων του οξυγόνου.

Κι η σελήνη.

Τα έντομα,

οι μικροσκοπικοί νεκροι στις όχθες,

πόνος σε μάκρος,

ιώδιο σ' ένα σημείο,

τα πλήθη πάνω στην καρφίτσα,

το γυμνό που ζυμώνει το αίμα όλων,

κι ο έρωτάς μου που δεν είναι ούτε άλογο, ούτε κάψιμο,

πλάσμα σπαραγμένου στέρνου.

Ο έρωτάς μου!

Να, τραγουδούν, φωνάζουν, βογκούν: Πρόσωπο. Το πρόσωπό σου!

Πρόσωπο.

Τα μήλα είναι μοναδικά

οι ντάλιες είναι ολόιδιες,

το φως έχει μια τελειωμένη μεταλλική γεύση

και το στρατόπεδο μιας ολόκληρης πενταετίας θα χωρέσει στην παρειά ενός νομίσματος.

Αλλά το πρόσωπό σου σκεπάζει τους ουρανούς του συμπόσιου.

Τραγουδούν, φωνάζουν, βογκούν,

σκεπάζουν, σκαρφαλώνουν, φοβίζουν!

Πρέπει να πάμε, και γρήγορα! από τα κύματα, απ' τα κλαδιά,

από τους ακατοίκητους δρόμους του μεσαίωνα, που κατεβαίνουν

στο ποτάμι,

από τα μαγαζιά γουναρικών, που αντηχεί ένα κέρας πληγωμένης

αγελάδας,

από τις σκάλες, άφοβα! Απ΄τις σκάλες.

Ένας άνθρωπος πελιδνός κολυμπάει στη θάλασσα,

είναι τόσο τρυφερός, που οι αντανακλαστικοί καθρέφτες τού

φάγανε παιγνιδίζοντας την καρδιά.

Και στο Περού ζουν χίλιες γυναίκες, ω έντομα! που μέρα-νύχτα

κάνυν νυχτωδίες και παρελάσεις διασταυρών0ντας τις ίδιες τους

τις φλέβες.

Ένα μικρό διαβρωτικό γάντι με σταματάει. Φτάνει!

Μες στο μαντίλι μου άκουσα το κρακ

της πρώτης φλέβας που σπαζει.

Φρόντισε τα πόδια σου, αγάπη μου, τα χέρια σου!

αφού πρέπει να παραδώσω το πρόσωπό μου,

το πρόσωπό μου, το πρόσωπό μου. Αχ το φαγωμένο πρόσωπό μου!

Αυτή η αγνή φωτιά για τον πόθο μ0υ,

αυτή η σύγχυση προς χάρη της ισορροπίας,

αυτός ο αθώος πόνος μπαρούτης μες στα μάτια μου,

θα ξαλαφρώσει τα νεφελώματα μιας άλλης καρδιάς.

Καταβροχθισμένης από τα νεφελώματα.

Δε μας σώζουν οι άνθρωποι των μαγαζιών που πουλούν

παπούτσια,

ούτε τα τοπία που γίνονται μουσική στην επαφή των οξειδωμένων

κλειδιών.

Είναι απάτη οι άνεμοι. Υπάρχει μονάχα

στην ταβανοκάμαρα ένα μικρό λίκνο

που όλα τα θυμάται.

Κι η σελήνη.

Μα όχι, όχι η σελήνη.

Τα έντομα,

τα έντομα μονάχα,

τρίζοντα, δαγκάνοντας, αναριγώντας, συναθροισμένα,

και η σελήνη

μ' ένα γάντι από καπνό, καθισμένη στην πόρτα των ερειπίων της.

Η σελήνη!

Νέα Υόρκη, 4 Ιανουαρίου 1930

* μετάφραση Κ. Πολίτη, εκδ. Εκάτη

(άτιτλο)

2011-09-05T22:35:00.001+03:00

Είμαστε κάτι στριμωγμένα όνειρα
που αγγίζουμε για πάντα ουρανό
φιλάμε ολόσωμα το χώμα
διασύρουμε την πίκρα μας στο χώρο
μέχρι να λάμψει αστέρια
η φυγή μας.

σεπτέμβριος '09

(άτιτλο)

2011-08-23T13:31:00.001+03:00

Φυλάω βαθιά την πίστη μου
νά' χει να θυμάται η πνοή μου
πως να καθρεφτίζει οράματα
εφήμερα καινούρια και δοσμένα
στην γλυκιά θύμηση που φέρνει το πρόσωπό σου
ας μη σ' έχω δει
κι ούτε θα σε δω
πραγματικά.

10/9/09

Περιοδική ακτινοβολία

2011-08-02T09:51:00.000+03:00

Ένας ήλιος στο παράθυρό σου

θυμίζει την ομορφιά

που είχες όλη δική σου

ένα μεσημέρι που χάθηκες

στα ηλιοτρόπια

μ' ενα σώμα

ολοστρόγγυλο

αποφασισμένο να τον μαγνητίσει

και τώρα ο ήλιος τρεμοπαίζει

στο διπλανό παράθυρο.

24.8.09

(άτιτλο)

2011-07-28T17:53:00.001+03:00

Στο απέραντο της θάλασσας έχτισα το σπίτι μου

βορά στους ανέμους στη δημοκρατία της

με τις πέτρες να δίνουν συναυλία στις ακτές της

ανοίγει η αγκαλιά του κόσμου.

23.7.09

Πνιγμός στο χώμα

2011-07-14T02:36:00.000+03:00

Επιμένουν τα χείλη στην επαφή

τσακίζονται πάνω τους τα πρέπει μας

και ορίζοντας την ευτυχία

βουτάμε ξανά κι ας είναι τα μαργαριτάρια

πιο βαθιά απ' την άμμο.

19.7.09

(άτιτλο)

2011-07-04T15:51:00.001+03:00

Ξεθόλωσε ο ουρανός

χαράχτηκε μ' ευκολία τ' όνομα σου

πράσινο και γάλαζιο σ' αγκάλιασαν

κι ως το τέλος των χρωμάτων σε βρίσκω

μέχρι την πνοή που θα σου χαρίσω σε βρίσκω

και το καράβι μου δε χρειάζεται ανέμους

αρκεί των αστεριών σου το βλέμμα.

12.7.09

Antonin Artaud(1896-1948), Friedrich Nietzsche(1844-1900), Wilhelm Reich(1897-1957)

2011-06-20T23:22:00.006+03:00

Υπάρχει στο είναι

κάτι το ξέχωρα προκλητικό για τον άνθρωπο

κι αυτό το κάτι είναι ακριβώς.

Α. Αρτώ

Καλύτερα να πηγαίνεις στις μύτες των ποδιών σου

Παρά με τα τέσσερα!

Καλύτερα να περνάς από μια κλειδαρότρυπα

Παρά από ορθάνοιχτες πόρτες!

(Νίτσε, Χαρούμενη Γνώση, ποίημα με τίτλο ΒΑΣΙΚΗ ΑΡΧΗ ΤΩΝ ΠΟΛΥ ΕΚΛΕΠΤΥΣΜΕΝΩΝ)

Καίγομαι και τρώω τον εαυτό μου.

Ό,τι πιάνω γίνεται φως

Ό,τι αφήνω είναι στάχτη:

Φλόγα είμαι, σίγουρα!

(Νίτσε, Χαρούμενη Γνώση, απ’ το ποίημα ECCE HOMO)

Το δηλητήριο που σκοτώνει τις πιο αδύναμες φύσεις δυναμώνει τις ισχυρές – οι οποίες επίσης δεν το ονομάζουν δηλητήριο. (Νίτσε, Χ.Γ., σ. 68)

Αυτό με το οποίο θέλει να δώσει τις αποδείξεις της η ηθική το αναιρεί την ίδια στιγμή μέσω του κριτήριού της για το τι είναι ηθικό! (Νίτσε, Χ.Γ., σ. 72)

Η διαφθορά είναι απλώς μια άσχημη λέξη για το φθινόπωρο ενός λαού. (Νίτσε, Χ.Γ., σ. 77)

Να ξεμπερδέψουμε με την υπόθεση των πράξεών μας

με το πεπρωμένο

και με την επικρατούσα

εξουσία

σημαίνει ότι επιβάλλουμε

τη θέλησή μας

μ έναν τρόπο

τόσο καινούριο

για να δείξουμε ότι η ρυθμική τάξη των πραγμάτων και της έκβασης που έχουν τα πράγματα άλλαξαν την πορεία τους

(Αρτώ, Γ.Υ.Θ., σ. 36)

«Το να βρεθεί κάποιος, έστω και για λίγο, μόνος σ’ ένα δωμάτιο μ’ ένα ανθρώπινο πλάσμα του αντίθετου φύλου, χωρίς εκείνη να φοβηθεί πως εκείνος θα της επιτεθεί, είναι κάτι που ούτε καν περνάει απ’ το μυαλό του θωρακισμένου ανθρώπου» (Ράιχ, Δ.Χ., σ. 52)

«Η συζυγική αγάπη δεν έχει καμιά σχέση με την άδεια γάμου. Η ανάπτυξη της συζυγικής αγάπης είναι απλή. Εύκολα κατορθώνεται» (Ράιχ, Δ.Χ., σ. 54).

«Ναι, Ανθρωπάκο, σου είναι πιο εύκολο να καταβροχθίσεις την ευτυχία σου παρά να την προστατέψεις» (Ράιχ, Α.Α., σ. 38).

«Αυτός είσαι συ, Ανθρωπάκο. Καλός είσαι στο να κερδίζεις, στο ν’ αδειάζεις με την κουτάλα κάτι έτοιμο, αλλά να δημιουργείς, είσαι ανίκανος. Γιαυτό είσαι αυτό που είσαι. Γιαυτό περνάς όλη σου τη ζωή μέσα σ’ ένα γραφείο, ή μπροστά σ’ ένα ταμπλώ σχεδίων, ή μέσα σ’ ένα συζυγικό σακάκι, ή σε μια αίθουσα διδασκαλίας να μαθαίνεις γράμματα τα παιδιά που μισείς» (Ράιχ, Α.Α., σ. 42).

«Για ρίξει μια ματιά στους πατριώτες σου: δεν περπατάνε, πηγαίνουνε μαρς. Δεν μισούν τον εχθρό˙ έχουν "εχθρούς κληρονομιάς" που ανταλλάζουν κάθε δέκα χρόνια, κάνοντάς τους "φίλους κληρονομιάς", και ξανά "εχθρούς κληρονομιάς"» (Ράιχ, Α.Α., σ. 43).

«Το φυσικό, το "θεϊκό", το "καλό", παραμένουν απρόσιτα, επειδή ο ανθρώπινος χαρακτήρας δεν είναι δομημένος σύμφωνα με τις ανάγκες του, αλλά σύμφωνα με την επιφανειακή, παρορμητική και άσκοπη ανορθολογικότητα» (Ράιχ, Π.Μ., σ. 78)

«Η φύση: δηλαδή, να τολμάς να είσαι μη ηθικός όπως η φύση» (Νίτσε, Θ.Δ., σ. 107).

«η ανελεύθερη θέληση απαιτεί μια ξένη θέληση» (Νίτσε, Θ.Δ., σ. 123)

«"Εκτός αν γίνετε σαν τα μικρά παιδιά": ω, πόσο πολύ απέχουμε απ’ αυτή την ψυχολογική αφέλεια!» (Νίτσε, Θ.Δ., σ. 167)

«Πότε και πού έμοιασε ένας άνθρωπος κάποιας σπουδαιότητας με το χριστιανικό ιδεώδες; (…) –ας ξεφυλλίσουμε όλους τους ήρωες του Πλουτάρχου» (Νίτσε, Θ.Δ., σ. 184).

«ζούμε στην εποχή της σύγκρισης, (..) η ενστικτώδης δραστηριότητά μας είναι να συγκρίνουμε ένα ανήκουστο αριθμό πραγμάτων» (Νίτσε, Θ.Δ., σ. 184)

«Η δυσπιστία στρέφεται προς τις εξαιρέσεις» (Νίτσε, Θ.Δ., σ. 230).

«για να μπορεί ο άνθρωπος να σέβεται τον εαυτό του, πρέπει να είναι ικανός να γίνει και κακός» (Νίτσε, Θ.Δ., σ.236).

«Μια απορριπτέα πράξη σημαίνει: ένας αποδοκιμαζόμενος κόσμος γενικά…» (Νίτσε, Θ.Δ., σ.239).

«Πρέπει να είναι κανείς αρκετά φιλόσοφος για να θαυμάζει ακόμη και αυτό το μηδέν» (Νίτσε, Θ.Δ., σ. 245)

«εμείς βλέπουμε κάτι άλλο στην καρδιά των πραγμάτων: την αινιγματική φύση μας, τις αντιφάσεις μας, τη βαθύτερη, πιο οδυνηρή, πιο δύσπιστη σοφίας μας» (Νίτσε, Θ.Δ., σ. 256).

«Όποιος βρίσκει εύκολα την αρετή, γελά επίσης μαζί της» (Νίτσε, Θ.Δ., σ. 256).

«Δεν είναι θέμα να προπορεύεσαι, (…) αλλά να είσαι ικανός να πηγαίνεις μόνος, να είσαι ικανός να είσαι διαφορετικός» (Νίτσε, Θ.Δ., σ. 283).

«"Από τους καρπούς τους θα τις γνωρίσετε" – δηλαδή, τις "αλήθειες" μας: αυτός είναι ο συλλογισμός των ιερέων μέχρι σήμερα» (Νίτσε, Θ.Δ., σ. 308).

«το σκιάχτρο του αρχαίου φιλοσόφου: ένα φυτό αποσπασμένο από κάθε έδαφος˙ μια ανθρώπινη φύση χωρίς ιδιαίτερα ρυθμιστικά ένστικτα˙ μια αρετή που "αποδεικνύεται" με λόγους. (…) Ο Σωκράτης είναι η στιγμή της βαθύτερης διαστροφής στην ιστορία των αξιών. (…) Υπάρχει κάτι το ανάρμοστο στο να δείχνεις όλα τα χαρτιά σου» (Νίτσε, Θ.Δ., σ. 340).

«Κατά βάθος, η ηθική είναι εχθρική προς την επιστήμη» (Νίτσε, Θ.Δ., σ.353)

«Πρέπει να πηγαίνει κανείς το θάρρος και την αυστηρότητά του τόσο μακριά ώστε να αισθάνεται μια τέτοια υποταγή όπως μια ντροπή» (Νίτσε, Θ.Δ., σ. 363).

»…Argentée, légère, telle un poisson ;

Ma barque, à présent, vogue dans l’espace. »

Friedrich Nietzsche

»…Επάργυρη, ανάλαφρη, ίδια ένα ψάρι˙

Η βάρκα μου, στο παρόν, πλανεύεται μέσα στο χώρο.»

πηγές: Friedrich Nietzsche, Η Χαρούμενη Γνώση, εκδ. Εξάντας. 1882. (Χ.Γ.)

Friedrich Nietzsche, Η θέληση για δύναμη, εκδ. Βάνιας. (Θ.Δ.)

Karl Jaspers (1883-1969), Friedrich Nietzsche. 1936.

Wilhelm Reich, Άκου Ανθρωπάκο, εκδ. Πύλη. 1945. (Α.Α.)

Antonin Artaud, Για να τελειώνουμε με την υπόθεση του Θεού, εκδ. Αιγόκερως. 1948. (Τ.Υ.Θ.)

Wilhelm Reich, Ta παιδιά του μέλλοντος, εκδ. Αποσπερίτης. 1950. (Π.Μ.)

(άτιτλο)

2011-06-16T03:47:00.000+03:00

Διασύρθηκε το σαρκίο του ουρανού

ως τις πιο μετανιωμένες παραλίες

εμποτισμένες δάκρυα φυγής

ανολοκλήρωτης.

11.07.09

Προσωπογραφία

2011-06-10T02:48:00.000+03:00

Εκ φύσεως δραστική
η λεκτική σου υπόσταση
επιμένει στο χρωμάτισμα του κόσμου
με κάρδαμο
και άσεμνα χαμογελά
στην πιο θνητή πραγματικότητα
αφού πάντα πεθαίνει ο κεραυνός.

13.7.09

Νίκος Εγγονόπουλος

2011-05-29T13:36:00.005+03:00

Περί Ύψους

Certes, I’ artiste désire s’ élever,... mais I'homme doit rester obscur.

PAUL CÉZANNE

Ο ιταλός πυροτεχνουργός έχει εγκαταστήσει το λιτό κι’ απέριττο, το φτωχικό εργαστήριο του, επί της κορυφής του αττικού λόφου. Εκεί ασχολείται νυχθημερόν με τα άπειρα πειράματά του και με την παρασκευή των διάφορων προϊόντων του επιτηδεύματός του: βαρελότα, χαλκούνια, και άλλα «μαϊτάπια». Γιατί αυτός είναι που προμηθεύει τους πανηγυριστάς τις παραμονές των μεγάλων εορτών της Ορθοδοξίας, αλλά κι’ αυτός είναι, πάλι, που, τις νύχτες των εθνικών επετείων, διακοσμεί τους ουρανούς μας με λογής-λογής φανταχτερά λουλούδια, μ’ εκθαμβωτικά πλουμιά και με ταχύτατες ρουκέττες που καταλήγουν σε μυριόχρωμη βροχή από σπίθες. Σπανίως εγκαταλείπει το έργον, όμως, τα βράδυα, ενίοτε, περιφέρει τη σακατεμένη κι’ αλαμπουρνέζικη σιλουέττα του, από καπηλειό σε καπηλειό, χρησιμοποιώντας, κατά προτίμηση, τα σκοτεινότερα στενά της αγοράς. Το επάγγελμά του είναι άκρως επικίνδυνο: πυρίτις, κι’ έσθ’ ότε δυναμίτις, είναι η πρώτη ύλη των εργοχείρων του. Η παραμικρή απροσεξία αρκεί κι’ επέρχεται η τρομερά καταστροφή: μέσα σε εκκωφαντικό κρότο τινάζονται στο καθαρό πρωινό και το εργαστήρι κι’ ο πυροτεχνουργός μαζύ, και βλέπομε να στριφογυρνούν ψηλά στον αέρα, ώρες, κι’ ο Ιταλός και τα σανίδια της μπαράγκας και πηχτά σύννεφα σκόνης, ενώ μιαν έντονη μυρωδιά μπαρούτης απλώνεται παντού.

Όμως ποτέ δεν επέρχεται το μοιραίον, γιατί υπάρχει κάτι. Ένα μ υ σ τ ι κ ό. Κι’ αυτό το μυστικό είναι απλούστατα η σ ύ ζ υ γ ο ς που γ ρ η γ ο ρ ε ί. Πράγματι, η γυναίκα του, δική μας: ευλαβική κι’ ορθόδοξος χριστιανή, ξημεροβραδυάζεται στις εκκλησιές, και κάνει μετάνοιες, κι’ όλο προσεύχεται για δαύτονε. Κι’ έτσι τονέ κρατά στη ζωή.

Μάλιστα, κάτω στην χαράδρα που περιβάλλει τον αττικό λοφίσκο, εκεί, η μαύρη, έχει σπείρει τον κόσμο μ’ αναρίθμητα προσκυνητάρια, τα περισσότερα μαρμάρινα, άλλα ταπεινότερα, όμως όλα με εικόνα Θεοτόκου ή άλλου αγίου, κι’ όλα με μια θυρίδα, για τα λεφτά. Κάθε τόσο συλλέγει υπομονετικά τα χρήματα, και το μεγαλύτερο μεν μέρος διαθέτει γι’ αγαθοεργούς σκοπούς, ενίσχυση απόρων, ανακούφιση ασθενών, αποπεράτωση εκκλησιών, κι’ ένα άλλο μέρος το φυλά προσεκτικά, καθώς σκοπεύει μ’ αυτό, εν καιρώ, ν’ ανεγείρη εκκλησία τιμωμένη με τ’ όνομα της Αγίας Αικατερίνης.

(Πιο πέρα, στη χαράδρα, κάποιος έχει εγκαταστήσει κυψέλες, μελισσιών, σ’ ένα χωράφι, και, πιο πέρα ακόμη, μέσα σε περιβόλι, είναι τα ερείπια μισοχτισμένου αρχοντικού).

Αυτή η ιστορία του Ιταλού είναι κι’ η ιστορία η δικιά μας, Ελένη. Δεν είμαι εγώ ο πυροτεχνουργός; Τα ποιήματά μου δεν είναι Πασχαλινά χαλκούνια, κι’ οι πίνακές μου καταπλήσσοντος κάλλους νυχτερινά υπέρλαμπρα μετέωρα του Αττικού ουρανού; Κι’ όμως, εάν ακόμη δεν με κατασπαράξανε αλύπητα, να πετάξουνε τις σάρκες μου στα σκυλιά, αυτό δεν το χρωστάω σ’ εσένα, στη μεγάλη στοργή σου και στην αγάπη σου; Το ξέρω, μη μου κρυφτείς, το ξέρω σου λέω: π ρ ο σ ε ύ χ ε σ α ι για μένα!

Μάζευε τα λεφτά των προσκυνηταρίων μας και σκόρπαε, με τ’ άγια λευκά σου χέρια, το καλό παντού. Όμως κράτα ένα μέρος, να συγκεντρώσωμε, κι’ εμείς, λίγο-λίγο ένα ποσό, για ν’ ανεγείρουμε μιαν εκκλησιά αφιερωμένη στην Βασίλισσα που είχε τ’ όνομά σου. Εκεί μέσα, σ’ αυτήν την εκκλησία θε να σε παντρευτώ. Γιατί είσαι ωραία, έχεις την πιο ευγενική ψυχή, και σ’ αγαπώ παράφορα.

(Εν ανθηρώ Έλληνι λόγω, 1957)

Ανδρέας Εμπειρίκος

2011-05-26T15:26:00.004+03:00

Γήπεδον

Στη Μάτση

Είσουν σαν μια σιγή που την διαπερά ο άνεμος. Το τραύμα σου όμως, το είχα επουλώσει και οι λέξεις που λέγαμε, μας πλησιάσανε τόσο, που και η σιγή και το διάκενο των ημερών πριν γνωρισθούμε, χάθηκαν ολοτελώς. Στο γήπεδο της αγάπης μας, δεν γειτνιάζουν άλλοι. Είσαι καλή και η καλλονή σου υπερβαίνει τα όρια της πολιτείας, και φθάνει ίσαμε τα κράσπεδα της χθεσινής σου μοναξιάς, που την κατέλυσες εσύ. Ναι, στο γήπεδον αυτό, δεν γειτνιάζουν άλλοι. Είμαι κοντά σου εγώ και μένω μέσ’ στις ελπίδες σου, όπως μένεις εσύ μέσα στα βλέφαρά μου, όταν κοιμάμαι. Οι λέξεις των άλλων ήρχισαν να μοιάζουν με ξένα πρόσωπα, άγνωστα σε μένα και, ίσως, και σε σένα. Ωστόσο, τι πειράζει. Το κέλυφος του παρελθόντος έσπασε, και βγήκες εσύ, γιομάτη, οριστική και με βελούδο που άφινε ημίγυμνο το στήθος σου. Γι’ αυτό, τούτο το γήπεδον, δεν θα το λησμονήσω ποτέ˙ θα το αγοράσω, και ποτέ δεν θα το πουλήσω. Γι’ αυτό θα σου πω πως είμαι σαν μια πέτρα που την κρατάς εσύ στο χέρι σου. Πέτρα θερμή, παλλομένη με κάθε χτυποκάρδι μου, μέσ’ την ηδύτητα της αφής σου. Όταν ξυπνήσουν μέσα της οι αναμνήσεις άλλων ετών, θα φανούν και στους δυο μας, σαν απολιθωμένα χρονικά της ιστορίας, γιατί και οι πέτρες έχουν την ιστορία τους, όπως και η πέτρα που θα κρατάς εσύ στο χέρι σου. Γι’ αυτό, τούτο το γήπεδον δεν θα το πουλήσω, μα θα το κρατήσω με όλες τις πέτρες του, με όλα τα πετράδια, με όλα του τα στολίδια, και ας ψάχνουν οι άλλοι να βρουν ό,τι γυρεύουνε μέσα στην λυδία λίθο τους.

Οι μηχανές και τα δρεπάνια του κτήματός μας δεν ηγοράσθησαν εισέτι. Αλλά τούτο δεν σημαίνει, αγάπη μου, πως το σιτάρι μας δεν θα θεριστή. Θα θεριστή μια μέρα, και οι δρέποντες τους καρπούς θάμαστε πάλι εμείς, χιλιάκις εμείς, με τα χέρια μας απλωμένα επάνω από τους κάμπους μας και επάνω από τις πεδιάδες των παιδιών μας. Ένα παιδί μπορεί να σκύβη κάποτε μέσα στα στάχυα, για να βρη ένα κουμπί ή μια χρυσόμυιγα, 38 απαστράπτουσα, μα αυτό δεν σημαίνει πως το σιτάρι μας θα μείνει άκοπο. Τίποτε δεν είναι πιο χαρίεν, από τα βήματα των παιδιών που μεγαλώνουν. Τίποτε δεν είναι πιο σαφές, από τα βήματα των όντων που ενηλικιώθησαν. Τίποτε πιο ωραίο, από την ανάτασι των οφθαλμών και των βραχιόνων ανθρώπων, που, βγάζοντας τα υποκάμισά των, λυτρώνουν τους πόθους των κορμιών των. Και οι πιο ασήμαντες κινήσεις των μπορούν να καρποφορήσουν. Μπορούν να γίνουν εργαστήρια με πρασιές και ανθούς, μέσα στο μένος των αγρών. Αγάπη μου, είπα εργαστήρια. Τα εργαστήρια αυτά θάναι δικά μας˙ και θάναι φωτεινά ιδρύματα, ρόδινα στην όψι τους και ορθοστήλωτα στον βόμβο τους, κάθε φορά που θα περνάμε εμείς εμπρός απ’ τα κατώφλια τους, ως ερμηνευταί της λειτουργίας των, ή ως θερισταί του πέριξ σίτου, του σίτου που αναθρώσκει από τη γη, όπως αναπηδούν οι ορμέμφυτες κραυγές από τα στόματα πλασμάτων που φρυάττουν.

Αγάπη μου, σε αγαπώ, και θάναι το ταξείδι μας, σαν ανοιξιάτικη πομπή των μύρων.

(Γραπτά ή Προσωπική Μυθολογία, 1936-1946)

Pierre Reverdy (1889-1960)

2011-05-22T19:32:00.005+03:00

ΔΙΠΛΟΚΛΕΙΔΩΜΕΝΟΣ

Είμαι τόσο μακριά απ' τις φωνές

Από το θόρυβο της γιορτής

Ο μύλος του αφρού γυρνάει ανάστροφα

Ο λυγμός των πηγών σταματά

Η ώρα γλίστρησε με κόπο

Πάνω στις μεγάλες σεληνιακές ακρογιαλιές

Και μέσα στο χλιό δίχως ρωγμή διάστημα

Κοιμούμαι με το κεφάλι στον αγκώνα

Πάνω στην αδιατάρακτη έρημο του κύκλου της λάμπας

Καιρός τρομακτικός απάνθρωπος καιρός

Κυνηγημένος στα λασπερά πεζοδρόμια

Μακριά απ' τον διάφανο ιππόδρομο που ό,τι γυάλινο το αποβάλλει

Μακριά απ' το μεταγγισμένο άσμα που γεννιέται απ' την οκνηρία

Μέσα σε μια σκληρή συμπλοκή γέλιων ανάμεσα στα δόντια

Μία μαραμένη οδύνη που τρέμει στις ρίζες σου

Προτιμώ το θάνατο τη λησμονιά την αξιοπρέπεια

Είμαι τόσο μακριά σα συλλογίζομαι ό,τι αγαπώ.

από "Το τραγούδι των νεκρών" (1944-1948), μτφρ: Τάκης Βαρβιτσιώτης, περιοδικό Νέα Εστία, τεύχος 1524, πρωτοχρονιά 1991.

ΑΚΟΜΑ Ο ΕΡΩΤΑΣ

Δεν θέλω πια να φύγω προς τα μεγάλα αυτά βραδινά δάση

Να σφίξω τα παγωμένα χέρια των πιο κοντινών ίσκιων

Δεν μπορώ πια να εγκαταλείψω αυτούς τους τρόπους της απελπισίας

ούτε να κερδίσω αυτούς τους μεγάλους κύκλους στο πέλαγο που περιμένουν

Κι ωστόσο, προς αυτά τα όμορφα πρόσωπα πορεύομαι

Προς αυτές τις κινούμενες γραμμές που πάντα με φυλακίζουν

Αυτές τις γραμμές που τα μάτια μου χαράζουν μέσα στο αβέβαιο

Αυτά τα αόριστα τοπία, αυτές τις μυστηριώδεις μέρες

Κάτω απ' το σκέπασμα του μισομεθυσμένου καιρού όταν ο έρωτας διαβαίνει

Ένας έρωτας χωρίς αντικείμενο που καίει νυχτοήμερα

Κι αναλώνει, λάμπα αναμμένη, αυτό το τόσο απαυδισμένο στήθος

Για να συγκρατήσει τους στεναγμούς που σβήνουν στο γύρισμά του

Τα γαλάζια πέρατα, τις ζεστές χώρες, τις λευκές εκτάσεις από άμμο

Το γιαλό όπου κυλάει το χρυσάφι κι απλώνεται η νωθρότητα

Το χλιαρό μόλο όπου ο θαλασσινός αλαφροκοιμάται

Το άπιστο νερό ζυγώνοντας να γλείψει το σκληρό βράχο

Κάτω απ' το λαίμαργο ήλιο να βόσκει τη χλόη

Τη νωθρή μισοκοιμισμένη σκέψη

Τις ανάλαφρες αναμνήσεις να σγουραίνουν στο μέτωπο

Την αξύπνητη ανάπαψη σ' ένα βαθύ κρεβάτι

Τον κατήφορο της προσπάθειας που αναβάλλεται για το αύριο

Το χαμόγελο τ' ουρανού που γλιστρά μέσα στην απαλάμη

Μα πάνω απ' όλα τη νοσταλγία αυτής της μοναξιάς

Ω, ερμητική βουρκωμένη αβυθομέτρητη καρδιά

Θα συνηθίσεις ποτέ τον πόνο;

μτφρ: Μελισσάνθη. Πηγή: ανθολογία γαλλικής ποίησης Χριστόφορου Λιοντάκη, εκδ. Καστανιώτη.

ΟΙ ΣΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Ο θόρυβος του αίματος πλαγιάζει απαλά κάτω απ' τα γκρίζα φύλλα των προθέσεων που πλαισιώνουν τις ράγιες και το δρόμο το γεμάτο πρόσωπο της αργοπορίας δίχως να λογαριάζει τις ελάχιστες αγκωνές. Ένα εβένινο ρυάκι βουίζει κάτω απ' τους βράχους -και το κρησφύγετο των κεραυνοβόλων ψαριών μες στην ομίχλη, η αγωνία απ' τις λάμπες κι απ' τα σημεία. Η γαλήνη απ' τις ματωμένες ρυτίδες και μενεξελιές απ' το πρωινό κρύο, τα εγκαύματα του ανέμου που ξεσχίστηκε στ' αγκάθια των κατακλυσμών, όταν τα κοπάδια από καρδιές εξογκωμένες ξαναγυρνούν πολύ αργά. Όταν οι περασμένες ώρες μαζί θλίβονται. Όταν εγκαταλείπονται οι σιωπές που ζήσαμε σε μυστική συνδιάλεξη. Τα χαρτοπαίγνια, οι φιλονικίες της φιλαυτίας στο ντόμινο, κουράστηκα να ζω μέσα στη νύχτα των καλύτερων ημερών. Ζητώ τις εφημερίδες μες στο υφάδι των γραμμών, τις προτομές απ' τις φωτογραφίες κι απ' τα τοπία, τον κόσμο που βογκά συντριμμένος κάτω απ' το βάρος των στεναγμών, των προσπαθειών και των δυστυχιών που χτίστηκαν με το μυστρί. Τότε η αιθάλη απ' τις πεταλούδες, που έπαψαν να ξεγελούν το φως, σκαλώνει στα δάχτυλα απ' τα φύλλα των μελλοθάνατων. Τα κρύσταλλα παραμερίζουν πάνω στη νύχτα. Οι πνεύμονες της ελευθερίας πίνουν μελάνι.

μτφρ: Τάκης Βαρβιτσιώτης, πηγή: ανθολογία γαλ. ποίησης (όπως πριν).

Επικράτηση

2011-05-20T01:44:00.000+03:00

Οι πόθοι μας πνιχτά μιλάνε

με αλήθειες

κατευνάζεται η λογική

μ' ένα φιλί σπαθί

καταπάνω μας στραμμένος ο ουρανός

μέχρι να τον κρύψει

ένα μονάχα σύννεφο.

10.7.09

Προσοχή άνθρωπος

2011-05-07T17:33:00.000+03:00

Φράχτηκε το βλέμμα

απρόσιτα σταθμευμένο

στο κενό της επαφής μας

αδειάζοντάς μας με αστάθμιστες δόσεις

ως την αφομοίωση της απώλειας

από καρφιά ευπρέπειας.

8.7.09

P. Eluard:

2011-04-30T00:18:00.005+03:00

Le grand jour

Viens, monte. Bientôt les plumes les plus légères, scaphandrier de l'air, te tiendront par le cou.

La terre ne porte que le nécessaire et tes oisaux de belle espèce, sourire.

Au lieux de ta tristesse, comme une ombre derrière l'amour, le paysage couvre tout.

Viens vite, cours. Et ton corps va plus vite que tes pensées, mais rien, entends tu? Rien, ne peut te dépasser.

H μεγάλη μέρα

στην Γκαλά

Έλα, ανέβα. Τα πιο αλαφριά φτερά, αέρινο σκάφανδρο θα γίνουν, σε λίγο θα χαϊδέψουν το λαιμό σου.

Η γη κουβαλά τ' αναγκαία μονάχα κι εδώ τα έξοχα πουλιά σου να γελούν.

Στους τόπους της θλίψης σου, σα σκια πίσω απ' την αγάπη, το τοπίο σκεπάζει τα πάντα.

Έλα γρήγορα, τρέξε. Και το κορμί σου θα 'ρθει πιο σβέλτο από τις σκέψεις σου, και τίποτα -ακούς;- τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει εσένα.

μτφρ: Γ. Καραβασίλης. "Ποιήματα του Πωλ Ελυάρ", εκδ. Εκάτη.

Ρ.Μ.Ρίλκε:

2011-04-27T01:15:00.002+03:00

Βέβαια, είναι παράξενο να μην κατοικείς πια τη γη,

συνήθειες που μόλις κι έμαθες πλέον να μην εξασκείς,

να μη δίνεις πια το νόημα ενός ανθρώπινου μέλλοντος

σε ρόδα κι άλλα πράγματα, που σκόπιμα υπόσχονται κάτι.

Ό,τι ήσουν ανάμεσα σε χέρια αγωνίας ατελείωτης

να μην είσαι πια κι ακόμη και το ίδιο σου το όνομα

να παρατάς σαν να ήταν ένα σπασμένο παιγνίδι.

Παράξενο, να μη νιώθεις πια επιθυμίες. Παράξενο όλα

όσα συνδέονταν με σένα, να τα θωρείς ξελυμένα μες στον Χώρο

ν' ανεμίζουν. Και το να είσαι νεκρός είναι επίπονο κι όλο ζητά

να συμπληρωθεί, έτσι που να νιώθεις σιγά σιγά και μια στάλα

Αιωνιότητας. Μα όλοι οι ζωντανοί κάνουν το λάθος

με τόσο πείσμα παντού όρια να θέτουν.

Ενώ οι Άγγελοι, έχουν να πουν, συχνά μήτε που θα γνώριζαν

εάν ανάμεσα σε ζωντανούς ή σε νεκρούς βαδίζουν. Το αιώνιο ρεύμα

παρασύρει μαζί του όλες τις ηλικίες και στους δύο κόσμους

και μέσα στους δυο η βουή του τις σκεπάζει.

Τέλος, δεν μας έχουν πια ανάγκη, όσοι πρόωρα έχουν φύγει.

Απαλά κανείς τα γήινα ξεσυνηθίζει, όπως ήρεμα μεγαλώνει

απ' της μάνας του το στήθος και τ' αφήνει. Όμως εμείς, που τόσο

μεγάλα μυστικά έχουμε ανάγκη, απ' όπου τόσο συχνά με πένθος

πρόοδος ευλογημένη αναβλύζει, θα μπορούσαμε

να υπάρχουμε δίχως τους νεκρούς;

Είναι τάχα μάταιος ο θρύλος, πως κάποτε με τον Θρήνο για τον Λίνο,

τόλμησε η πρώτη Μουσική την ξεραμένη ακαμψία να διαπεράσει;

Πως μέσα στον τρομαγμένο Χώρο, που ξάφνου τον εγκατέλειπε για πάντα

εκείνος ο σχεδόν θεϊκός έφηβος, το Κενό για πρώτη του φορά πήρε τη δόνηση εκείνη,

που εμάς τώρα συνεπαίρνει και παρηγορεί και βοηθά;

απ' τις "ελεγείες του Ντουίνο", μτφ: Δ. Γκότση, εκδ: Αρμός.

Arthur Rimbaud - Illuminations (Εκλάμψεις)

2011-04-18T16:49:00.004+03:00

Toutes les monstruosités violent les gestes atroces d' Hortense. Sa solitude est la mécanique érotique, sa lassitude, la dynamique amoureuse. Sous la surveillance d' une enfance elle a été, à des époques nombreuses, l' ardente hygiène des races. Sa porte est ouverte à la misère. Là, la moralité des êtres actuels se décorpore en sa passion ou en son action - O terrible frisson des amours novices sur le sol sanglant et par l' hydrogène clarteux! trouvez Hortense.

All these monstrosities are ravishing Hortense's heartless dumb show. Her solitudes mean erotic mechanics; her lassitude, love's dynamisms. On the proving ground of childhood, she's often been the grabbed-at hygiene of the races. Her door's wide open to impoverishment. There, the morals of living being are stripped of bodies in her passion or her action. - O naughty shudderings of novice love on the bleeding floor, in the transfigured air! locate Hortense.

Tο κάθε τερατούργημα βιάζει τις αποτρόπαιες κινήσεις της Ορτάνς. Η μόνωσή της είναι του έρωτα η μηχανική, η εξάντλησή της, του έρωτα η δυναμική. Εμπρός στα μάτια των παιδιών, για εποχές αμέτρητες, υπήρξε η παράφορη κάθε φυλής υγιεινή. Η πόρτα της είναι ανοιχτή στη δυστυχία. Εκεί, η ηθική των σύγχρονων πλασμάτων διαλύεται μέσα στο πάθος της ή μες στην πρακτική της - Α! ρίγος τρομερό αρχάριων ερώτων στο ματωμένο έδαφος και στο φως του υδρογόνου! ανακαλύψτε την Ορτάνς.

μετάφραση στα αγγλικά: Bertrand Mathieu, στα ελληνικά: Στρατής Πασχάλης.

Απώλεια

2011-04-10T04:16:00.001+03:00

Ξεριζωμένα μάτια
προσβλέπουν στην ανταύγεια
της θάλασσας
αφηνιάζουν τ' ουρανού
εκδικόμενα κεραυνούς
κι εύκολα επικρατεί της βροντής
ο φλοίσβος.

5.7.09

Κραταιά φεγγάρια

2011-04-01T00:12:00.002+03:00

Όνειρο από μετάξι
μας έπνιξε απαλά
αφροί φωτός γέμισαν το πρόσωπό μας
λάμψεις χρυσές κάποτε
πλέον μουγκές,
εφόρμησαν τα θέλω μας
στα φράγματά μας
χωρίσαμε τα σώματά μας
και ποτέ δε θελήσαμε τόσο την υπέρβαση
όσο όταν οι καρδιές μας ένιωσαν το χτύπο τους
κώδωνας της ψυχή μας.

5.7.09

ΑΝΤΙ ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ

2011-03-19T00:04:00.003+02:00

Ναι σάπισε το μήλο σας
και πως να τα βγάλετε πέρα με σκουλήκια
αφού εσείς σκαρώσατε το χρέος σας
να τυφλώσετε ο ένας τον άλλο
αν και κάπου κάπου βλέπετε μακριά
γιατί τα σκουλήκια έχουν φτάσει στο μυαλό σας
που ξεχύθηκε καθώς περνούσατε τα τριαντάφυλλα
για κοινά άνθη.

*

Το λουλούδι της νιότης
σπιτώθηκε σε οίκους ανοχής
σύρθηκε με κόπο μέχρι την πόρτα
και στο προαύλιο
έλειπε η αυλή.

*

Άστατος εφήμερος ανήκουστος εσπερινός
μια βραδιά του νου προσμένουμε χωρίς τέλος
για να μη βλέπουμε πια ότι ο ουρανός μαράθηκε.

*

Σας παρακαλώ ακούστε λίγο τον κότσυφα
δεν έχει λόγο που τραγουδάει.

απ' το περιοδικό "Κουκούτσι", τεύχος 3, φθινόπωρο-άνοιξη '11.

Μανόλης Αναγνωστάκης (1925-2005)

2011-03-12T19:05:00.005+02:00

ΑΝΑΜΟΝΗ

Πόσα χρόνια να γυρίσει...
Κι όμως η μυρουδιά της χυμένη παντού
Ξεχασμένη σ' όλο το δωμάτιο στις πιο απίθανες γωνιές
Σάμπως να ζει ακόμη ανάμεσά μας!

Όμως πρέπει να γύρισε ύστερα από τόσα χρόνια
Αυτές τις ώρες την προσμένω κάθε βράδυ
Σχεδιάζοντας με το μολύβι κόκκινα στόματα απάνω στο χαρτί
Όπως και να 'τανε έπρεπε να τρίξει πάλι η πόρτα
Ας είναι κι απ' τον άνεμο.

Ας ειν' με δυο ημικύκλια στεγνά πάνω στα χείλη
Στο μέτωπο κατάμαυρες ραβδώσεις
Φτάνει που θα 'ρθει μοναχά ύστερα από χρόνια
Μ ό ν ο που θα 'ρθει!...
Σχεδιάζοντας κόκκινα φλογερά στόματα απάνω στο χαρτί.

...Νόμισα πως θα πνιγόμουνα!

13.12.43

Θυμάσαι που σου 'λεγα: όταν σφυρίζουν τα πλοία μην είσαι στο λιμάνι.
Μα η μέρα που έφευγε ήτανε δικιά μας και δε θα θέλαμε ποτέ να την αφήσουμε
Ένα μαντήλι πικρό θα χαιρετά την ανία του γυρισμού
Κι έβρεχε αλήθεια πολύ κι ήταν έρημοι οι δρόμοι
Με μια λεπτήν ακαθόριστη χινοπωριάτικη γεύση
Κλεισμένα παράθυρα κι οι άνθρωποι τόσο λησμονημένοι
-Γιατί μας άφησαν όλοι; Γιατί μας άφησαν όλοι;
Κι έσφιγγα τα χέρια σου
Δεν είχε τίποτα τ' αλλόκοτο η κραυγή μου.

...Θα φύγουμε κάποτε αθόρυβα και θα πλανηθούμε
Μες στις πολύβοες πολιτείες και στις έρημες θάλασσες
Με μιαν επιθυμία φλογισμένη στα χείλια μας
Είναι η αγάπη που γυρέψαμε και μας την αρνήθηκαν
Ξεχνούσες τα δάκρυα, τη χαρά και τη μνήμη μας
Χαιρετώντας λευκά πανιά π' ανεμίζονται.
Ίσως δε μένει τίποτ' άλλο παρά αυτό να θυμόμαστε.
Μες στην ψυχή μου σκιρτά το εναγώνιο Γιατί,
Ρουφώ τον αγέρα της μοναξιάς και της εγκατάλειψης
Χτυπώ τους τοίχους της υγρής φυλακής μου και δεν προσμένω απάντηση
Κανείς δε θ' αγγίξει την έκταση της στοργής και της θλίψης μου.

Κι εσύ περιμένεις ένα γράμμα που δεν έρχεται
Μια μακρινή φωνή γυρνά στη μνήμη σου και σβήνει
Κι ένας καθρέφτης μετρά σκυθρωπός τη μορφή σου
Τη χαμένη μας άγνοια, τα χαμένα φτερά.

OI NIKHMENOI

Aνάβαλες την τελευταία πάντα μέρα τη φυγή σου
Είχαμε μέσα κι οι δυο μας βαθιά τον πανικό του χωρισμού.

Νοσταλγούσαμε τόσο να χαρίσουμε τις αβέβαιες πλάνες μας στ' όνειρο
Όμως ποιος δε λογάριασε τα λευκά καλοκαίρια που πληγώσαν τα χρόνια μας
Ποιος δεν επίστεψε πως δεν είχαμε ακόμα πληρώσει το χρέος μας ολάκερο
Και βρίσκουμε την κρίσιμη τούτη στιγμή αιχμάλωτους όρκους στη νιότη μας, αισθήματα πιο πλούσια από τ' άναμμα της σάρκας
Ξέρεις πως πια ξεχάσαμε τ' αμέριμνα παιδιά που σπαταλούσαν το γέλιο τους
Ξέρεις πως θα' ρθει μια μέρα που θα φορέσουμε αλογάριαστα ολόγυμνοι τον εαυτό μας
Συντροφεύοντας τις ακριβές μας αμφιβολίες, ξαγρυπνήσαμε ατέλειωτες νύχτες χωρίς δίπλα μας να 'ναι κανείς ν' ακούσει την αγωνία της φωνής μας
Αγαπήσαμε μια τρικυμία καινούρια, κι όμως γιατί ν' αναβάλλουμε πάντα την ώριμη χρονολογία;
Και μένουμε δυο νικημένοι μ' ολιγόπιστα μάταια φερσίματα.

ΠΕΝΤΕ ΜΙΚΡΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΙΙΙ

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
Κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
Νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή
Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά

Κάμε να σ' ανταμώσω, κάποτε, φάσμα χαμένο του πόθου μου
Κι εγώ ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ κρατώντας
Ακόμα μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες.

(Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς
Να γνωρίζω κανένανε κι ούτε
Κανένας με γνώριζε).

απ' την πρώτη του συλλογή "Εποχές" (1945). Πηγή: "Μανόλης Αναγνωστάκης, ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, 1941-1971". Εκδ. Νεφέλη.

Οδυσσέας Ελύτης (1911-1996)

2011-03-10T16:42:00.003+02:00

ς'

Ήταν ωραίο παιδί. Την πρώτη μέρα που γεννήθηκε

Σκύψανε τα βουνά της Θράκης να φανεί

Στους ώμους της στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε˙

Σκύψανε τα βουνά της Θράκης και το φτύσανε

Μια στο κεφάλι, μια στον κόρφο, μια μέσα στο κλάμα του˙

Βγήκαν Ρωμιοί με μπράτσα φοβερά

Και το σηκώσαν στου βοριά τα σπάργανα...

Ύστερα οι μέρες τρέξανε, παράβγαν στο λιθάρι

Καβάλα σε φοραδοπούλες χοροπηδήξαν

Ύστερα κύλησαν Στρυμόνες πρωινοί

Ώσπου κουδούνισαν παντού οι τσιγγάνες ανεμώνες

Κι ήρθαν από της γης τα πέρατα

Οι πελαγίτες οι βοσκοί να παν των φλόκων τα κοπάδια

Εκεί που βαθιανάσαινε μια θαλασσοσπηλιά

Εκεί που μια μεγάλη πέτρα εστέναζε!

Ήταν γερό παιδί˙

Τις νύχτες αγκαλιά με τα νερατζοκόριτσα

Λέρωνε τις μεγάλες φορεσιές των άστρων

Ήτανε τόσος ο Έρωτας στα σπλάχνα του

Που έπινε μέσα στο κρασί τη γέψη όλης της γης

Πιάνοντας ύστερα χορό μ' όλες τις νύφες λεύκες

Ώσπου ν' ακούσει και να χύσ' η αυγή το φως μες στα μαλλιά του

Η αυγή που μ΄ανοιχτά μπράτσα τον έβρισκε

Στη σέλα δυο μικρών κλαδιών να γρατσουνάει τον ήλιο

Να βάφει τα λουλούδια

Ή πάλι με στοργή να σιγονανουρίζει

Τις μικρές κουκουβάγιες που ξαγρύπνησαν...

Α τι θυμάρι δυνατό η ανασαιμιά του

Τι χάρτης περηφάνιας το γυμνό του στήθος

Όπου ξεσπούσαν λευτεριά και θάλασσα...

Ήταν γενναίο παιδί˙

Με τα θαμπόχρυσα κουμπιά και το πιστόλι του

Με τον αέρα του άντρα στην περπατηξιά

Και με το κράνος του, γυαλιστερό σημάδι

(Φτάσαν τόσο εύκολα μες στο μυαλό

Που δεν εγνώρισε κακό ποτέ του)

Με τους στρατιώτες του ζερβά δεξιά

Και την εκδίκηση της αδικίας μπροστά του

-Φωτιά στην άνομη φωτιά!-

Με το αίμα πάνω από τα φρύδια

Τα βουνά της Αλβανίας βροντήξανε

Ύστερα λιώσαν χιόνι να ξεπλύνουν

Το κορμί του, σιωπηλό ναυάγιο της αυγής

Και το στόμα του, μικρό πουλί ακελάηδιστο

Και τα χέρια του, ανοιχτές πλατείες της ερημίας

Βρόντηξαν τα βουνά της Αλβανίας

Δεν έκλαψαν

Γιατί να κλάψουν

Ήταν γενναίο παιδί!

απ' το "ΑΣΜΑ ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΙ ΠΕΝΘΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ" (1945), εκδ. Ίκαρος

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ (Jacques Prévert) 1900-1977

2011-03-07T05:39:00.007+02:00

BARBARA

Rappelle-toi Barbara
Il pleuvait sans cesse sur Brest ce jour-là
Et tu marchais souriante
Epanouie ravie ruisselante
Sous la pluie
Rappelle-toi Barbara
Il pleuvait sans cesse sur Brest
Et je t' ai croisée rue de Siam
Tu souriais
Et moi je souriais de même
Rapelle-toi Barbara
Toi que je ne connaissais pas
Toi qui ne me connaissais pas
Rappele-toi
Rappelle-toi quand même ce jour-là
N' oublie pas
Un homme sous un porche s' abritait
Et il a crié ton nom
Barbara
Et tu as couru vers lui sous la pluie
Ruisselante ravie épanouie
Et tu t' es jetée dans se bras
Rappelle-toi cela Barbara
Et ne m' en veux pas si je tutoie
Je dis tu à tous ceux que j' aime
Même si je ne les ai vus qu' une seule fois
Je dis tu à tous ceux qui s' aiment
Même si je ne les connais pas
Rappelle-toi Barbara
N' oublie pas
Cette pluie sage et heureuse
Sur ton visage heureux
Sur cette ville heureuse
Cettte pluie sur la mer
Sur l' arsenal
Sur le bateau d' Ouessant
Oh Barbara
Quelle connerie la guerre
Qu' es-tu devenue maintenant
Sous cette pluie de fer
De feu d' acier de sang
Et celui qui te serrait dans ses bras
Amoureusement
Est-il mort disparu ou bien encore vivant
Oh Barbara
Il pleut sans cesse sur Brest
Comme il pleuvait avant
Mais ce n' est plus pareil et tout est abîmé
C' est une pluie de deuil terrible et désolée
Ce n' est même plus l' orage
De fer d' acier de sang
Tout simplement des nuages
Qui crèvent comme des chiens
Des chiens qui disparaissent
Au fil de l' eau sur Brest
Et vont pourrir au loin
Au loin très loin de Brest
Dont il ne reste rien.

*

ΜΠΑΡΜΠΑΡΑ

Θυμήσου Μπαρμπαρά
Έβρεχε συνέχεια στη Βρέστη κείνη τη μέρα
Και περπατούσες χαμογελώντας
Χαρούμενη ευτυχισμένη στάζοντας
Μες στη βροχή
Θυμήσου Μπαρμπαρά
Έβρεχε συνέχεια στη Βρέστη
Και σε συνάντησα στην οδό Σιάμ
Χαμογελούσες
Και χαμογελούσα κι εγώ
Θυμήσου Μπαρμπαρά
Εσύ που δε σε γνώριζα
Εσύ που δε με γνώριζες
Θυμήσου
Θυμήσου κείνη τη μέρα
Μην ξεχνάς
Ένας άντρας προφυλαγμένος κάτω από μια μαρκίζα
Φώναξε τ' όνομά σου
Μπαρμπαρά
Κι έτρεξες κοντά μου μες στη βροχή
Στάζοντας ευτυχισμένη χαρούμενη
Κι έπεσες στην αγκαλιά μου
Θυμήσου το αυτό Μπαρμπαρά
Κι αν σου μιλώ στον ενικό μην το παρεξηγείς
Έτσι μιλάω σ' όσους αγαπώ
Ακόμη κι αν τους έχω δει μονάχα μια φορά
Μιλάω έτσι σ' όσους αγαπιούνται
Ακόμη κι αν δεν τους ξέρω
Θυμήσου Μπαρμπαρά
Μην ξεχνάς
Αυτήν την ήσυχη κι ευτυχισμένη βροχή
Πάνω στο ευτυχισμένο σου πρόσωπο
Πάνω σ' αυτήν την ευτυχισμένη πόλη
Αυτήν τη βροχή πάνω στη θάλασσα
Πάνω στο ναυπηγείο
Πάνω στο πλοίο του Ουεσάν
Αχ Μπαρμπαρά
Τι κουταμάρα ο πόλεμος
Τι ν' απόγινες τάχα
Κάτω από κείνη τη βροχή του σίδερου
Της φωτιάς τ' ατσαλιού και του αίματος
Κι αυτός που σ' έσφιγγε στην αγκαλιά του
Ερωτικά
Πέθανε χάθηκε ή ακόμα ζει
Αχ Μπαρμπαρά
Βρέχει συνέχεια στη Βρέστη
Όπως έβρεχε και πρώτα
Κι όμως δεν είναι το ίδιο κι όλα έχουν καταστραφεί
Είναι μια βροχή πένθιμη φοβερή και θλιμμένη
Δεν είναι πια ούτε η καταιγίδα
Του σίδερου τ' ατσαλιού του αίματος
Μονάχα κάτι σύννεφα
Που ψοφάνε σαν σκυλιά
Σκυλιά που χάνονται
Στο ρεύμα του νερού της Βρέστης
Και πάνε να σαπίσουν μακριά
Μακριά πολύ μακριά απ' τη Βρέστη
Που δεν της απόμεινε τίποτα.

ΟΔΟΣ ΣΗΚΟΥΑΝΑ

Οδός Σηκουάνα δέκα και μισή
το βράδυ
στη γωνιά ενός άλλου δρόμου
ένας άντρας τρικλίζει... ένας άντρας νέος
μ' ένα καπέλο
ένα αδιάβροχο
μια γυναίκα τον ταράζει...
τον ταράζει
και του μιλά
κι αυτός κουνά το κεφάλι αρνητικά
το καπέλο του είναι στραβά
και το καπέλο της γυναίκας γέρνει να πέσει
είναι χλομοί κι οι δυο τους
ο άντρας σίγουρα θέλει να φύγει...
να χαθεί... να πεθάνει...
μα η γυναίκα έχει μια φλογερή διάθεση να ζήσει
και η φωνή της
η φωνή της ψιθυριστή
που ακούγεται όμως
είν' ένα παράπονο...
μια προσταγή...
μια κραυγή...
τόσο άπληστη αυτή η φωνή...
και θλιμμένη
και ζωντανή...
ένα άρρωστο νεογέννητο που τουρτουρίζει πάνω σ' ένα τάφο
σ' ένα κοιμητήρι το χειμώνα...
η κραυγή κάποιου με τα δάχτυλα μαγκωμένα στην πόρτα...
ένα τραγούδι
μια φράση
πάντα η ίδια
μια φράση
που επαναλαμβάνεται...
χωρίς σταματημό
χωρίς απάντηση...
ο άντρας την κοιτάζει στρέφει αλλού το βλέμμα του
κουνάει τα χέρια του
σαν να πνίγεται
κι η φράση επαναλαμβάνετται
στην οδό Σηκουάνα στη γωνιά ενός άλλου δρόμου
η γυναίκα συνεχίζει
ακούραστα...
συνεχίζει την ανήσυχη ερώτησή της
πληγή που δεν μπορεί να κλείσει
Πιέρ πες μου την αλήθεια
Πιέρ πες μου την αλήθεια
θέλω να μάθω τα πάντα
πες μου την αλήθεια...
το καπέλο της γυναίκας πέφτει.
Πιέρ θέλω να μάθω τα πάντα
πες μου την αλήθεια...
ερώτηση ανόητη και βαρύγδουπη
ο Πιέρ δεν ξέρει τι ν' απαντήσει
τα 'χει χαμένα
αυτός που λέγεται Πιέρ...
έχει ένα χαμόγελο που θα το 'θελε ίσως τρυφερό
και ξαναλέει
Έλα τώρα ησύχασε τρελάθηκες
μα δεν ξέρει πόσο δίκιο έχει
μα δε βλέπει
δεν μπορεί να δει πόσο
το στόμα του στραβώνει απ' το χαμόγελό του...
πνίγεται
ο κόσμος γέρνει πάνω του
και τον πνίγει
είναι φυλακισμένος
στριμωγμένος απ' τις ίδιες του τις υποσχέσεις...
του ζητούν λογαριασμό...
αντίκρυ του...
μια μηχανή λογιστική
μια μηχανή που γράφει ερωτικά γράμματα
μια μηχανή οδύνης
τον αρπάζει...
γαντζώνεται πάνω του...
Πιέρ πες μου την αλήθεια.

απ' το βιβλίο "ΠΡΕΒΕΡ-Επιλογή από το έργο του", μτφ: Δημήτρης Καλοκύρης, εκδ.:Η μικρή Εγνατία
το ποίημα στα γαλλικά απ΄ το "Jacques Prévert-Paroles, éditions Gallimard, 1949"

Paul Valéry, Charmes (1922):

2011-03-05T17:46:00.007+02:00

Non, non!.. Debout! Dans l'ère succesive!
Brisez mon corps, cette forme pensive!
Buvez, mon sein, la naissance du vent!
Une fraîcheur, de la mer exhalée!
Me rend mon âme... O puissance salée!
Courons à l' onde en rejaillir vivant!

(...)

Le vent se lève!.. il faut tenter de vivre!

*

Όχι, όχι!.. Ορθοί! Στον χρόνο που κυλάει!
Σώμα μου, σπάσε τη στοχαστική αυτή μορφή!
Στήθος μου πιες τη γέννηση τ' ανέμου!
Μία πνοή δροσιάς, που αναδίδει η θάλασσα,
Μου δίνει πίσω την ψυχή... Ω δύναμη της άλμης!
Ας τρέξουμε στο κύμα για ν' αναβλύσω ζωντανός!

(...)

Φυσάει!... εμπρός λοιπόν, πρέπει να ζήσουμε!

απ' το "ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ" (Le Cimetière marin), μτφρ: ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΝΤΑΒΟΣ, εκδ: ΑΡΜΟΣ

Γιώργος Σεφέρης (1900-1971)

2011-03-02T02:47:00.010+02:00

γιατί γνωρίσαμε τόσο πολύ τούτη τη μοίρα μας
στριφογυρίζοντας μέσα σε σπασμένες πέτρες, τρεις ή έξι χιλιάδες χρόνια
ψάχνοντας σε οικοδομές γκρεμισμένες που θα ήταν ίσως το δικό μας σπίτι
προσπαθώντας να θυμηθούμε χρονολογίες και ηρωικές πράξεις˙
θα μπορέσουμε;

γιατί δεθήκαμε και σκορπιστήκαμε
και παλέψαμε με δυσκολίες ανύπαρχτες όπως λέγαν,
χαμένοι, ξαναβρίσκοντας ένα δρόμο γεμάτο τυφλά συντάγματα,
βουλιάζοντας μέσα σε βάλτους και μέσα στη λίμνη του Μαραθώνα,
θα μπορέσουμε να πεθάνουμε κανονικά;

απ' τη συλλογή "Μυθιστόρημα"

-"Άκουσε ακόμη τούτο. Στο φεγγάρι
τ' αγάλματα λυγίζουν κάποτε σαν το καλάμι
ανάμεσα σε ζωντανούς καρπούς - τ' αγάλματα˙
κι' η φλόγα γίνεται δροσερή πικροδάφνη,
η φλόγα που καίει τον άνθρωπο, θέλω να πω".

-"Είναι το φως... ίσκιοι της νύχτας..."

-"Ίσως η νύχτα που άνοιξε, γαλάζιο ρόδι,
σκοτεινός κόρφος, και σε γέμισε άστρα
κόβοντας τον καιρό.

Κι' όμως τ' αγάλματα

λυγίζουν κάποτε, μοιράζοντας τον πόθο
στα δυο, σαν το ροδάκινο˙ κι' η φλόγα
γίνεται φίλημα στα μέλη κι' αναφυλλητό
κι' έπειτα φύλλο δροσερό που παίρνει ο άνεμος˙
λυγίζουν˙ γίνουνται αλαφριά μ' ένα ανθρώπινο βάρος.
Δεν το ξεχνάς".

-"Τ' αγάλματα είναι στο μουσείο",

-"Όχι, σε κυνηγούν, πως δεν το βλέπεις;

θέλω να πω με τα σπασμένα μέλη τους,

με την αλλοτινή μορφή τους που δε γνώρισες

κι' όμως την ξέρεις.

Όπως όταν

στα τελευταία της νιότης σου αγαπήσεις

γυναίκα που έμεινε όμορφη, κι' όλο φοβάσαι.

καθώς την κράτησες γυμνή το μεσημέρι,

τη μνήμη που ξυπνά στην αγκαλιά σου˙
φοβάσαι το φιλί μη σε προδώσει

σ' άλλα κρεβάτια περασμένα τώρα

που ωστόσο θα μπορούσαν να στοιχειώσουν

τόσο εύκολα τόσο εύκολα και ν' αναστήσουν

είδωλα στον καθρέφτη, σώματα που είταν μια φορά˙

την ηδονή τους.

Όπως όταν

γυρίζεις απ' τα ξένα και τύχει ν' ανοίξεις

παλιά κασέλα κλειδωμένη από καιρό

και βρεις κουρέλια από τα ρούχα που φορούσες

σε όμορφες ώρες, σε γιορτές με φώτα

πολύχρωμα, καθρεφτισμένα, που όλο χαμηλώνουν

και μένει μόνο το άρωμα της απουσίας

μια νέας μορφής.

Αλήθεια, τα συντρίμια

δεν είναι εκείνα˙ εσύ 'σαι το ρημάδι˙

σε κυνηγούν με μια παράξενη παρθενιά

στο σπίτι στο γραφείο στις δεξιώσεις

των μεγιστάνων, στον ανομολόγητο φόβο του ύπνου˙

μιλούν για περιστατικά που θα ήθελες να μην υπάρχουν

ή να γινόντουσαν χρόνια μετά το θάνατό σου,

κι' αυτό είναι δύσκολο γιατί..."

-"Τ' αγάλματα είναι στο μουσείο.

Καληνύχτα".

-"...γιατί τ' αγάλματα δεν είναι πια συντρίμια,

είμαστε εμείς. Τ' αγάλματα λυγίζουν αλαφριά... Καληνύχτα."

απ' τη συλλογή "Κίλχη"

Σαίρεν Κίρκεγκωρ (1813-1855)

2011-02-26T15:20:00.003+02:00

Ο Θεός είναι εκείνος που απαιτεί απόλυτη αγάπη. Εκείνος όμως που απαιτώντας την αγάπη ενός προσώπου, ζητά ταυτόχρονα η αγάπη αυτή να εκδηλωθεί με χλιαρότητα απέναντι σε ό,τι πιο προσφιλές έχει το πρόσωπο αυτό, εκτός από εγωισμό δείχνει ανοησία και υπογράφει τη θανατική του καταδίκη, αν τυχόν εξαρτά τη ζωή του από το πάθος πού με τέτοιο τρόπο ζητά.

*

Πόσοι στις μέρες μας καταλαβαίνουν τι είναι το παράλογο, πόσοι ζουν έχοντας τα πάντα απαρνηθεί και τα πάντα αποκτήσει, πόσοι έχουν μονάχα την παρρησία να αναγνωρίσουν τι μπορούν και τι δεν μπορούν να κάνουν;

*

Είναι σκληρό να μην αποκτάς εκείνον στον οποίο μπορείς να δοθείς, ανείπωτα σκληρότερο όμως είναι να μην μπορείς καθόλου να δοθείς.

πηγή: Φόβος και τρόμος, εκδόσεις Νεφέλη

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ (Βισουάβα Σιμπόρσκα)

2011-02-19T22:37:00.003+02:00

Είμαι ένα ηρεμιστικό.
Αποτελεσματικό στο σπίτι,
αποδοτικό και στο γραφείο,
δίνω εξετάσεις, εξαφανίζομαι στο δικαστήριο,
κολλάω προσεκτικά τα σπασμένα πιατικά —ό,τι χρειάζεται εσύ να κάνεις είναι να με πάρεις,
να με λιώσεις κάτω απ’ την γλώσσα σου,
ό,τι χρειάζεται να κάνεις είναι να με καταπιείς
και απλά να με κατεβάσεις με λίγο νερό.

Ξέρω πώς να χειρίζομαι τις κακοτυχίες,
πως ν’ αντέχω τα άσχημα νέα,
να μειώνω στο ελάχιστο τις αδικίες,
να ξεδιαλύνω την απουσία του Θεού,
να σε βοηθήσω να διαλέξεις ένα ταιριαστό στο πρόσωπό σου βέλο χηρείας.
Τι περιμένεις λοιπόν —
να εμπιστεύεσαι τη συμπόνια της χημείας.

Είσαι ακόμα νέα,
πρέπει κι εσύ πραγματικά να χαλαρώνεις κάπως.
Ποιος είπε
ότι πρέπει να βιώνεις καρτερικά τη ζωή;

Δώσ’ μου την άβυσσό σου,
θα την επενδύσω με απαλό ύπνο,
θα νιώσεις ευγνωμοσύνη που σου χαρίζω
τέσσερα πόδια να πέφτεις.

Πούλησέ μου την ψυχή σου.
Άλλος αγοραστής δεν θα βρεθεί.

Κι ούτε απόμεινε πια δαίμονας άλλος.

Μτφ.: Βασίλης Καραβίτης
Βισουάβα Σιμπόρσκα, Μια Ποιητική Διαδρομή, Εκδόσεις Σόκολη-Κουλεδάκη

Γαλάζια θέληση

2011-02-14T16:05:00.002+02:00

Τα μάτια σου ακόμα σπάνε τη σιωπή
σε χίλια φιλιά που χτίζουν
με υλικό στιγμές, χρυσάφι
και μέλι
λιωμένες εκλάμψεις
και ποτέ δε θα σε χρειαστώ λιγότερο
απ' ότι ο ήλιος τη φωτιά.

6.7.09

ΓΚΕΟΡΓΚ ΛΙΧΤΕΝΜΠΕΡΓΚ 1742-1799

2011-02-07T13:31:00.008+02:00

Αφορισμοί

Τίποτα δεν είναι πιο στενάχωρο από την κατάσταση αυτή: να παίρνεις υπερβολικές προφυλάξεις για να προλάβεις ένα ατύχημα και να κάνεις ακριβώς ό, τι χρειάζεται για να το επισύρεις στο κεφάλι σου, τη στιγμή που αν δεν είχες τίποτα προβλέψει απολύτως, θα ήσουν σίγουρα σε ασφάλεια. Είδα κάποιον να κάνει κομμάτια ένα βάζο πολύτιμο, θέλοντας να το βγάλει απ' τη θέση όπου καθόταν ήσυχα για τουλάχιστο έξι μήνες, κι αυτό, μόνο και μόνο απ' το φόβο, μήπως κινδύνευε το βάζο, καμιά μέρα, κατά τύχη, ν' αναποδογυριστεί.

Άμα βάψετε έναν στόχο στην πόρτα του περιβολιού σας, να είστε σίγουροι πώς θα τον σημαδέψουν.

Χάρισε ονόματα στις δυο παντούφλες του.

Ο εγωπαθής μπορεί να μπλεχτεί σε χίλιες γελοίες καταστάσεις.

Σας παραδίδω αυτό το βιβλιαράκι ως καθρέφτη για να βλέπετε μέσα του τον εαυτό σας κι όχι ως διόπτρα για να βλέπετε μέσ' απ' αυτήν τους άλλους.

Το να κάνει κανείς ακριβώς το αντίθετο είναι κι αυτό μίμηση, μιμείται δηλαδή το αντίθετο.

Δεν καίμε πια τις μάγισσες, καίμε όμως τα γράμματα που μας λένε πικρές αλήθειες.

Σε μια χώρα όπου τα μάτια των ερωτευμένων θα έλαμπαν στο σκοτάδι δεν θα χρειάζονταν φανάρια τη νύχτα.

Ό,τι δεν γεμίζει την καρδιά γεμίζει και παραγεμίζει το στόμα, έχω διαπιστώσει ότι αυτό αληθεύει συχνότερα παρά το αντίθετο.

Τουλάχιστον μια φορά ν' αμφιβάλεις για το κάθε τι, ακόμα κι ότι δύο επί δύο κάνουν τέσσερα.

πηγή: οι πρώτοι τρεις αφορισμοί απ' την ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΧΙΟΥΜΟΡ, του ΑΝΤΡΕ ΜΠΡΕΤΟΝ, εκδόσεις ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ, σε μετάφραση ΜΑΡΙΟΥ ΑΦΕΝΤΟΠΟΥΛΟΥ-ΡΑΝΙΑΣ ΜΑΧΑΙΡΑ. Οι επόμενοι εφτά απ' τους ΣΤΟΧΑΣΜΟΥΣ, εκδόσεις ΣΤΙΓΜΗ, σε μετάφραση ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΝΔΥΛΗ.

EMILY DICKINSON - NATURE

2011-01-30T16:40:00.003+02:00

XXVIII

Ξέρω ένα μέρος που το καλοκαίρι παλεύει
με μια τόσο πρακτική πάχνη,
κάθε χρόνο επιστρέφει τις μαργαρίτες της,
αναφέρει στα γρήγορα, “Χάθηκαν”,

μα όταν ο νοτιάς ακινητοποιεί τους νερόλακκους
κι αγωνίζεται στα μονοπάτια,
η καρδιά της την υποψιάζεται για την υπόσχεσή της,
κι αυτή στάζει απαλά ρεφραίν

στα πόδια του διαμαντιού
και μπαχαρικά, και τη δροσιά,
που σκληραίνει ήσυχα σε χαλαζία
πάνω στο κεχριμπαρένιο παπούτσι της.

XXIX

Ο ένας που μπορούσε να επαναλάβει την καλοκαιρινή μέρα
θα ήταν μεγαλύτερος απ' αυτήν, αν και
μπορεί να ήταν ο μικροσκοπικότερος άνθρωπος.
Κι αυτός που μπορούσε ν' αναπαράγει τον ήλιο,
την ώρα που έπεφτε-
την αργοπορία και την κηλίδα, εννοώ-
όταν η Ανατολή γίνεται υπερβολικά μεγάλη,
και η Δύση μένει άγνωστη,
το όνομά του παραμένει.

ΧΧΧ

Ο άνεμος μου χτύπησε σαν ένας κουρασμένος άνθρωπος,
και σαν ένας οικοδεσπότης, “περάστε μέσα”,
απάντησα τολμηρά· και τότε πέρασε
στην κατοικία μου μέσα

ένας βιαστικός, χωρίς πόδια επισκέπτης,
το να του προσφέρω μια θέση
ήταν το ίδιο αδύνατο με το να δώσω
έναν καναπέ στον αέρα.

Ούτε κόκκαλο είχε να τον δέσει,
η ομιλία του ήταν σαν το συνονθύλευμα
πολλών φωνών πουλιών ταυτόχρονα
από έναν υπέρτατο θάμνο.

Η όψη του κάτι το κυματοειδές,
τα δάχτυλά του, αν τα διαθέσει,
αφήνουν ν' ακουστεί μια μουσική, σαν νότες
που φυσάνε τρέμοντας σ' ένα γυαλί.

Επισκέφτηκε, αν και τρεμάμενος·
και μετά, σαν φοβισμένος ανθρωπος,
ξαναχτύπησε ελαφρά -ήταν αναστατωμένος-
και ξαναέμεινα μόνη.

Επέλαση

2011-01-21T03:15:00.000+02:00

Τ' όνειρό μας έγινε ξανά
τα μάτια σου ξέρουν
βρέχουν συνέχεια τα πηγάδια σου
κι ασύδοτα μας κυλάει το μέλλον,
δυο μικρές απλωμένες καρδιές χώρεσαν τον κόσμο
και τον πιο γλυκό σου στεναγμό.

2.7.09

Παύση

2011-01-10T15:29:00.002+02:00

Δαμάστηκαν οι μοναξιές μας
φώναξες με το σώμα μου
με δώρισες στην πιο μεγάλη στιγμή
και στάθμισα τα κύματα
και φόρεσα το καλοκαίρι
με γνώμονα τα μάτια σου.

3.7.09

August Strindberg

2011-01-03T14:46:00.002+02:00

A Verse

To live is to war with trolls

in the cave of the heart and the mind.

To write is to hold

the judgement of doomsday over one's shelf.

Συντέλεια

2010-12-21T00:40:00.000+02:00

Ο ουρανός σε χρειάζεται
το χαμόγελό σου δεν μπορεί να λείπει
απ' το ουράνιο τόξο.
Η ύπαρξή σου φωτίζει τις σταγόνες
που ξέμειναν στα μάτια μου,
φαντάζομαι τον ωκεανό για να σε βρω
δικαιωματικά σου παρέχω όλα μου τα ταξίδια
και κάθε μου ένωση με τον κόσμο
γίνεται μέσα σου.

23.6.09

Emily Dickinson

2010-12-13T01:19:00.002+02:00

VI

If I can stop one heart from breaking,

I shall not live in vain;

If I can ease one life the aching,

Or cool one pain,

Or help one fainting robin

Unto his nest again,

I shall not live in vain.

πηγή: the complete poems of Emily Dickinson

Πρόοδος

2010-12-06T12:36:00.002+02:00

Χαράζοντας το δάκρυ
με πένα ηθικής
αφήνοντας το ψέμμα να χυθεί
στα εφόδια της θύμησης
εμπρός κοιτώντας
ξεχάσαμε το πιο χρήσιμό μας βλέμμα
μέσα μας.

21.6.09

Σαίξπηρ - Άμλετ

2010-12-01T15:50:00.005+02:00

Να πας σε μοναστήρι. Προτιμάς τις γέννες;
Να γεννάς ένοχους;
Εγώ είμαι αυτό που λεν τίμιος. Όμως μπορώ
ν' αποκαλύψω για τον εαυτό μου πράγματα
που θάταν καλλίτερα να μην είχα γεννηθεί
Είμαι αλαζόνας μνησίκακος φιλόδοξος
Κουβαλάω κακίες, που δεν υπάρχει σκέψη να τις σκεφθεί
φαντασία να τις πλάσει καιρός να γίνουν πράξεις
Γιατί να υπάρχουν να έρπουν μεταξύ γης και ουρανού
υποκείμενα σαν και μένα. Είμαστε απατεώνες
Ποτέ μην πιστέψεις κανέναν από μας
Να φύγεις. Να πας σε μοναστήρι

Ασχήμηνες την απαλή ωραίοτητα της ντροπής
Έβγαλες ψεύτρα την αρετή. Έκοψες το λουλούδι
που φυτρώνει στο άσπιλο μέτωπο της αγάπης
κι έγινε εκεί μια φλύκταινα. Άλλαξες τους όρκους του γάμου
με τις βλαστήμιες των ζαριών. Αφαίρεσες την ζωή
από δύο ενωμένα σώματα και τραγούδησες πρόστυχα
το άσμα ασμάτων. Απόστρεψε το πρόσωπό του
ο ουρανός και τρόμαξε σα να ήρθε η ώρα της Δίκης
η γαλήνια η στέρεη γη, γι' αυτό που έκανες

Δες. Αυτήν την εικόνα πρώτα. Τώρα αυτήν.
Εικόνες δύο αδελφών, ο ένας απέναντι στον άλλον
Και δες. Την ομορφιά που έχρισε αυτό εδώ το πρόσωπο
Τα μαλλιά του Υπερίωνα. Το κυρτό μέτωπο του Δία
Τα μάτια του Άρη. Εντολές τά βλέμματά του
Σαν τον Ερμή τον κύρυκα. Σαν κούρος ακροβατεί
στο χείλος του ουρανού εκεί πού φιλάει έναν λόφο
Με μέτρα των θεών πλασμένος, με το αποτύπωμά τους
πάνω του. Αυτοί τον πρόσφεραν στον κόσμο
σα να βεβαίωναν ότι αξίζει ο άνθρωπος. Αυτός ήταν
ο άνδρας σου. Δες τώρα τον άλλον. Είναι ο άντρας σου
Στάχυ κίτρινο δίπλα στο χρυσό το αδελφό του
Έχεις μάτια; Μπορείς να ξεχωρίσεις ένα βουνό
από ένα έλος; Έχεις μάτια; Μπορείς
να ξεχωρίσεις τις βοσκές από τον βούρκο;
Όχι, αυτό μην το πεις έρωτα. Στην ηλικία σου
το αίμα κοπάζει το πάθος είναι κουρασμένο
Ταπεινώνεται και πειθαρχεί στον νου. Όμως ποιος νους
θα πηδούσε από αυτό σ' αυτό; Αισθάνεσαι, δεν γίνεται
Αλλιώς δεν θα κουνιόσουν. Σίγουρα λοιπόν
ο νους σου είναι απόπληκτος. Ούτε η τρέλα
μπορεί τόσο να παρανοεί ούτε η έκσταση να παραλύει
έτσι τον νου. Που να μην του μένει
και μια ελάχιστη κρίση για να καταλαβαίνει
αυτήν εδώ την διαφορά. Ποιός διάβολος σε γέλασε
σου έδεσε τα μάτια. Θα έφθανε, να βλέπεις
χωρίς να αισθάνεσαι. Να αισθάνεσαι χωρίς να βλέπεις
Να ακούς χωρίς να πιάνεις και να βλέπεις. Να μυρίζεις
και τίποτε άλλο να μην αισθάνεσαι
Ή κι έναν υπόλοιπο από όποιαν φυσική αίσθηση να είχε
και να ήταν ακόμα κι αυτό άρρωστο. Θα έφθανε
Για να μην είσαι έτσι χαμένη
Δεν έχεις ντροπή; Έστω το χρώμα της;

Αν γενναιότητα είναι να μάχεσαι για τα μεγάλα
Είναι μεγαλωσύνη να μάχεσαι όταν κι ένας ίσκιος μονάχα
περάσει επάνω από την τιμή σου. Να. Εδώ
στέκομαι εγώ. Μ' έναν πατέρα σκοτωμένο. Μητέρα
που την ατίμασαν. Στέκομαι εδώ ασάλευτος
Κι εκεί απέναντι είκοσι χιλιάδες άνθρωποι προχωράν
προς τα εκεί που βγαίνει ο παγωμένος ήλιος των νεκρών
Τους βλέπω και τους ντρέπομαι. Να τους παρακινεί
μια φαντασία μια απάτη δόξας. Πηγαίνουν και παν
να γείρουν μέσα στους τάφους τους
σα να ήταν τα στρωσίδια ενός βραδυού και πολεμούν
για ένα νύχι γης. Όπου δεν χωράει ούτε το αναφιλητό
από το πιο μικρό τους όνειρο. Δεν θα χωρέσει
ούτε το ίδιο τους το λείψανο. Α Από τώρα
Από αυτήν την ώρα ο νους μου
παύει να είναι νους. Τον στέφω Αίμα

Πεθαίνω. Η ψυχή μου σκοτείνιασε προχώρησε μέσα στο σκοτάδι
Δεν βλέπω Δεν θ' ακούσω τι έγινε στην Αγγλία
Σαν τους τυφλούς προφήτες βλέπω τον Φορτεμπράς
να στέφεται βασιληάς. Ας έχει και την δικιά μου
την ετοιμοθάνατη ψήφο μου. Να του πεις ότι του την δίνω
Κι όλα όσα έγιναν. Να του τα πεις. Πώς έγιναν
Τις αιτίες που τα προκάλεσαν. Πες του με λεπτομέρειες όπως έγιναν
Μονάχα αυτά που έγιναν. Τα άλλα είναι σιωπή

(πεθαίνει)

μτφρ: Γιώργος Χειμωνάς. Εκδόσεις Κέδρος

Απόκριση

2010-11-26T16:44:00.000+02:00

Εφευρίσκεις τη γοητεία
πλάθοντας σύμβολα
θυμικά
εμμένοντας σε όνειρα
αναιμικά.
Με όση χαραυγή μας απέμεινε
χαράξαμε τις μέρες μας
με χρώμα ευφορίας
βουβής.

20.6.09

Ερωτική Περίπτυξη

2010-11-18T04:27:00.006+02:00

Εκείνο το βράδυ ήθελε να κάνει λάθη. Nα ξεχάσει το αδιέξοδο κι ας το' βλεπε μπροστά του. Αψήφισε την ματαιότητα και συγκρούστηκαν μετωπικά. Η αύρα της τον περικύκλωσε, στροβιλίστικε μέσα της. Το βράδυ φάνταζε μουντό αλλά δύσκολα το προσπερνούσες. Ήθελε να την αγκαλιάσει. Να χαθεί μέσα του για όσο κρατούσε. Του ζήτησε τα πάντα και δε συμβιβάστηκε με τίποτα άλλο. Αυτός ένιωθε τα πάντα αλλά αδυνατούσε να δώσει ό, τι ζητούσε. Οι συζητήσεις τους ατέλειωτες -ωχριούσαν μπροστά στα σώματά τους. Την πήγε ως τον τοίχο φιλώντας την, κι αυτή του έδωσε τον πιο βαθύ αναστεναγμό της -η χαριστική βολή. Ένας χείμαρρος ερωτικής επιθυμίας τον έπνιξε. Πιάστηκε από πάνω της σαν να ήταν το μόνο σωσίβιο -και ήταν. Αφέθηκε στα χέρια του. Τον έσωσε. Διασώθηκε άλλη μια φορά ο έρωτας. Διασώθηκε ή τους νίκησε; Τους έκανε ό, τι ήθελε. Τους έριχνε στα πιο απόκρημνα φαράγγια και τους υποδεχόταν μ' ένα στρώμα τρυφερότητας. Η πτώση ανώδυνη. Αλλά στη διάρκειά της γεννήθηκαν οι πιο παράλογοι φόβοι. Κι αυτός άβοφα κι ασύδοτα χάραζε μέσα της το όνομα του και της το υπογράμμιζε μέσα απ' την ηδονή της. Μια ηδονή που του θύμιζε πως ήταν ζωντανός. Του έστελνε τα πιο εσωτερικά της σήματα -σήματα κινδύνου; Αντανακλούσαν πάνω του και διαμόρφωναν ακόμα πιο ανεξίτηλα τις κινήσεις του. Επισήμαιναν πως ό, τι κάνουν είναι επιταγή μιας βαθύτερης, μη αναστρέψιμης βούλησης. Ενός Θεού που βρισκόταν και στους δυο το ίδιο και τους κατεύθυνε με μαεστρία. Προς τα πού; Προς την υπερνίκηση της ρουφήχτρας που ονομαζόταν χρόνος, την παραμέριση του θανάτου που ονομαζόταν ύπνος. Γι΄αυτούς έτσι ήταν. Αλλά και για καθέναν που εκείνη τη στιγμή κουβαλούσαν μέσα από εκείνη την πράξη. Μέσα απ' το άχρονο των ερωτικών στιγμών τους. Μέχρι που ξημέρωσε κι ο ήλιος για άλλη μια φορά επαλήθευσε τον Θεό, βρίσκοντάς τους μονιασμένους στο κρυσφήγετό τους. Μακριά απ' τις προσβολές της μνήμης που ξεμύτιζε απ'τα παράθυρα και ξεσήκωνε τον ύπνο τους.

Απρίλιος '09

Επίπτωση

2010-11-08T22:45:00.002+02:00

Πέσαμε με φόρα
στη σιωπή μας
άδολα τα βλέμματά μας
μα κρυμμένα
σίγουρα θα κάνουμε εντύπωση
όταν κοιτάξουμε το φεγγάρι
ταυτόχρονα.

19.6.09

GIACOMO LEOPARDI:

2010-11-02T15:16:00.001+02:00

ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

Καρπερή μάνα μου γη,
ιδέ, σου παραδίδω τη ζωή που μού' δωσες,

Καλότυχες και ακριβές κι ευλογημένες
οι αρχαίες εποχές, που να πεθάνουν
έτρεχαν για την πατρίδα όλοι μαζί,
κι εσείς πάντα ένδοξα και τιμημένα,
θεσσαλικά στενά,
όπου η Περσία και η μοίρα πιο αδύναμες
φανήκανε από μια χούφτα αγνές και θαρραλέες ψυχές!
Πιστεύω ότι τα δέντρα, τα λιθάρια και το κύμα
και τα βουνά σας στον διαβάτη
με ανεπαίσθητη φωνή
αφηγούνται πως όλη ετούτη την ακτή
σκεπάσανε οι ανίκητες στρατιές
κορμιών που στην Ελλάδα ήτανε ταγμένα.
Και τότε, άνανδρος και αιμοδιψής,
ο Ξέρξης από τον Ελλήσπονο διαφεύγει,
περίγελος των επερχόμενων αιώνων,
ενώ στο λόφο της Αντέλας, όπου πεθαίνοντας
ξέφυγε απ'το θάνατο η ιερή στρατιά,
ανέβηκε ο Σιμωνίδης,
κοιτάζοντας τον ουρανό, τη θάλασσα, τη γη.

έξι νέοι ποιητές

2010-10-25T02:29:00.008+03:00

Λένα Καλλέργη:

Το φύλο μιας μέρας στο τρένο*　

Όμορφος που ήσουν
Το πρόσωπό σου μισό ψάρι
Μισό φίδι
Μισό γύπας που μελαγχολεί
Τα μάτια σου ακοίμητες λίμνες
Τα χείλη σου διασταύρωση ορτανσίας και νέγρας
Τα λόγια σου έξω απ’ τα παράθυρα
Μάνταλα
Τα μαλλιά σου καπνός

Ας έπεσα έξω
Στην ώρα άφιξης του έρωτα
Στις καλές μέρες για απόγονους
Και στην τοποθεσία των σταθμών

Ξέρω ότι ήσουν
love story
Γιατί σου έγραψα ποιήματα
Κι αναμφίβολα
Η Τετάρτη είναι αγόρι

*απ' τη συλλογή ΚΗΠΟΙ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ, Μάιος 2010, εκδ. Γαβριηλίδη

Χάρις Κοντού:

Η μελωδία της τύχης*

Το δωμάτιο είν’ ακατάστατο
Γέμισες σπαραγμό τα σεντόνια
Η ανάσα σου πότιζε τα λευκά λουλουδάκια
στο νυχτικό της εφηβείας μου
Τα μακριά σου βήματα έφταναν μέχρι τα πόδια
Τα λεπτά σου δάχτυλα αγγίζουν το φθινόπωρο
- και πώς μπορώ κάθε φορά να είμαι τ’ αποτσίγαρο στις στάχτες σου
Έκοψα τρίχα τρίχα τον ναρκισσισμό μου
κι έπεσε στο πάτωμα
(μελαχρινή μου κατηφόρα)
Και μου μιλάει το πορτρέτο σου όταν έχει κρύο...
Όταν σ’ ακούω ακτινογραφώ τα κόκαλά μου
λα μινόρε και τρία τέταρτα
(ρυθμός ασθενικής καρδιάς)
Δεν είσαι συ που σέρνεις τη φυγή
αλλά εγώ που αναπνέω για λογαριασμό σου
Το γκρίζο του τοίχου ξεβάφει στα μάτια σου Μου έβαλαν ορό να γεμίσω με αυταπάτη
Το δωμάτιο είναι ένας θάλαμος
αεροστεγής
Αγαστός ο ορίζοντας της πλάνης μου
και η ανυπαρξία σου πιο λεία από ποτέ
αρχαίε επισκέπτη,
Μετρονόμε.

*ποίημα δημοσιευμένο στο προηγούμενο τέυχος του περιοδικού poema, νέα ποιήματά της βρίσκονται στο τελευταίο τεύχος του

Αφροδίτη Λυμπέρη:*

Rec-vie-M　

Μοιάζω να'χω σώμα μέλισσας
　　　　　με κίτρινο κάλυπτα τ'άσπρα μαλλιά
　　　　　　　　　　　　　τα γδαρμένα γόνατα με μαύρο
　　　Κυνηγούσα τις απολαύσεις με μανία.
Λάτρεψα την αναρρίχηση στους μίσχους
　　　　　　　　　　　　　　 σιχάθηκα τ'ανυπόμονα μπουμπούκια.
　　　　　　　　　　　 Δε με συγκίνησε ποτέ το μέλι.
　　　　　　　　　　　　　　　 Άλλες γεννιούνται για μανάδες
　　　　　　　　　　　　　　　 κι άλλες για φτερωτές μοιχαλίδες.
　　　　　　　　　　 Ρουφώντας το κεντρί της μοναξιάς
　　　　　　　　　　　 δηλητηρίαζα ερωτικά τα μάτια
που γλεντούσαν με αλκοολούχο μίσος.
　　　　　　　　　　　　　　 Και τώρα εγώ νεκρικά μυστηριώδης
　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　 ανοίγω δειλά την μπαλκονόπορτα
　　　　　　　　　　　　　　　　　　 και πορεύομαι ξανά μετέωρη

c'est la vie

αυτό να γραφτεί

στην τελευταία μου κηρήθρα.

Είπαν
πως κάποιος είχε πατήσει το 　rec στο μαγνητόφωνο
για να καταγράψει την μελωδία της Άνοιξης.
Μάταια.
Ένας μονόλογος κι ένα νανούρισμα
μόνο ακουγόταν
για άγρια παιδιά
κι ευαίσθητα θηρία.
Τραγούδι από πληγωμένες κεραίες
και βραχυκυκλωμένα φτερά
που σέρνονται
σε περαστικές ρόδες τυχαίων αμαξιών.

*άλλα ποιήματά της βρίσκονται στο τελεταίο poema στη στήλη αναγνώστες και περισσότερα στο ποιείν στην ανάρτηση 4 Ιουνίου 2010

Τάνια Σκραπαλιώρη:*

γενέθλια

Μετράω απόψε
εικοσιένα
ολόγιομα
θολά
φεγγάρια.
Κι είναι η νύχτα
πιο σκοτεινή απ’ όλες τις φορές
λες και το κάνει επίτηδες
για να ταιριάζουμε.
Κι ο ήλιος
θα μ’ ανταμώσει
στη στάση του λωτού
με μάτια γυάλινα
γεμάτα προσμονή
καρφωμένα στην κορυφογραμμή.
Για φαντάσου.
καλοκαίριασε
κι ούτε που το κατάλαβα.

*άλλα ποιήματά της βρίσκονται στα δύο τελευταία τεύχη του ποέμα

Θοδωρής Παπαϊωάννου:

IMPROMPTU*

Στο αρμονικό καρδιογράφημα ενός πενταγράμμου
Οι κύκνοι συνεχίζουν τις ανιαρές χορογραφίες
Τα κρύσταλλα της βιτρίνας ανταγωνίζονται το ναρκισσισμό των περαστικών
Ώσπου, τα χνώτα ενός ζητιάνου αποκαλύπτουν το χρησμό στο τζάμι
- Όταν η μουσική συμβαίνει, ο Θεός περισσεύει.Ένα πλήκτρο αρκεί-
Ξαφνικά, η ορχιδέα της σοφίτας ψέλνει μ’όλη της τη δύναμη λαϊκοτράγουδα
Η κρούστα της πολιτείας ραγίζει από τα χοροπηδητά των αγγέλων
Στο πάρκο, ένα κορίτσι γδύνεται προκαλώντας την ορμή του ευκάλυπτου
Μια νότα ήταν αρκετή
Για την ονείρωξη του αηδονιού

*Απ' την υπό έκδοση συλλογή του απ' τις εκδόσεις Γαβριηλίδης

Ηλίας Σεφερλής:

Τα κοράκια ποτέ δεν γένναγαν αυγά
Μονάχα άσπλαχνους γυμνούς θανάτους
Εκολάπτοντας αίμα σε σφαγεία να ποτίσουν τα μικρά

Τα κοράκια πάντα μαύρα ήταν
Με θυγατρικά ράμφη , μεταχειρισμένων στιγμών
Απο εφήβους με πρώωρα βρέφη στα σκέλια
Να θυμούνται τρείς θανάτους

Το ρολόι δείχνει τέσσερις μα η καμπάνα ακόμα κοιμάται.

Υγ: αυτή η ανάρτηση ως ένα μικρό ευχαριστώ που ήρθατε και οι έξι το Σάββατο.

Τριστάν Κορμπιέρ - Αγρύπνια

2010-10-19T15:45:00.003+03:00

Αγρύπνια, ζώο αψηλάφητο!
Δεν νιώθεις απ' αγάπη,
Για νά 'ρθεις να λιγοθυμήσεις σαν θα δεις
Κάτω απ' το κακό σου μάτι, τον άνθρωπο να

δαγκώνει
Τα σεντόνια και μες στη πλήξη να
στριφογυρνά...
Κάτω απ' το κατάμαυρο διαμάντι του ματιού
σου.

Λέγε! Γιατί ενώ περνά κατάλευκη η νύχτα
Ίδια. Κυριακή που βρέχει
Έρχεσαι να μας γλείφεις σα σκυλί;
Ελπίδα ή Πόνος π' αγρυπνά
Στ' αφτί; που γι' άκουσμα τεντώνεται,
Σιγά να μιλά σιγά... και τίποτα να μη μας λέει;

Γιατί στο στεγνό μας λαιμό,
Να γέρνει πάντα η άδεια σου κούπα
Και την τραχηλιά μας προτεταμένη να αφήνεις;
Σε μας τους διψασμένους Τάνταλους για
χίμαιρα: -Φίλτρο ερωτικό η μούργα πικρή
Σταγόνα δροσιάς ή λιωμένο μολύβι.

Αγρύπνια, είσαι ωραία λοιπόν;...
Ε, γιατί ακόλαστη κόρη
Στα γόνατά σου να μας σφίγγεις;
Γιατί στο στόμα μας ν' αγκομαχάς:
Γιατί τον ύπνο μας χαλάς;
Κοιμήσου αν θες μαζί μας...
Γιατί, ωραία έκλυτη της νύχτας
Φοράς στο πρόσωπο τη μαύρη μάσκα;...
-Για να ταράζεις όνειρα χρυσά;...
Δεν είναι η αγάπη μες στο σύμπαν;
Αναπνοή της αποκαμωμένης Μεσσαλίνας
Μα όχι ακόμα χορτασμένης!

Αγρύπνια, είσαι η Υστερία...
Είσαι η λατέρνα
Που αλέθει τα Ωσαννά των Εκλεκτών Του;...
-Ή δεν είσαι το αιώνιο πλήκτρο
Πάνω στα νεύρα γραφιάδων κολασμένων
Που γρατζουνά τους στίχους τους -μον' από
κείνους διαβασμένους;

Αγρύπνια, είσαι το θλιμμένο γαϊδουράκι
Του Μπούρινταν η φάλαινα
Της κόλασης; -Το φιλί σου φωτιά
Μια γεύση αφήνει ψυχρή κόκκινου σίδερου...
Ω! έλα και μπες στην κάμαρή μου τη φτωχή...
Μαζί θα κοιμηθούμε δω για λίγο.

Μτφ: Γιώργος Κ. Καραβασίλης
απ' το βιβλίο: "Οι καταραμένοι ποιητές-Πολ Βερλέν, εκδ. Αιγόκερως"

Μεταπτώσεις

2010-10-11T11:47:00.000+03:00

Χαράς ευαγγέλια,
η πόρτα της ψυχής άνοιξε
-φτερό στον άνεμο-
οι φυγές μας πλάστηκαν με μέλι
κάλυψαν το μέτωπό μας με φως
σανίδα σωτηρίας πουθενά
μόνο το σώμα ξέρει να διώκει τη θλίψη
και η σκέψη να φέρνει την ευτυχία
μα εμείς ακροβατώντας
πιάνουμε ηλιαχτίδες
κι ενώνουμε στιγμές
ανθρώπινες.

19.6.09

Δρομολόγιο

2010-10-05T00:34:00.000+03:00

Χρυσά τα αβάπτιστα μάτια σου
απρόσμενα γεμίζουν μπλε και πράσινο
ζωντανεύουν το χάρτη μου
οξύνουν τη ζωή μου
κι άφρενα κυλάω
βρίσκοντάς σε
στα πιο κρυφά πελάγη.

15.6.09

Φρίντριχ Χαίλντερλιν: απ' τους ΘΡΗΝΟΥΣ ΤΟΥ ΜΕΝΩΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΟΤΙΜΑ

2010-09-26T02:59:00.003+03:00

5

Θα '΄θελα να γιορτάσω, αλλά τι; Να τραγουδήσω με τους άλλους,
Όμως στην τόση μοναξιά μου λείπει καθετί το θεϊκό.
Αυτή, αυτή είναι η αναπηρία μου, το ξέρω, μια κατάρα
Μου παραλύει τους τένοντες και με καταβάλλει ό,τι κι αν αρχίσω,
Και κάθομαι έτσι αναίσθητος όλη τη μέρα και βουβός σαν νήπιο,
Και μόνο από τα μάτια μου συχνά κυλούν ψυχρά τα δάκρυα,
Και τα φυτά του αγρού και το τραγούδι των πουλιών με καταθλίβουν,
Γιατί κι αυτά είναι αγγελιοφόροι του ουρανού, φέρνουν χαρά
Αλλά για μένα, στο ταραγμένο στήθος μου, ο ήλιος που εμψυχώνει
Ανατέλλει στείρος και ψυχρός σαν τις ακτίνες της νυκτός,
Αχ! και μάταιος και άδειος, σαν τοίχος φυλακής, ο ουρανός
Κρέμεται πάνω απ' το κεφάλι μου βαρύς και με λυγίζει!

8

Μόνην εσένα συντηρεί το φως σου, ω ηρωίδα, μέσα στο φως,
Κι η υπομονή σου σε κρατάει στοργική, ω αγαθή,
Και βέβαια δεν είσαι μόνη, υπάρχουνε συμπαίκτες αρκετοί,
Εκεί όπου ανθίζεις και αναπαύεσαι ανάμεσα στα ρόδα του έτους,
Και ο Πατέρας, αυτός ο ίδιος, με τις Μούσες που αναπνέουν απαλά,
Σου στέλνει τρυφερό νανούρισμα.
Ναι! Είναι αυτή η ίδια! ακόμη αιωρείται ενώπιόν μου ολόσωμη,
Με βήμα σιωπηλό, όπως και άλλοτε, η Αθηναία.
Και όπως, ω πνεύμα φιλικό, απ' του μετώπου σου την εύθυμη περίσκεψη
Σίγουρη και ευεργετική η ακτίνα σου κατέρχεται μεταξύ των θνητών,
Έτσι εσύ μου μαρτυρείς και μου το βεβαιώνεις, ώστε κι εγώ
Σε άλλους να το μεταδώσω, γιατί είναι κι άλλοι που δεν το πιστεύουν,
Ότι η χαρά είναι πιο άφθαρτη απ' τους θυμούς κι απ' τις φροντίδες
Και ότι καθημερινά στο τέλος μια χρυσή ημέρα απομένει.

μτφρ: Στέλλα Γ. Νικολούδη
απ' το βιβλίο ΕΛΕΓΕΙΕΣ, ΥΜΝΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, εκδ ΑΓΡΑ

Ανασύνταξη

2010-09-20T02:04:00.001+03:00

Απόλαυσα τόσες αδυναμίες
άδειασα στα πιο μικρά συρτάρια
ολόκληρα φεγγάρια
αφόρισα αγίους και γραφές
ματωμένες
μέχρι να συναντηθούμε,
και να γίνει η ανάσταση λέξη.

14.6.09

Rene Char-Ερωτική επιστολή

2010-09-10T14:56:00.002+03:00

...Το εγκώμιό μου στεφανώνει τις μπούκλες του προσώπου σου σα γεράκι με μυτερό ράμφος

Φθινόπωρο! Το πάρκο μετρά τα γυμνά του δέντρα. Το ένα από παράδοση κοκκινωπό,
το άλλο, φράζοντας το μονοπάτι, μια μάζα αγκάθια.
Έφτασε ο κοκκινολαίμης, ο χαριτωμένος μουσικάντης των εξοχών.
Ψιχάλες το τραγούδι του κατακλύζουν το τζάμι του παραθύρου. Στη χλόη της πελούζας ριγούνε
μαγικές δολοφονίες εντόμων. Μην ακούς, αφουγκράσου.

Φορές-φορές φαντάζομαι πως θάταν όμορφο να πνιγεί κανείς σε μια λίμνη,
που καμία βάρκα δε θα ριψοκινδύνευε να διασχίσει.
Μετά ν' ανααστηθεί στο ρεύμα ενός πραγματικού χειμάρρου
που μέσα του θα κόχλαζαν τα χρώματά σου.

Πρέπει να σπάσει κάθε τι που ζώνει αυτή την πόλη κρατώντας σε έγκλειστη.
Άνεμος, άνεμος, άνεμος τριγύρω στους κορμούς και πάνω στα καλάμια...

Ο αέρας που αισθάνομαι ότι από ώρα σε ώρα θα λείψει από τα περισσότερα πλάσματα,
σαν σε διαπεράσει έχει δαψίλεια και σπινθηροβόλες ηδονές...

Είσαι ηδονή. Είσαι το κάθε κύμα της που ακολουθεί. Στο τέλος, όλα σβήνουν.
Είναι η θάλασσα που λιώνει, που πλάθεται. Είσαι ηδονή, κοράλλι των σπασμών.

Ποιός δεν έχει ονειρευτεί, αλητεύοντας στις λεωφόρους των πόλεων, έναν κόσμο
που αντί ν' αρχίζει από το λόγο, αρχίζει απ' την επιθυμία;

Τα λόγια μας αργούν να μας προφτάσουν, έχουν χυμό αρκετό
για να περάσουν ένα ολόκληρο χειμώνα, λες και σε κάθε άκρη της σιωπηλής απόστασης,
απ' όπου θα μπορούσαν να ορμήσουν, τους απαγορεύεται να ξεσπάσουν και να ενωθούν.
Η φωνή μας τρέχει απ' τον έναν στον άλλο, αλλά κάθε λεωφόρος,
κάθε αμπέλι, κάθε δάσος, την τραβά κοντά του, την συγκρατεί, την ανακρίνει.
Όλα είναι πρόφαση για να καθυστερήσει.
Συχνά δε μιλώ παρά μόνο για σένα, η γη με λησμόνησε.

μτφρ: Ράνια Γεωργοπούλου, Γιώργος Κόκκινος
απ' το περιοδικό περίπλους, τχ 32, σελ 265

Κάλεσμα

2010-09-02T20:42:00.000+03:00

Η καρδιά μου σε ξέρει
η πνοή μου σε φέρνει πιο κοντά
και τ' όνειρο που αναπαύτηκε σαν σκόνη
δεν ξέχασε τ' όνομά σου,
το φωνάζει με το φεγγάρι,
με γνώμονα τα μάτια σου.

14.6.09

Ενθεογένεση

2010-08-31T16:41:00.004+03:00

Ο πιο ερωτικός μήνας του χρόνου για την Ε83 ήταν ο Μάης. Ήταν τότε που ξεχώριζε ο ήλιος απ' τα σύννεφα και μαζί του η διαχυτικότητά της που διατηρούσε στο ψυγείο το χειμώνα. Την πρωτομαγιά την εκμεταλλευόταν πάντα για μια εκδρομή. Φέτος είπε στον Κ35 να επισκεφτούν τη Λέσβο. Το αεροπλάνο ήταν το αγαπημένο της μεταφορικό μέσο. Εγκαταστάθηκαν σ' ένα μικρό δωμάτιο στην Αγιάσο και το απόγευμα πήγαν περίπατο για μανιτάρια.
Τώρα τελευταία σκέφτομαι συνέχεια πως να τελειώσω το βιβλίο μου, εξομολογήθηκε
ο Κ35. Δεν ήξερα ότι τελειώνεις, τι σε προβληματίζει; Απάντησε η Ε83. Είναι που η ηρωίδα μου δεν έχει αποφασίσει αν πρέπει να δώσει τέλος στο γάμο της ή να δώσει τέλος στη ζωή της.
Συνέχισε ο Κ35. Το καλύτερο θά' ταν να δώσει τέλος και στα δύο, αρκεί να μη φανεί
προτεραιότητα ο γάμος. Απάντησε κάπως κυνικά η Ε83. Είχε αποσπάσει την πρόσοχη της ένας
αγρός που είχαν φυτρώσει πολλά ψηλά μανιτάρια και αναρωτιόταν αν έπρεπε να τα δοκιμάσει.
Ήξερε ότι δεν ήταν τα δηλητηριώδη. Τι λες να δοκιμάσουμε ένα από αυτά; Ρώτησε το φίλο της.
Νομίζω ότι είναι ασφαλή σ' αυτή την περιοχή, της είπε κοιτάζοντάς τα για ώρα.
Αφού καθάρισε μερικά έδωσε στον Κ35 κι εκείνος δοκίμασε πρώτος. Σε λίγη ώρα είχαν
φάει και οι δυο τους αρκετά. Ας ξαπλώσουμε εδώ λίγο, έχει ιδανικό ίσκιο. Πρότεινε ο Κ35. Όντως
ο ήλιος, αν και ήταν νωρίς το απόγευμα, τους κοίταγε λοξά και τα δέντρα ήταν αρκετά πυκνά για να
τον κρύψουν. Την πήρε στην αγκαλιά του κι άρχιζε να της εξομολογείται χωρίς λογικό ειρμό. Θέλω
να ξεχάσω μαζί σου ό, τι πέρασα στο γάμο μου, να γράψω βιβλία πάνω στο κορμί σου να
αποθεώσω την ομορφιά σου. Εκείνη ένιωθε μια ζαλάδα και ανίκανη να προβάλει αντίσταση άρχισε
να του φιλάει το λαιμό. Ήταν σίγουρα η κατάλληλη στιγμή να εκτονώσει την ερωτική της επιθυμία;
Δεν την ένοιαζε. Ήθελε μόνο να του δοθεί πρώτη φορά σ' εκείνον τον αγρό. Η ώρα πέρασε και ο
έρωτάς τους την είχε απογειώσει. Μαζί σου δεν είμαι εγώ, κάποια Θεά καταλαμβάνει το σώμα
μου.. Ναι και μου κλέβει όλη μου τη λογική. Την διέκοψε εκείνος. Ο έρωτάς τους κράτησε αρκετή
ώρα μέχρι να τους προσφέρει την ολοκληρωτική σκιά του το βουνό που βρισκόταν στα δυτικά.
Το βράδυ γύρισαν σπίτι και μετά το δείπνο ξάπλωσαν κουρασμένοι λες κι έκαναν έρωτα για
μια ζωή. Ξύπνησαν και δε μίλησαν. Η Ε83 παρήγγειλε το πρωινό αλλά η όρεξή της ήταν
αποκλειστικά στραμμένη στο φαγητό. Μετάνιωσες γι' αυτό που έγινε χθες; Τη ρώτησε ο Κ35. Ναι
αλλά καλό θα ήταν να το επαναλαμβάναμε. Του απάντησε. Ξαναεπισκέφτηκαν το απόγευμα τον
αγρό και την επόμενη μέρα έφυγαν για την Αθήνα. Ελπίζω η ηρωίδα σου να βρει τη λύση στο
δίλημμά της, του είπε πριν αποχωριστούν. Ευχαριστώ, αν και δεν νομίζω ότι θέλει να τη βρει.
Απάντησε εκείνος και κοιτώντας την της είπε να του φιλήσει τα παιδιά της. Εκείνη τον χαιρέτησε
απότομα και γύρισε διστακτικά την πλάτη της. Δεν ξαναμίλησαν μέχρι τον επόμενο Μάη.

Μάιος '09

Ελευθερία

2010-08-24T00:57:00.001+03:00

Βρήκαμε το είδωλό μας
κρυμμένο σε σκόνες
ζηλευτά αναπαυμένες,
χρεώσαμε στη λήθη
την ελαφρότητά μας.
Αν καταλαβαίναμε πως έγινε η μετάλλαξη
θα κλαίγαμε;
Ή θα δίναμε και στο δάκρυ το συνώνυμο
ανώφελο;
Αφήνιασε το όνειρο
σπάζοντας το πλακόστρωτο.

14.6.09

Εσύ είσαι η ομοιότητα

2010-08-20T22:08:00.001+03:00

Χάρισες στον άνεμο τα πιο αφρισμένα πελάγη
έφερες το φεγγάρι στο μπαλκόνι μου
και το έντυσες με χρώματα
για να λάμψει στον κόσμο που ξεχάσαμε
ν΄ αγαπήσουμε όσο αγαπηθήκαμε
εκείνο το δειλινό που γίναμε όμοιοι με το νερό.

12.6.09

JACQUES PREVERT - Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ

2010-08-13T01:54:00.000+03:00

Μην πας
όλα είναι απ' τα πριν μαγειρεμένα
ο αγώνας είναι φτιαχτός
κι όταν θα προβάλει απάνω στο ριγκ
τριγυρισμένος λάμψεις από μαγνήσιο
κραυγαλέα θα ξεχύσουν το Te Deum
και προτού ακόμα σηκωθείς απ' την καρέκλα σου
φρενιτωδώς θα σου χτυπήσουν τις καμπάνες
θα σου πετάξουν στη μούρη το σφουγγάρι ιερό
και δε θα 'χεις τον καιρό να του τη φέρεις του φτερόμαγκα
θα ριχτούν απάνω σου
και θα σε χτυπήσει κάτω απ' τη ζώνη
και θα σωριαστείς
στο καναβάτσο
με τα μπράτσα σε βλακώδη σταύρωση
και ποτέ πια δε θα μπορέσεις να κάνεις έρωτα.

μτφρ: Ν. Δ. Καρούζος, περιοδικό Νέα Εστία, τεύχος: 996

ΣΤΙΞΕΙΣ

2010-08-03T00:18:00.004+03:00

Τελικά είμαι μοναχικός άνθρωπος
κανείς δεν ξέρει γιατί γράφω.
*
Διασύρουμε τόση ομορφιά
στο πεζοδρόμιο της νιότης.
*
Η ανάμνηση έδωσε πνοή στο σώμα
που κάποτε ήταν μνημείο.
*
Η πόλη γεμίζει λουλούδια
με το που βλέπω τον παππού της γειτονιάς
είσαι θλιμμένος γιατί είσαι όμορφος
και ο παππούς είναι πολύ πιο όμορφος
με μια ομορφιά ηρωική
ταγμένη στην πλεκτάνη του χρόνου.
*
Χτυπάς την πόρτα μου
με χέρια από πορσελάνη
σου ανοίγω γιατί δε θέλω να σπάσουν.
*
Η άποψη του ανέμου
εμπνέει την όρασή σου με διαθέσεις επίθεσης
σε δομημένα σκηνικά λιτότητας
κατασκευάζοντας εξαρχής
τη ματαιότητα της ευτυχίας.
*
Επείγει η απόφαση της επιστροφής στο άσεμνο σπίτι
όπου το πρωταρχικό σημείο θ' αφομοιώσει τον εαυτό μας
δίνοντας στον κόσμο τη μόνη φαντασία
που τον έπλασε έστω για λίγο αναμάρτητο.

υγ: απ' το τελευταίο τεύχος (149) του περιοδικού οδός πανός.

Ενυπογράφως

2010-07-26T13:50:00.002+03:00

Προσπαθώντας να διαλευκάνω την αύρα σου
παράτησα τη συνείδησή μου
σ' ένα όνειρο
αράδιασα τις καλοκαιρινές ώρες
στον αφαλό σου
ξεπέρασα τον ορίζοντα
και ξαναόρισα τον έρωτα
με το σώμα σου
μελάνι μου.

10.6.09

(Εουτζένιο Μοντάλε, Ας μιλήσουμε για τον Ερμητισμό)

2010-07-20T14:21:00.004+03:00

«[...] Μία ωστόσο παραμένει η γενικότερη τάση, στις πάμπολλες βέβαια εκδοχές της, και είναι η τάση προς το αντικείμενο, προς την τέχνη που έχει ενδυθεί και σαρκωθεί το ίδιο της το εκφραστικό της μέσο, προς το πάθος που μεταμορφώνεται σε πράγμα. Και ας προσέξουμε πως εδώ δεν εννοούμε ως πράγμα την εξωτερική μεταφορά, την περιγραφή, μα μονάχα την αντίσταση της λέξης μέσα στη συντακτική της αλληλουχία, την αντικειμενική, περαιωμένη σημασία (όχι την παρνασσική) μιας μορφής sui generis, που κρίνεται κατά περίπτωση. Ποίηση που στρέφεται ενάντια στην παράδοση; Όχι βέβαια, ποίηση που ανήκει στη μόνη παράδοση για την οποία η Ιταλία, εδώ και αιώνες, μετράει στον κόσμο. Ποίηση απομακρυσμένη από την περί φαντασίας αντίληψη που διαμορφώθηκε από τον Βίκο μέχρι τον Ντε Σάνκτις; Κάθε άλλο, διότι όχι μόνον σχετίζεται με αυτήν αλλά και απορρέι κατά κάποιο τρόπο από την ιδεαλιστική φιλοσοφία, αν πράγματι η φιλοσοφία τούτη, που τώρα έχει αποσυντεθεί σε μια νέα και βαθύτατη εμπειρία, αποτελεί μία από τις αιτίες που οδήγησαν στη σημερινή “ευαισθητοποίηση” των τεχνών. Εδώ όμως αγγίζουμε το πιο δύσκολο σημείο. Η λυρική ποίηση, ως είδος, είναι μια αφαίρεση και μπορεί να γίνει συγκεκριμένη μόνον σε ορισμένες περιπτώσεις· η ποίηση, που εισήλθε πριν από λίγο στον κύκλο των Καλών Τεχνών, τείνει και θα τείνει πάντα να εξέλθει από αυτόν (το οποίο σημαίνει ότι τείνει και θα τείνει πάντα και πάλι να εισέλθει -καταπώς η κίνηση του εκκρεμούς). Το αντικειμενικό πρέπει να δικαιολογηθεί από το υποκειμενικό που υποδηλώνει, από την ψυχή· τα εξωποιητικά στοιχεία, που βγάλαμε από την πόρτα, ξαναμπαίνουν από το παράθυρο. Ευτυχώς!»

Aπ' το βιβλίο “Περί ποιήσεως” (εκδ Άγρα, μετάφραση:Νίκος Αλιφέρης)

Αποσιώπηση

2010-07-14T17:04:00.000+03:00

Πως μ' έκανες να χαθώ
μέσα σε ψέμματα στενά
των αρμάτων μου τη θωριά
να εξευτελίσω
σε μια γωνιά υγρή
κι ανήλιαγη;

Έρημο περιστέρι
φτάνεις στην ειρήνη
γυρίζοντας την πλάτη σου για πάντα
στις φωλιές του κόσμου.

9.6.09

Στοχοθέτηση

2010-07-05T01:53:00.001+03:00

Με μια κουβέντα σου απλώθηκα
στα γαλάζια μονοπάτια σου γυμνός,
εκβίασα τη λύπη
να μου δώσει τον πιο καρπερό της καρπό
την αγάπη σου να πλάσω
με χρώμα δειλινού
κι απ' το χώμα να στηθώ
ως τον ουρανό
με μόνο τα μάτια σου για οδηγό
ασύνετη πυξίδα.

9.6.09

Επιθυμία

2010-06-28T02:16:00.003+03:00

Τους ήχους των ματιών σου έψαχνα
μέσα στην έρημο της μάζας μου
εμπνέομαι απο αμυχές
χαρίζομαι σε βάραθρα
και απρόσιτα σε αγγίζω
κατέχοντας το μυστικό των σιωπών.

5.6.09

Αποτρόπαιο

2010-06-23T15:30:00.000+03:00

Ερωτευμένη αμηχανία
βρέθηκε στις ράγες
κι εγώ ήμουν ήδη στο ταξίδι
-επιβάτης νυχτερινής ενόρασης-
καθισμένος πάνω σε προσωπεία θλίψης
αφήνοντας να φύγουν
τα λέπια της αγάπης σου
καθυστερώντας όσο μπορούσα την άφιξη
μα ο έρωτας δε θα περίμενε ποτέ τόσο
όσο η φυγή σου.

3.6.09

Πλαστικοί μύθοι*

2010-06-18T04:52:00.003+03:00

Αφοπλίζω το δώρο που χάρισα στη μοίρα
ψήγματα αναμνήσεων σκεπάζω, υπόδουλοι θυγατρικής μου νιότης
στο μάτι της θύελλας δοκιμάζω μια ψευτιά χρωματισμένη
τις μελλούμενες φοβέρες στα σύννεφα εναποθέτω με τις μοίρες να πλέκουν τον καιρό
καθαρά η σιωπή μου δείχνει μια σύνεση ξεχασμένη, επίσημη μνήμη
που τα υφαντά της ξέχασε στη μέση και γυμνές θάλασσες σκοτώνουν θαύουν τ' άστρα
μέχρι να θυμηθούμε πως ομόρφυνε η μοναξιά όταν αγαπήσαμε ταγμένοι στο παράθυρο
η αντανάκλαση μάς λιώνει και η στάχτη στοιχειώνει παράλυτους καθρέφτες
μόνο σε φόντο πλασμένο στη στιγμή ζωντανεύει ο Θεός
κι οι πρωτόπλαστοι βάφουν τα σκηνικά και καίνε τα φτερά μας. Αποζημίωση το μήλο.

*=γραμμένο με τον Ηλία Σ.

Paul Eluard:

2010-06-16T00:20:00.002+03:00

ΥΨΩΣΕ ΧΑΡΙΝ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΤΗΣ ΕΝΑ ΑΝΑΚΤΟΡΟ
ΠΟΥ ΟΜΟΙΑΖΕ ΠΟΤΑΜΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΑΣΟΣ,
ΓΙΑΤΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΡΥΘΜΙΣΜΕΝΕΣ ΕΠΙΦΑΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ
ΕΙΧΑΝ ΚΑΤΑΔΥΘΕΙ ΣΤΑ ΚΑΤΟΠΤΡΑ.
ΚΑΙ Ο ΔΙΑΦΑΝΟΣ ΘΥΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΤΗΣ
ΚΕΙΤΟΤΑΝ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΩΝ
ΧΡΥΣΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΜΑΡΑΓΔΩΝ ΩΣ ΣΚΑΡΑΒΑΙΟΣ

Μια λόχμη νεφών σε μια ηλιακή πλατεία
Ένα πλεούμενο φορτωμένο άχυρα επί χειμάρρου κρυστάλλων
Μια μικρή σκια που με ξεπερνά
Που βαραίνει στο ζυγό των πυγμαίων όσο
Και το μυαλό του χελιδονιού στον ενάντιο άνεμο
Όσο και η πηγή με τον τρυφερό οφθαλμό στην παλίρροια που ανεβαίνει

Μια ημέρα μακρύτερα ο ορίζων ανασταίνει
Και δείχνει την ημέρα που χαράζει στην ημέρα που δεν θα τελειώσει πια
Η στέγη βυθίζεται αφήνει το τοπίο να εισχωρήσει
Ράκη τοίχων ομοίων με χορούς αχρηστευμένους
Το σκυθρωπό τέλος μιας έως θανάτου μονομαχίας όπου γεννώνται τα καταφύγια των νεκρών
Η εν τάφω απόθεσις όπως σκοτώνεις ένα σκουλήκι

Ξέφρενος γέλως μια πυξίς ζωγράφου που συντίθεται
Το χρώμα φλέγει τα διαστήματα
Τρέχει από θάμβη σε εκτυφλώσεις

Δείχνει στους παγετώνες του κυανού τους στίβους του αίματος
Ο άνεμος φωνάζει τυμπανοκρούει στα αυτιά του
Ο εκρυγνυόμενος ουρανός ασπαίρει μέσα στο πράσινο ιπποδρόμιο
Μέσα σε μίαν εύηχη λίμνη εντόμων
Το γυαλοπότηρο της κοιλάδας είναι γεμάτο πυρ διαυγές και απαλό
Σαν χνούδι
Αναζητήσατε τη γη
Αναζητήσατε τις οδούς και τα φρέατα τις μακρές υπόγειες φλέβες
Τα οστά αυτών που δεν είναι όμοιοί μου
Και που κανείς δεν αγαπάει πια
Δεν μπορώ να μαντεύσω τις ρίζες
Το φως με υποστηρίζει

Αναζητήσατε τη νύχτα

Είναι καλός ο καιρός σαν μέσα στο κρεβάτι
Φλογερή η πλέον ωραία των λατρεμένων κορών
Γονυπετεί εμπρός στα αποκοιμισμένα αγάλματα του εραστού της
Δεν σκέπτεται ότι και αυτή καθεύδει
Η ζωή παίζει την σκιά την γη ολόκληρη
Ο καιρός είναι όλο και πιο καλός νύχτα και μέρα
Η πλέον ωραία των ερωμένων
Προσφέρει τα απλωμένα χέρια της
Με αυτά τα χέρια έρχεται η ίδια από μακριά
Από την άκρη του κόσμου των ονείρων της
Μέσα από κλίμακες ανατριχίλας και καλπάζουσας σελήνης
Διασχίζοντας τις ασφυξίες της ζούγκλας
Τις ακίνητες καταιγίδες
Τα σύνορα του κωνείου
Τις πικρές νύχτες
Τα ωχρά και έρημα ύδατα
Διασχίζοντας τις νοερές σκωρίες
Τα τείχη της αγρύπνιας
Ριγώσα μικρή κόρη με κροτάφους ερωτευμένης
Όπου τα δάχτυλα των ασπασμών στηρίζονται στην άνω καρδιά
Σε ένα στέλεχος τρυφερότητας
Σε μίαν άκατο πουλιών
Η πίστις αΐδιος
Γύρω από το κεφάλι της στριφογυρίζουν οι βέβαιες ώρες της αύριον
Πάνω στο μέτωπό της τα χάδια φέρνουν στο φως όλα τα μυστήρια
Από την κόμη της
Από τη βοστρυχίζουσα εσθήτα του ωραιοτέρου των ενυπνίων της
Οι αναμνήσεις θα πετάξουν
Προς το μελλούμενο αυτή η γυμνή γυναίκα
Μια μικρή σκιά που με ξεπερνά
Μια σκιά μαγεμένη.

Μετάφραση: Έλενα Πατρικίου
Περιοδικό “Η λέξη”, τχ. 94

Mahmoud Darwich, απ'την "ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ"

2010-06-13T17:34:00.003+03:00

Οι λέξεις που δεν προφέρω.
Γράφουν για μένα, κι ύστερα μ’ αφήνουν
να γυρεύω τ’ απομεινάρια του ύπνου μου.

δεν είναι τόπος,
δεν είναι σύνορο στον χάρτη.
Μια σύναξη είναι ουράνιας ιερότητας.

Αν δεν είσαι, καλέ μου, βροχή, γίνε δέντρο
καρπερό, χλοερό.

Στεκόμαστε εδώ. Καθόμαστε εδώ. Πάντα εδώ.

Αιωνίως εδώ, μ’ έναν και μόνον έναν σκοπό:

να συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Κι εκτός

από αυτό διαφέρουμε στα πάντα.

Ένα μικρό κομμάτι απέραντο γαλάζιο

φτάνει για ν’ αλαφρύνει
το βάρος των καιρών μας

Ύστερα οι μέρες μας χωρίζουν.
Δύο τα μονοπάτια:

παίρνω εγώ το άγνωστο,
κι εκείνη πάει και ζαρώνει

στην κορυφή ενός μεγάλου βράχου.

κάθε φορά που ξεφεύγεις

από την απουσία,
παγιδεύεσαι στη μοναξιά των θεών.

Καθώς σε περιμένω, δεν μπορώ να σε περιμένω.

Περίμενα μια ολόκληρη αιωνιότητα.

Μισώ τη φυλακή.
Μα δεν μισώ εσένα».

Έτσι είπε ένας φυλακισμένος
στον ανακριτή. «Δεν έχω
συναισθήματα για σένα.

Καρδιοχτυπώ μονάχα για τη νύχτα,
τη νύχτα τη δική μου,
τη νύχτα την προσωπική μου:

από κρεβάτι σε κρεβάτι,
δίχως μέτρα και ομοιοκαταληξίες
και διπλά νοήματα!»

Στα ερείπιά μου οι σκιές πρασινίζουν

κι ο λύκος κοιμάται
στη χειμέρια νάρκη του ποιήματος,

κι ονειρεύεται, όπως εγώ
κι όπως ένας φύλακας άγγελος,

πως η ζωή είναι φυσική και… χύμα.

Το χρώμα της αλήθειας τους υπαγορεύει
το κείμενο: είναι όμορφη, λευκή,
ολόλευκη, δίχως το παραμικρό ψεγάδι…

Σε κατάσταση πολιορκίας,
Ο χώρος γίνεται ένας χρόνος
Ξεχασμένος από το παρελθόν
Και το μέλλον.

Ο μάρτυρας με διδάσκει:
«Δεν υπάρχει αισθητική
πέρα από την ελευθερία».

Ο μάρτυρας με πολιορκεί:
«Μην έρθεις στην κηδεία μου
αν δεν με γνώριζες.
Χάρες δεν θέλω
ούτε απ’ ανθρώπους
ούτε από κτήνη».

Καθώς ξεψυχούσε η αυγή,
σηκώθηκα να βγω από το σώμα μου.

Σηκώνω το ποτήρι μου και πίνω στην υγειά
του φαντάσματός μου.

[σ’ έναν αναγνώστη]
Μην εμπιστεύεσαι το ποίημα.

Είναι μια απουσία.

Το γράψιμο είναι ένα μικρούλι μυρμήγκι

που δαγκώνει τον αφανισμό.

Ραμάλα

Ιανουάριος 2002

(μετάφραση Γιώργος Μπλάνας)

Αδυναμία

2010-06-11T00:50:00.004+03:00

Προκάλεσες ρωγμές στο δέρμα μου
χαλώντας το πιο ευγενικό μου πρόσωπο
αμήχανα σε ψάχνω
μέσα από πρόσωπα δοτά
και πως να εκλογικεύσω την εξουσία σου;
Στο ένστικο απανωτά
πέφτω για να βρίσκω
την απειροστή σου
αλήθεια.

31.5.09

ΕΟΥΤΖΕΝΙΟ ΜΟΝΤΑΛΕ - ΑΡΧΑΙΑ ΕΣΥ...

2010-06-06T16:37:00.003+03:00

Αρχαία εσύ, είμαι μεθυσμένος από τη φωνή
πού βγαίνει από τα στόματά σου όταν ανοίγονται
σαν πράσινες καμπάνες και ξαναρίχνονται
πίσω και τελειώνουν.
Το σπίτι των μακρινών καλοκαιριών μου,
ήταν κοντά σου, το ξέρεις,
εκεί στον τόπο που ψήνει ο ήλιος
και τα κουνούπια τον αέρα θολώνουν.
Όπως και τότε, σήμερα, στην παρουσία σου πετρώνω,
θάλασσα, αλλά άξιος πια
δεν νομίζω πως είμαι για τη σοβαρή προτροπή
της ανάσας σου. Εσύ πρώτη μου είπες πώς
η ταπεινή μαγιά
της καρδιάς μου δεν ήταν παρά μια στιγμή
της δικής σου, που μου ήταν στο βάθος
ο επικίνδυνος νόμος σου: να είμαι απέραντος και διάφορος
μαζί και σταθερός:
και ν' απαλλάσσομαι απ΄τους ρύπους
όπως εσύ που στ' ακροθάλασσα χτυπάς
μες σε φελούς και φύκια και αστερίες,
τ' ανώφελα ερείπια της αβύσσου σου.

μτφρ: Παν. Χρ. Χατζηγάκη, συλλογή: Σουπιοκόκαλα (εκδ Αστρολάβος/Ευθύνη).

Εφήμερα

2010-06-01T15:42:00.000+03:00

Γυμνάσαμε τα μάτια μας να βλέπουν
ως εκεί που χάνεται το κύμα
και ξεχάσαμε πως ξέβρασε η αλήθεια
στα βότσαλα
με κάθε βλέμμα που αρνήθηκε να την εντοπίσει
αφήσαμε το σώμα να εκλογικευτεί
με τη λογική του κύματος,
ό, τι έρχεται χάνεται
μα ό, τι χάνεται δε βρίσκει.

30.5.09

Έως

2010-05-28T02:32:00.002+03:00

Εσύ είσαι η αιωνιότητα
όταν τα μάτια σου αγγίζουν
την καρδιά σου.

Εσύ είσαι η χρυσοπράσινη θύελλα
όταν οι άγγελοι φυσάνε
σαν Θεοί.

Εσύ το μπλε που θόλωσε
τη θάλασσα
κι άπλωσε τον ουρανό
ως τον γαλάζιο κήπο μου.

29.5.09

Ανάπαυση

2010-05-22T03:25:00.006+03:00

Κλείνω τα μάτια μου
και είσαι πάλι όμορφη,
αφήνω τα χέρια μου
να ταξιδέψουν στο χώρο
που άφησες να σε περιμένει,
δοκιμάζω τις αντοχές μου
καθώς σε κρατάω
με όλη τη δύναμη της ψυχής μου.
Για σένα πλάστηκαν τα περιστέρια
που έφτασαν απ' το πιο μικρό νησί
για να μας δουν στο χάος φωτισμένους
και να σημάνουν το πιο χαμογελαστό σου βλέμμα.

28.5.09

Αφαίμαξη

2010-05-16T16:53:00.006+03:00

Πλεχτές ανάκατες φωνές,

με πόση αναίδεια σαρώσατε το φως;

Kαρπωθήκατε τη θλίψη

πoυ σας χάρισε την πιο όμορφη χροιά σας

μές στον κυματισμό του εφήμερου

πως να γλυτώσετε από τα έρεβη

της θάλασσας

αιώνια ανέπαφα στέκουν

περιμένοντας

τη ματαιότητά σας.

26.5.09

Μπαρ Μπαλαντέρ*

2010-05-13T04:01:00.005+03:00

Ανάποδη νύχτα μάς κρέμασε
σε προσωπεία μοναδικής προσαρμογής με το μουσικό όνειρο
χωρίς κολλώδη ιστό ασφαλείας
μιας και δυνάμωσε το δέλεαρ της σοβαρής μέθης
το πέταλλο της ώρας ασκητεύει
η χρυσή ανάμιξη μιας ύπαρξης ανέμου κι ενός βλέμματος περιστεριού στρώνει τα πατώματα
με πορφυρά βεγγαλικά και βήματα αίλουρου
καθώς η θέλησή μας χορεύει για να δώσει ερείσματα
για ένα σωστό πρωί
νύχτα μετέωρη.

*γραμμένο με την Λένα Κ.

Αποτυχία

2010-05-10T16:41:00.002+03:00

Προσεγγίζουμε το κενό

με διάφανες αντέννες

ατενίζουμε ό, τι αφήσαμε πίσω

με μάτια στο πρόσωπο

και φέρνουμε κοντά

τις πιο κραταιές αναμνήσεις

με μια εκποίηση άνευ προηγουμένου

καταναλώνοντας ό, τι μπορεί

να τις ζωντανέψει.

25.5.09

Πωλ Ελυάρ: "Η ΠΟΙΗΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΠΡΑΧΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ"

2010-05-06T01:40:00.001+03:00

Στους απαιτητικούς μου φίλους

Όταν σας λέω πως ο ήλιος μες στο δάσος
Είναι σαν αφαλός που δίνεται σ' ένα κρεβάτι
Πιστεύετε και συμφωνείτε στις επιθυμίες μου

Όταν σας λέω πως το κρύσταλλο μιας μέρας βροχερής
Ηχεί παντοτινά στη ραθυμία του έρωτα
Πιστεύετε στον πιο μεγάλο χρόνο της αγάπης

Όταν σας λέω πως στο μπρούτζο της κουκέτας μου
Έχει φωλιά ένα πουλί όπου ποτέ δε λέει ναι
Πιστεύετε οπωσδήποτε στην ταραχή μου

Όταν σας λέω πως στον κόλπο μιας πηγής
Γυρίζει το κλειδί ο ποταμός και βγαίνει πρασινάδα
Πιστεύετε ακόμα πιο πολύ μ' αναγνωρίζετε

Αλλά όταν τραγουδώ απερίφραστα στο δρόμο μου
Κι όλη η χώρα μου σαν ένα δρόμο χωρίς τέλος
Δε με ξαναπιστεύετε πηγαίνετε στην ερημιά

Άσκοπα ζείτε εσείς χωρίς να δήτε πως οι άνθρωποι
Έχουν ανάγκη την ενότητα να ελπίζουν ν' αγωνίζονται
Να μάθουνε τον κόσμο και να τον αλλάξουν

Από ένα μόνο σάλτο της καρδιάς μου θα σας ανασύρω
Είμαι χωρίς δυνάμεις έζησα υπάρχω ακόμα
Αλλά θαυμάζω που μιλώ για να σας συγκινήσω

Όταν θάθελα να σας λευτερώσω για να ξαφνιαστήτε
Που με το φύκι και του βούρλο της αυγής
Οι αδελφοί μας χτίζουνε το φως τους.

Ν. Εγγονόπουλου:ΝΕΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΙΣΠΑΝΟΥ ΠΟΙΗΤΟΥ ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ ΣΤΙΣ 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΤΟΥ 1936 ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΑΝΤΑΚΙ ΤΟΥ ΚΑΜΙΝΟ ΝΤΕ ΛΑ ΦΟΥΕΝΤΕ

2010-05-02T23:29:00.003+03:00

...una accion vil y disgraciado

η τέχνη κι' η ποίηση δεν μας βοηθούν να ζήσουμε:
η τέχνη και η ποίησις μας βοηθούνε
να πεθάνουμε

περιφρόνησις απόλυτη
αρμόζει σ' όλους αυτούς τους θορύβους
τις έρευνες τα σχόλια επί σχολίων
που κάθε τόσο ξεφουρνίζουν
αργόσχολοι και ματαιόδοξοι γραφιάδες
γύρω από τις μυστηριώδικες κι' αισχρές συνθήκες
της εκτελέσεως του κακορρίζικου του Λόρκα
υπό των φασιστών

μα επί τέλους! πια ο καθείς γνωρίζει
πως
από καιρό τώρα
-και προ παντός στα χρόνια τα δικά μας τα σακάτικα-
είθισται
να δολοφονούν
τους ποιητάς

Διαδικαστικό

2010-04-28T17:20:00.000+03:00

Στα μάτια σου φωτίζομαι

απλώνομαι σαν ανατολή

χρωματίζομαι με όλο τον ουρανό

κι έπρεπε να υπάρχεις

για να διαλύονται τα σύννεφα.

25.5.09

Επιχείλιος έρπης*

2010-04-26T12:42:00.006+03:00

Ακροβατώντας στα σύνορα των ματιών σου

ανήμπορα ψάχνω τις πιο ξακουστές σου ιαχές

αυτές που εκπέμπουν αγκαλιές από πυρωμένο σίδερο

μεστώνω μέσα στην απουσία σου κρασί από κελάρι μινωικό

πιωμένο στην υγειά σου τη νύχτα των ανείπωτων μύθων

σταγόνες που γίνανε δάκρυα και αποφεύγουν το στόμα σου

κάθε φορά που ήθελα να λιμνάσω τη μοναξιά μου στα χείλη σου.

Καλοκαίρι '09

*: γραμμένο με την Αφροδίτη Λ.

Εκδορά

2010-04-22T01:15:00.000+03:00

Συνεπαρμένοι
απ' το είδωλο της ευτυχίας μας
υιοθετήσαμε
την πιο θεμιτή μορφή μας
έως την πιο συγκινητική μας
στιγμή
που πέσαμε στο μέρος της σιωπής
με μόνη διέξοδο
την απορρόφησή της.

24.5.09

Απεξάρτηση

2010-04-18T14:49:00.000+03:00

Το εφήμερο ενσάρκωσε το όνειρο
ξέπνοα χρίστηκε στο ψέμμα
αθωομένο απ' το χρόνο
αιώνια ημιφωτισμένο.

Κι εσύ μια πυγολαμπίδα
σε αδέκαστο ουρανό
να χρωματίζεις με ευθείες
το καμπυλωτό κενό
πεισμωμένη απ' το λάθος της καρδιάς
να μην υποτάσσεται
στο καρδιογράφημά της.

24.5.09

Αναμετρόμενος

2010-04-15T03:56:00.002+03:00

Μπροστά στην ένωση σηκώσαμε ανάστημα
καλύψαμε τη σκιά μας
με επιθυμία φωτός
ευοδώθηκε η χαρά του σέλατος
και απηυδησμένη μας έλιωσε
η προσμονή.

23.5.09

Επίδραση

2010-04-12T13:26:00.001+03:00

Έφερες ένα σύννεφο φως
κάθισε στην κοίτη των κυμάτων
αφρίζοντας μιάσματα χαράς
με πήγες
ως την άκρη του ωκεανού
για να επιστρέψω στην αρχή
μέσα απ' τα βάθη του.

22.5.09

Διαφώτιση

2010-04-07T21:31:00.001+03:00

Θαμπώσαμε τη θάλασσα
ρίξαμε στη γη άγκυρες
-απίστευτο το βάρος-
και το ανώφελο ένας δαίμονας
σήκωσε στο θράσος του
τον ουρανό που ξέχασε
να φωτιστεί απ' τ' αστέρια.

22.5.09

Αποκάλυψη

2010-04-03T02:29:00.001+03:00

Ο δρόμος φαρδαίνει προς τα κάτω
κι εσύ γλυκαίνεις τις καρδιές
με λίγα άστρα ανταμοιβής
μα όταν μόνος σου γυρνάς
και το φεγγάρι ένα σύννεφο
σ' αχαρτογράφητο ουρανό,
χρέος σου
να προσκυνάς
τον πιο μικρό μικρό
Θεό.

20.5.09

Προσήλωση

2010-03-30T00:18:00.001+03:00

Άψογη καθημερινότητα
με τους ήχους της ζωής με πας
και με δένεις
στους πιο ποθητούς πασσάλους
σε κοιτώ
με μάτια ψαριού
και χάνω
τη μόνη σου δυνατότητα
να γίνεσαι αόρατη.

20.5.09

Μετά το σεισμό

2010-03-27T01:43:00.001+02:00

Το πιο πέτρινο άγγιγμα σπάει
τη φωνή
κι αδυνατεί να δώσει ζωή
το συναίσθημα
στοιβαγμένο στη λήθη
επηρμένο από χέρια δοτά
κατεστραμμένο από στήθη κενά
χρισμένο στο πιο άνοστο σήμερα
με μία μόνο διέξοδο
την έκρηξη.

19.5.09

Απροσεξία

2010-03-19T14:34:00.000+02:00

Στο μεθυσμένο σου είδωλο
απόλαυσα την επίμονη αντανάκλαση της ομορφιάς
κι έσπασα το τζάμι
για να σ'έχω ζωντανή
όπως το αίμα σου
κυλάει στο χέρι
που πριν λίγο σε οδηγούσε
μέσα απ' τα μάτια μου.

18.5.09

Αφομοίωση

2010-03-15T14:51:00.000+02:00

Μόνο στο χώμα αφήνεται το σώμα
στο μέρος της φυγής
σκισμένο από οράσεις αυταρέσκειας
χαρίζεται στο τίποτα
δίνεται στο σκοτάδι
και οι ηλιαχτίδες ποτέ δεν τρυπώνουν
τόσο βαθιά
όσο τα σκουλήκια.

15.5.09

Διαρροή

2010-03-09T01:58:00.000+02:00

Μπροστά στο δώρο της άστατης ομορφιάς
έπλασα το πιο μεγάλο όνειρο
αφήνιασα με δοτούς λυγμούς
χαράς οράματα μάζευα
με χέρια γυμνά
-παιδί που διψούσε για άνοιξη-
και κάποτε
στο μαύρο της μαυρίλας
άπλωσα το φως των ματιών σου
και στρώθηκε ο πιο φανταστός άθλος σου.

15.5.09