Το χρέος στη δύση

 

H καμπύλη της ζωής σου διαγράφει τοπία

μια κάθετη αχτίδα διαπλάθει το κενό

κάπως χωρέσαμε στο δειλινό που ξεχάσαμε

αμέριμνα διαλύουμε τον έρωτα

εκεί που είναι είμαστε και μας καθησυχάζει η λογική

και η φωτιά στο κενό ξεσπάει

χωρίς παράπλευρες απώλειες.




2/1//10

Tο μόνο μας ευχαριστώ

Αγκάλιασα το θρίαμβο στο πρόσωπό σου

αφού οι ιαχές των πρωτόπλαστων άγγιξαν τις μιαρές μας θελήσεις

και η ποίηση ενός βρέφους βάφτισε τη γραφή μου

θα δυναμώσουμε την ανταμοιβή της διαφάνειας

και η ευγένεια των βλεφάρων μας

θ' ανοίξει τον κόσμο στο δικό μας.


2/1/09

Πως διαλύσαμε τις σταγόνες

Αρνηθήκαμε τις λύπες που χάραξαν πρόσωπα

με μια ανάσα πορευτήκαμε σε χαράδρες

κρατήσαμε το σκήπτρο μας με τα δάχτυλα

δε χρειαστήκαμε τ' αστέρια στον τοίχο μας

κι ό, τι έγινε σε δρόμους άγραφους είναι η υπογραφή μας.



Δεκέμβρης ΄09

Στιγματίζουμε το χρόνο με τα δόντια

απρόσκοπτα το σώμα αποζητά

η όρασή μας δένεται στα χέρια

και ξαναγίνεται η πρώτη μας ματιά.


26/12/09

Μπροστά στο όρος άνθρωπος

έμεινα να μυρίζω την άγνοια του θεόρατου

από τώρα θα ξεσκονίζω τις αψεγάδιαστες εκλάμψεις

και σαν παιδί που είμαι θα αρνηθώ το σύμπαν

για να δοθώ ανέγγιχτος στη χρυσή ευτυχία

μια ξενυχτισμένης μπαλάντας που ονειρεύεται τραγουδιστά.


16/12/09

Ο Δεκέμβρης κατεξοχήν καίγεται*

Σύντομα θ' ακούσουμε το τραγούδι του ανήλικου υπονόμου

πριν θεριεύσουν οι νοθευμένες ιαχές

       των αυτοκαταστροφικών λαμπτήρων

και πριν οι τυμπανοκρούστες διστάσουν να αυτομολήσουν

τα γαλάζια ποδοβολητά των παιδιών θα χωρέσουν στη φλογέρα της ανεμώνης



*γραμμένο με τον Θοδωρή Π.




10/12/09

Danilo Kis*

Η ποίηση (ήτοι η λογοτεχνία) γίνεται επίσης -εγώ το ξέρω καλά- όλο και περισσότερο μια περιγραφή των κοινωνικών αδικιών και μια οικτρή καταδίκη αυτών των αδικιών (όπως ήταν στον καιρό του Ντίκενς), καθώς και περιγραφή και καταδίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των ψυχιατρικών κλινικών και της κάθε είδους καταπίεσης, αυτής που θέλει να υποβιβάσει τον άνθρωπο σε μία και μοναδική διάσταση -που τον κάνει ζώον πολιτικόν- κι έτσι να του στερήσει όλα του τα χαρίσματα, τη μεταφυσική σκέψη του και την ποιητική ευαισθησία του, που θέλει να σκοτώσει μέσα του καθετί μη ζωώδες, τον φλοιό του εγκεφάλου του, να τον υποβιβάσει σ' ένα πολεμοχαρές ζώο, σ' έναν στρατευμένο άνθρωπο, σ' ένα εξαγριωμένο και στρατευμένο ζώο. Διότι αυτή η γνώμη -την οποία, πρέπει να ομολογήσω, και οι ίδιοι συχνά υποστηρίζουμε- ότι δηλαδή η λογοτεχνία οφείλει να είναι στρατευμένη, διαφορετικά παύει να είναι λογοτεχνία, υποδηλώνει μέχρι ποιου σημείου η πολιτική έχει διαβρωθεί από όλους τους πόρους της ύπαρξης και του είναι, έχει πλημμυρίσει τα πάντα σαν βούρκος κι ο άνθρωπος έχει γίνει μονοδιάστατος και φτωχός πνευματικά, ενώ η ποίηση, ηττημένη κατά κράτος, είναι πλέον μια αποκλειστικότητα των πλουσίων και των «décadents», «εκείνων που μπορούν να επιτρέψουν την πολυτέλεια της ποίησης», ενώ εμείς, οι υπόλοιποι... Ιδού ο κίνδυνος που μας απειλεί συνολικά. Ομως εμείς οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι η λογοτεχνία, η ποίηση, είναι το ανάχωμα απέναντι στη βαρβαρότητα, κι εάν η ποίηση δεν «εξευγενίζει», ενδεχομένως, «τις αισθήσεις», ωστόσο χρησιμεύει σε κάτι άλλο: δίνει κάποιο νόημα στη ματαιότητα της ύπαρξης...

*=απ' το αφιέρωμα του poema τεύχους 16

Η μελωδία στο φως

δείχνει τη νιότη

τη μόνη ηλικία που φωνάζει

φτιάχνει Θεούς

και μας ασπάζονται

αφήνει το παρελθόν

αμόλυντο στο θάνατο

από τώρα αρχίζει ο μεγαλύτερος ουρανός.



8/12/09

Απολεσθέντα Πλάσματα

Καρπωθήκαμε όνειρα

φορέσαμε τύψεις

μυρικάζουμε το σ' αγαπώ

απαγχωνίζοντάς το

-κάπως έτσι πρέπει να καταπίνεται το συναίθημα

κάπως πιο ήπια απ' την αυτοκτονία-

γνωρίζουμε λοιπόν τη μοναξιά μας όντας σύννεφα

γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον όντας χώρια

και κάπου εκεί που φτάνουμε στον ορίζοντα

ξεκινάμε να μετράμε την απόσταση

που δημιουργήσαμε μεταξύ μας.


8/12/09

Αναιρέσεις δεύτερου προσώπου

*

Όσο ωριμάζεις

μικραίνω.

*

Ποίηση:

μητέρα χωρίς αίμα.

*

Εφεύρεση αξίας

η ομορφιά του χάρου.

*

Εμπόλεμος ειρηνικός

στέκεται δίπλα σου.

*

Έπαρση λέγεται το σύμπαν του μυαλού

μεγάλωνε εκείνο και μίκραινε ο κόσμος

και το χάος σε κατάπιε σαν τσίχλα.

*

Ποίηση:

όλο κι όλο

ό.τι μπορώ να χαρίσω

2/12/09