Επιβολή

Η τρέλα είναι σύμμαχος στη βροντή.
Ο κόσμος σε ξυπνά και είναι εκεί.
Όσο η ψυχή ξεδίνει με πνοή απότομη.
Καμιά φορά δε θα χρεώσουμε τις επιταγές μας δοσμένοι στο λάθος.

28/2/10

Το κοινό καλό

Η αγάπη μας δεν είναι παρηγοριά

η αγάπη μας είναι το μεγαλύτερο μυστικό

που δε χωράει στο μυαλό μας

αιώνια καρδιακό.

28.2.10

Βάρος είναι η προβολή μας

Όταν θα χαμηλώνουν τα φώτα
κι άσεμνοι όπως είμαστε θα νιώθουμε
ως τη στιγμή που η πέτρα θα γίνει χάρτινη
κι η φωτιά θα λάμπει με χάρη
το χρέος μας θά' ναι στο χρώμα τ' ουρανού
κι η ομορφιά θα χτυπάει με το ρόδο

δε θα πάψουμε να θυμόμαστε εφιάλτες.

23.2.10

Απαντοχή

Χαρές με δώρισαν
στου δρόμου το χώρισμα
με ένα μου βήμα
περνάω στο σώμα μου
και κάνω δική μου
όλη μου τη θλίψη.

23/2/10

Ο τρόπος της έκστασης

Έχω απαγορεύσει στον εαυτό μου
να γράφει όποτε το υπαγορεύσει το μυαλό μου.

*

Επιτέλους σηκώθηκε ο τρόμος
κι αρίθμησε τις ιαχές μας
ανήμπορος να τις σταθμίσει.


20/2/10

Η φορά των πραγμάτων

Μπροστά σας πνίγω μια χρυσή κούκλα
μπροστά σας έρπομαι κρύβοντας κύκνους
μπροστά σας έμαθα τι σημαίνει το δάκρυ
κρατώντας το στεγνό πριν αγκαλιάσει το γέλιο σας
που πηγάζει απ' την καρδιά σας με τη μεγαλύτερη ευκολία
που γνώρισα μπροστά σας.

19.2.10

Πως διασύρεται η μοναξιά

Χαρά σημαίνει να σε βλέπω να κρατάς οράματα
με χέρια παιδιού που ξέχασε το θάνατο
ασφάλισέ με στο μέρος που φύλαξες
με δάκρυα πέτρες
και κραταιά χαμόγελα,
καθαρίζει τώρα το τοπίο
πλέον δε φοβάσαι τις ιαχές
αυτές δε δίστασαν να σε φέρουν γυμνή στα μάτια μου
ντυμένη σε χάνω.

10/2/10

Ανήλεη η ζωή μας τραγουδά

Η γλώσσα μας οφείλει τις κραυγές της
όταν η φωνή μας διώξει το χαμένο της πρόσωπο
θα ξέρουμε πως να συμφωνούμε με τη χαρά μιας σκιας
μας αρκεί ο ήλιος όσο δε μας τυφλώνει
και σίγουρα ξεχνάμε τη θέληση που διέσωσε ο κατακλυσμός
σάμπως να είμαστε έτοιμοι να πνιγούμε
ή είμαστε ήδη πνιγμένοι
περπατάμε τότε στο βυθό και δε σαλεύει η επιφάνεια
μια αόρατη ισορροπία βρέθηκε στα ίχνη της ανθρωπιάς.

9/2/10

Σώμα ήμουν μέχρι να γίνω όνειρο

Από τότε που έφερες το σχήμα σου στη θέα μου
ξεχνάω πως να σαρώνω τις πτυχές του
αφού σ' αυτές κολυμπάει κάθε ανατολή
αμέριμνα σηκώνομαι να ξεσκονίσω τον ήλιο
για να φανεί η πελώρια στάση σου
η χώρα της ομορφιάς και η θάλασσα
σε γέννησαν ή πέθαναν για να ζεις
αφού χωρίς καμία ενόχληση επικρατείς.

8/2/10

Όπως χαράζουμε σύμβολα

 

Στο σώμα σου κυλάει το πιο μοιρολατρικό χέρι

μέσα σε παντελώς άγνωστες φωνές σε βρίσκω με τρομάζω

κάνω την ομορφιά σου είδωλο απαρνιέμαι το κάθε τι που δε σε περιέχει

συχνάζω στις γυμνές ιαχές στον έρωτα σε ό, τι έπλασες μεμιάς

συντηρώ το μέλλον με μια ματιά στα βλέφαρά σου

μαζί ανοίγουμε τον άνεμο το χώμα

κι όλη η έρημος της καρδιάς

γίνεται θόλος της καλοσύνης σου.


28/1/10