Διαιρέσεις

Μία σαφής λάμψη διάττοντα αστέρα είσαι στο ασυνάρτητο όνειρο όπου με θύελλες προσκυνάω τη χρηστή σου άχνη μέχρι να βγεις από μια αχιβάδα για να τη διαλύσεις στα εξ ων συνετέθη και διαμελισμένος να αναζητάω τα μέλη σου.
Χέρια του πάθους κρατάτε τη θέλησή μου.
Χέρια του θέρους οκνηρά με σέρνετε σε πρασινογάλανα όνειρα.
Χέρια του κόσμου αγκαλιάστε ό,τι παρέχει την αέναη κοσμική κίνηση κι ας κλονίζεται η χρηστοήθεια.
Χέρια οπλισμένα αν και σε έρεβη κάποτε βυθισμένα αιώνια θα φυλάτε τη γνήσια αγάπη.

Άξεστα ήθη

Άξεστα ήθη μας καθορίζουν και πάλι προχωράμε με ένα απροσμέτρητο βήμα προς την καταστροφή σαν να πρόκειται για τη λύτρωση. Όταν ζητάμε εξιλέωση είναι γιατί φοβόμαστε την ποινή κι όταν είμαστε σε θέση να την επιβάλλουμε αντλούμε κύματα υπερηφάνειας και τιμής. Μιλάω για τιμή σε ένα τόπο που τη γέννησε για να την σκοτώσει. Η γνώση που διαθέτουμε σήμερα περί τιμής φτάνει μέχρι το πόσα λεφτά μπορεί να δαπανήσει ο καθένας για να καταστήσει τον εαυτό του κοινωνικά ευαρεστότερο, και τότε έρχεται η φιλάρεσκη κοινωνία να μας δώσει νέες τάσεις συμπεριφοράς που αν δεν τις ακολουθήσουμε το αυτοσυναίσθημά μας κινδυνεύει με κατακρήμνιση σε σύγχρονους καιάδες. Φτιάξαμε μία χώρα που διαθέτει σύστημα για να αυτοεξυπηρετείται και όχι για να εξυπηρετεί. Παραμένουμε κακοί μιμητές ξένων οραμάτων και προγραμμάτων καθιστώντας τους εαυτούς μας ολοένα ανευθυνότερους. Κάποτε μιλούσαν και δίδασκαν σ'αυτά τα μέρη γνήσιοι εκπρόσωποι ήθους και τώρα οι πολιτικές βγαίνουν από στόματα που μοναχά ανοιγοκλείνουν.
Και μετά απ'αυτήν την κατ'ευφημισμόν εξέλιξη τι;

Κατηγορώ

Ασύδοτα προσχώρησες στη δίνη των παθών. Κράταγες ένα εθεροβάμον όνειρο σαν φυλαχτό, και από ένα φυλαχτό που φοβήθηκες να αποκαλύψεις καθορίστηκε η ζωή σου.

Έψαχνες τα λάθη των άλλων για ν'αποφύγεις να τα κάνεις και κατέντησες να σέρνεσαι στην ανυπαρξία. Τη ζωή την ύψωσες σε ιδέα και ακόμα να τη φτάσεις. Περίμενες ότι θα ανυψωθείς μαζί της αλλά αυτή αποδείχθηκε πιο αυθύπαρκτη κι από σένα.

Τι ζητάς τώρα έρποντας ανάμεσα σε πάθη και αλήθειες; Μήπως κατάφερες ποτέ να τα διαχωρίσεις;

"Ας είναι", είπες, "σήμερα θα ξεχάσω το χθες και θα πορευτώ αθώα".

Μα δεν κατάλαβες ότι με το να ξεχάσεις την ίδια σου την ύπαρξη εξομοίωσες την αθωότητα με την εθελούσια λήθη, μεταμορφώνοντάς την σε λέπι. Είναι αλήθεια ότι ζεις μόνο κάτω απ'το νερό αξιοπρεπώς, το αναλλοίωτο φως σε τυφλώνει.

Προχωράς απ'τη μία πλάνη στην άλλη με την πεποίθηση ότι τις ξεπερνάς, ενώ τις συσσωρεύεις και τις κάνεις ολοένα δριμύτερες. Ποιός θα σε βγάλει τώρα απ'το αδιέξοδο; Μόνο μια αλυσιδωτή έκρηξη προς ένα βιβλικό τοπίο νομίζεις ότι σε καθαγιάζει ετερόφωτε άνθρωπε.

Λόγοι αναπόδραστοι

Oνειροβατώντας στην μέθεξη της ιδιοποίησής σου κι έχοντας μικρά μικρά ασυνάρτητα εφηβικά σκιρτήματα στην έπαλξη του άχρονου σηκού του Έρωτα ξέρω πως πατρίδα μου είναι το φως που αναβλύζει το ενιαίο σύμπαν της λεπτής μας αντίφασης της εγγύτερης στη φύση ομορφιάς ντυμένης άλυτα μυστήρια μέσα από ρακένδυτα τσαλαβουτήματα στα ένρινα νερά της αδιάσειστης φυγής από τη λογική προς την αλήθεια καθώς αγρός για τα κλωνάρια μας η ασύνειδη πηγή της αθέλητης μοίρας ενός λουλουδιού αναπόδραστου μέχρι να το ιδιοποιηθούμε μαραίνοντάς το στην κολυμβήθρα της συνείδησης.

Ασέβεια

Ξέχνα με σε ένα ασήμαντο πέραν της άκρατης ανυπαρξίας και δώσε μου να χρησιμοποιήσω μια άφατη δημιουργική γυναίκα. Θα την εκτοξεύσω στο σύμπαν μέσα από δοτούς λυγμούς και με την αχρηστία που βουλώνει τα αυτιά της θα καθαρίσω το δρόμο από τη σαβούρα μέχρι μπροστά της να φανεί ολοκάθαρο το φως της νιότης και της ομορφιάς που συμβολίζεται από ένα αστέρι που στάζει θαλάσσια αλμύρα και γοργόνια γλυκύτητα.
Τότε θα μου δείξει την ψεύτικη υφή της σοφίας μου και θα με παρασύρει στα όμορφα χρυσανθοφόρα εδάφη της αγνότητας που είχε καταδικαστεί απ'το δεδομένο πολιτισμό μου.
Τότε θα κρούσω την καμπάνα της ανάγκης και θα φανερώσω τα ακάθαρτα όνειρά μου στην πραγματικότητα της ζωής που με προίκισε η ίδια η αψεγάδιαστη ανωριμότητά της και τότε θα συνεχίσω το δρόμο μου μέσα από θορύβους και λάσπες και ποδοβολητό ως το άδολο πανί του ουρανού για να το πάρω από πάνω του και να αντικρύσω στα μάτια το Θεό που τόσο περίτεχνα έκρυβα.

Αν η επάρκεια δεν ήταν ανεπαρκής

Ερχόμαστε μόνοι. Φεύγουμε μόνοι. Ταξιδεύουμε χώρια. Για να ζήσουμε μαζί.
Είσαι το έρμαιο της άθυρμης άστατης ανάγκης και ζητάς να δεχτούν την απόρροιά της. Δεν έρχεσαι στο δέλεαρ της ύπαρξης σου με φρούτα αγάπης και μίσους αλλά με φρούτα άγουρα ταϊζεις τη μιζέρια σου.
Χριστέ πως μπόρεσες να φέρεις στις πλάτες σου το αφόρητο; Όταν θα τρυπήσουν τα στεγανά της εκπολιτισμένης σοφίας μας πώς θα αντικρύσουμε το είδωλο Σου και πως θα ζητήσουμε το έλεός Σου; Σίγουρα τρελάθηκες Χριστέ να μου λες ότι δικό μου είναι το προνόμιο της θεϊκής Σου γνώσης. Δε γνωρίζω μέχρι να μάθω ότι δε γνωρίζω Χριστέ. Είναι κρίμα να φτάνει κανείς στο γνώθι σαυτόν για να συντρίψει ό,τι έζησε σε συνθλίμματα ασέβειας και μάταια τα ζητάει ξανά όταν δικό Σου είναι το προνόμιο της δημιουργίας.
Όχι αγαπητέ Χριστέ, ό,τι δημιούργησες θα ξαναδημιουργηθεί.
Γεννήθηκες στο σκοτάδι.
Έπλασες το φως βλέποντας μέσα από το σκοτάδι.
Δεν έφτανε.
Δεν έφτασες,
μέχρι το φως.

Χρυσάφι στο βυθό

Στο ανεξιχνίαστο βλέμμα σου βλέπω θάλασσα και αποζητάω ό,τι ποτέ δεν είχα αλλά φαντάστηκα γιατί μου είπαν πως η θάλασσα είναι απέραντη και στο τέρμα της δεν είναι η αρχή της και ακόμα πως δεν έχει ζωή αλλά μόνο την παρέχει σε όλους τους άλλους κι έτσι πάντα πίστευα ότι αν ταξιδεύα όλο και κάπου θα σ'έβρισκα να χαζολογάς με τα κύματα αλλά δεν ήξερα πως και στο βυθό υπάρχει ζωή που ζωές ολόκληρες περιμένει ντυμένη χρυσά κοχύλια την άδυτη εκείνη λέξη που θα της προσδώσει και την αιθέρια υπόστασή της.

Παιγνίδι μπλογκοαλληλογραφίας...

Μετά την πρόσκληση από τη Δινονόη ακολουθεί ένα παιγνίδι (οι κανόνες υπαρχουν στο αντίστοιχο ποστ της Δινονόης) :






για το :http://www.autographcollectors.blogspot.com/

Με τη σειρά μου να προσκαλέσω τη madame de la luna .

Η έχουσα

Κρουστά τα χείλια σου που σμίγουν σαν δύο σφαλιστά κοχύλια
Διατυμπανίζουν ενσυναίσθητα την παιδική ανεμελιά
Κι όλο άφατη μένει η λαλιά
Όταν χρωστάς ψυχή μου την πνοή σου σε άλλων κόσμων την ανείπωτη ουσία.

Δοτή ολοένα περισσότερο η υφή σου
Αισθητή των άδυτών σου η χλόη
Kι όλο μου λεν θα'ρθούν οι σταυροφόροι
Mα πως να κλέψουν την αείπνευστη πνοή σου;

Φενάκες παράλληλες

Πως να θεριέψεις τις ανομίες σου ενώ χτυπάς πάνω στα κύματα της ύπαρξης κρατώντας σφιχτά τον πάσαλο της αγάπης και σχεδιάζεις ταξίδια μα αδυνατώντας να τον μεταμορφώσεις σε σχεδία αποζητάς μαζί του τη στεριά και με το που φτάνεις εκεί θέλεις πάλι να ξανοιχτείς αρκεί να μη γνωρίζεις την κατάληξη;


Αχρήστεψες την αντοχή μου και δημιουργείς μια νέα. Δεν θα το χρειαστώ άλλο το χέρι σου, μόνο πόδια θέλω για να τρέχω. Μόνο καύσιμα χρειάζομαι για να ζώ. Δεν μπορώ να σε συνεφέρω από τη λήθη γιατί εγώ είμαι ο καλύτερος της σύμμαχος. Βάζε ένα-ένα τα λιθαράκια στο σάπιο οικοδόμημα της ύπαρξής σου και άφηνε τους άλλους να σε πείσουν ότι θα συνέλθεις. Δε θα σε πείσει ποτέ ο εαυτός σου.