Γαλάζια θέληση

Τα μάτια σου ακόμα σπάνε τη σιωπή
σε χίλια φιλιά που χτίζουν
με υλικό στιγμές, χρυσάφι
και μέλι
λιωμένες εκλάμψεις
και ποτέ δε θα σε χρειαστώ λιγότερο
απ' ότι ο ήλιος τη φωτιά.

6.7.09

ΓΚΕΟΡΓΚ ΛΙΧΤΕΝΜΠΕΡΓΚ 1742-1799

Αφορισμοί

Τίποτα δεν είναι πιο στενάχωρο από την κατάσταση αυτή: να παίρνεις υπερβολικές προφυλάξεις για να προλάβεις ένα ατύχημα και να κάνεις ακριβώς ό, τι χρειάζεται για να το επισύρεις στο κεφάλι σου, τη στιγμή που αν δεν είχες τίποτα προβλέψει απολύτως, θα ήσουν σίγουρα σε ασφάλεια. Είδα κάποιον να κάνει κομμάτια ένα βάζο πολύτιμο, θέλοντας να το βγάλει απ' τη θέση όπου καθόταν ήσυχα για τουλάχιστο έξι μήνες, κι αυτό, μόνο και μόνο απ' το φόβο, μήπως κινδύνευε το βάζο, καμιά μέρα, κατά τύχη, ν' αναποδογυριστεί.

*

Άμα βάψετε έναν στόχο στην πόρτα του περιβολιού σας, να είστε σίγουροι πώς θα τον σημαδέψουν.

*

Χάρισε ονόματα στις δυο παντούφλες του.

*

Ο εγωπαθής μπορεί να μπλεχτεί σε χίλιες γελοίες καταστάσεις.

*

Σας παραδίδω αυτό το βιβλιαράκι ως καθρέφτη για να βλέπετε μέσα του τον εαυτό σας κι όχι ως διόπτρα για να βλέπετε μέσ' απ' αυτήν τους άλλους.

*

Το να κάνει κανείς ακριβώς το αντίθετο είναι κι αυτό μίμηση, μιμείται δηλαδή το αντίθετο.

*

Δεν καίμε πια τις μάγισσες, καίμε όμως τα γράμματα που μας λένε πικρές αλήθειες.

*

Σε μια χώρα όπου τα μάτια των ερωτευμένων θα έλαμπαν στο σκοτάδι δεν θα χρειάζονταν φανάρια τη νύχτα.

*

Ό,τι δεν γεμίζει την καρδιά γεμίζει και παραγεμίζει το στόμα, έχω διαπιστώσει ότι αυτό αληθεύει συχνότερα παρά το αντίθετο.

*

Τουλάχιστον μια φορά ν' αμφιβάλεις για το κάθε τι, ακόμα κι ότι δύο επί δύο κάνουν τέσσερα.

πηγή: οι πρώτοι τρεις αφορισμοί απ' την ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΧΙΟΥΜΟΡ, του ΑΝΤΡΕ ΜΠΡΕΤΟΝ, εκδόσεις ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ, σε μετάφραση ΜΑΡΙΟΥ ΑΦΕΝΤΟΠΟΥΛΟΥ-ΡΑΝΙΑΣ ΜΑΧΑΙΡΑ. Οι επόμενοι εφτά απ' τους ΣΤΟΧΑΣΜΟΥΣ, εκδόσεις ΣΤΙΓΜΗ, σε μετάφραση ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΝΔΥΛΗ.

EMILY DICKINSON - NATURE

XXVIII

Ξέρω ένα μέρος που το καλοκαίρι παλεύει
με μια τόσο πρακτική πάχνη,
κάθε χρόνο επιστρέφει τις μαργαρίτες της,
αναφέρει στα γρήγορα, “Χάθηκαν”,

μα όταν ο νοτιάς ακινητοποιεί τους νερόλακκους
κι αγωνίζεται στα μονοπάτια,
η καρδιά της την υποψιάζεται για την υπόσχεσή της,
κι αυτή στάζει απαλά ρεφραίν

στα πόδια του διαμαντιού
και μπαχαρικά, και τη δροσιά,
που σκληραίνει ήσυχα σε χαλαζία
πάνω στο κεχριμπαρένιο παπούτσι της.


XXIX

Ο ένας που μπορούσε να επαναλάβει την καλοκαιρινή μέρα
θα ήταν μεγαλύτερος απ' αυτήν, αν και
μπορεί να ήταν ο μικροσκοπικότερος άνθρωπος.
Κι αυτός που μπορούσε ν' αναπαράγει τον ήλιο,
την ώρα που έπεφτε-
την αργοπορία και την κηλίδα, εννοώ-
όταν η Ανατολή γίνεται υπερβολικά μεγάλη,
και η Δύση μένει άγνωστη,
το όνομά του παραμένει.


ΧΧΧ

Ο άνεμος μου χτύπησε σαν ένας κουρασμένος άνθρωπος,
και σαν ένας οικοδεσπότης, “περάστε μέσα”,
απάντησα τολμηρά· και τότε πέρασε
στην κατοικία μου μέσα

ένας βιαστικός, χωρίς πόδια επισκέπτης,
το να του προσφέρω μια θέση
ήταν το ίδιο αδύνατο με το να δώσω
έναν καναπέ στον αέρα.

Ούτε κόκκαλο είχε να τον δέσει,
η ομιλία του ήταν σαν το συνονθύλευμα
πολλών φωνών πουλιών ταυτόχρονα
από έναν υπέρτατο θάμνο.

Η όψη του κάτι το κυματοειδές,
τα δάχτυλά του, αν τα διαθέσει,
αφήνουν ν' ακουστεί μια μουσική, σαν νότες
που φυσάνε τρέμοντας σ' ένα γυαλί.

Επισκέφτηκε, αν και τρεμάμενος·
και μετά, σαν φοβισμένος ανθρωπος,
ξαναχτύπησε ελαφρά -ήταν αναστατωμένος-
και ξαναέμεινα μόνη.

Επέλαση

Τ' όνειρό μας έγινε ξανά
τα μάτια σου ξέρουν
βρέχουν συνέχεια τα πηγάδια σου
κι ασύδοτα μας κυλάει το μέλλον,
δυο μικρές απλωμένες καρδιές χώρεσαν τον κόσμο
και τον πιο γλυκό σου στεναγμό.


2.7.09

Παύση

Δαμάστηκαν οι μοναξιές μας
φώναξες με το σώμα μου
με δώρισες στην πιο μεγάλη στιγμή
και στάθμισα τα κύματα
και φόρεσα το καλοκαίρι
με γνώμονα τα μάτια σου.


3.7.09

August Strindberg

A Verse

To live is to war with trolls

in the cave of the heart and the mind.

To write is to hold

the judgement of doomsday over one's shelf.

Συντέλεια

Ο ουρανός σε χρειάζεται
το χαμόγελό σου δεν μπορεί να λείπει
απ' το ουράνιο τόξο.
Η ύπαρξή σου φωτίζει τις σταγόνες
που ξέμειναν στα μάτια μου,
φαντάζομαι τον ωκεανό για να σε βρω
δικαιωματικά σου παρέχω όλα μου τα ταξίδια
και κάθε μου ένωση με τον κόσμο
γίνεται μέσα σου.

23.6.09

Emily Dickinson

VI




If I can stop one heart from breaking,


I shall not live in vain;


If I can ease one life the aching,


Or cool one pain,


Or help one fainting robin


Unto his nest again,


I shall not live in vain.



πηγή: the complete poems of Emily Dickinson

Πρόοδος

Χαράζοντας το δάκρυ
με πένα ηθικής
αφήνοντας το ψέμμα να χυθεί
στα εφόδια της θύμησης
εμπρός κοιτώντας
ξεχάσαμε το πιο χρήσιμό μας βλέμμα
μέσα μας.

21.6.09

Σαίξπηρ - Άμλετ

Να πας σε μοναστήρι. Προτιμάς τις γέννες;
Να γεννάς ένοχους;
Εγώ είμαι αυτό που λεν τίμιος. Όμως μπορώ
ν' αποκαλύψω για τον εαυτό μου πράγματα
που θάταν καλλίτερα να μην είχα γεννηθεί
Είμαι αλαζόνας μνησίκακος φιλόδοξος
Κουβαλάω κακίες, που δεν υπάρχει σκέψη να τις σκεφθεί
φαντασία να τις πλάσει καιρός να γίνουν πράξεις
Γιατί να υπάρχουν να έρπουν μεταξύ γης και ουρανού
υποκείμενα σαν και μένα. Είμαστε απατεώνες
Ποτέ μην πιστέψεις κανέναν από μας
Να φύγεις. Να πας σε μοναστήρι



Ασχήμηνες την απαλή ωραίοτητα της ντροπής
Έβγαλες ψεύτρα την αρετή. Έκοψες το λουλούδι
που φυτρώνει στο άσπιλο μέτωπο της αγάπης
κι έγινε εκεί μια φλύκταινα. Άλλαξες τους όρκους του γάμου
με τις βλαστήμιες των ζαριών. Αφαίρεσες την ζωή
από δύο ενωμένα σώματα και τραγούδησες πρόστυχα
το άσμα ασμάτων. Απόστρεψε το πρόσωπό του
ο ουρανός και τρόμαξε σα να ήρθε η ώρα της Δίκης
η γαλήνια η στέρεη γη, γι' αυτό που έκανες

Δες. Αυτήν την εικόνα πρώτα. Τώρα αυτήν.
Εικόνες δύο αδελφών, ο ένας απέναντι στον άλλον
Και δες. Την ομορφιά που έχρισε αυτό εδώ το πρόσωπο
Τα μαλλιά του Υπερίωνα. Το κυρτό μέτωπο του Δία
Τα μάτια του Άρη. Εντολές τά βλέμματά του
Σαν τον Ερμή τον κύρυκα. Σαν κούρος ακροβατεί
στο χείλος του ουρανού εκεί πού φιλάει έναν λόφο
Με μέτρα των θεών πλασμένος, με το αποτύπωμά τους
πάνω του. Αυτοί τον πρόσφεραν στον κόσμο
σα να βεβαίωναν ότι αξίζει ο άνθρωπος. Αυτός ήταν
ο άνδρας σου. Δες τώρα τον άλλον. Είναι ο άντρας σου
Στάχυ κίτρινο δίπλα στο χρυσό το αδελφό του
Έχεις μάτια; Μπορείς να ξεχωρίσεις ένα βουνό
από ένα έλος; Έχεις μάτια; Μπορείς
να ξεχωρίσεις τις βοσκές από τον βούρκο;
Όχι, αυτό μην το πεις έρωτα. Στην ηλικία σου
το αίμα κοπάζει το πάθος είναι κουρασμένο
Ταπεινώνεται και πειθαρχεί στον νου. Όμως ποιος νους
θα πηδούσε από αυτό σ' αυτό; Αισθάνεσαι, δεν γίνεται
Αλλιώς δεν θα κουνιόσουν. Σίγουρα λοιπόν
ο νους σου είναι απόπληκτος. Ούτε η τρέλα
μπορεί τόσο να παρανοεί ούτε η έκσταση να παραλύει
έτσι τον νου. Που να μην του μένει
και μια ελάχιστη κρίση για να καταλαβαίνει
αυτήν εδώ την διαφορά. Ποιός διάβολος σε γέλασε
σου έδεσε τα μάτια. Θα έφθανε, να βλέπεις
χωρίς να αισθάνεσαι. Να αισθάνεσαι χωρίς να βλέπεις
Να ακούς χωρίς να πιάνεις και να βλέπεις. Να μυρίζεις
και τίποτε άλλο να μην αισθάνεσαι
Ή κι έναν υπόλοιπο από όποιαν φυσική αίσθηση να είχε
και να ήταν ακόμα κι αυτό άρρωστο. Θα έφθανε
Για να μην είσαι έτσι χαμένη
Δεν έχεις ντροπή; Έστω το χρώμα της;



Αν γενναιότητα είναι να μάχεσαι για τα μεγάλα
Είναι μεγαλωσύνη να μάχεσαι όταν κι ένας ίσκιος μονάχα
περάσει επάνω από την τιμή σου. Να. Εδώ
στέκομαι εγώ. Μ' έναν πατέρα σκοτωμένο. Μητέρα
που την ατίμασαν. Στέκομαι εδώ ασάλευτος
Κι εκεί απέναντι είκοσι χιλιάδες άνθρωποι προχωράν
προς τα εκεί που βγαίνει ο παγωμένος ήλιος των νεκρών
Τους βλέπω και τους ντρέπομαι. Να τους παρακινεί
μια φαντασία μια απάτη δόξας. Πηγαίνουν και παν
να γείρουν μέσα στους τάφους τους
σα να ήταν τα στρωσίδια ενός βραδυού και πολεμούν
για ένα νύχι γης. Όπου δεν χωράει ούτε το αναφιλητό
από το πιο μικρό τους όνειρο. Δεν θα χωρέσει
ούτε το ίδιο τους το λείψανο. Α Από τώρα
Από αυτήν την ώρα ο νους μου
παύει να είναι νους. Τον στέφω Αίμα



Πεθαίνω. Η ψυχή μου σκοτείνιασε προχώρησε μέσα στο σκοτάδι
Δεν βλέπω Δεν θ' ακούσω τι έγινε στην Αγγλία
Σαν τους τυφλούς προφήτες βλέπω τον Φορτεμπράς
να στέφεται βασιληάς. Ας έχει και την δικιά μου
την ετοιμοθάνατη ψήφο μου. Να του πεις ότι του την δίνω
Κι όλα όσα έγιναν. Να του τα πεις. Πώς έγιναν
Τις αιτίες που τα προκάλεσαν. Πες του με λεπτομέρειες όπως έγιναν
Μονάχα αυτά που έγιναν. Τα άλλα είναι σιωπή

(πεθαίνει)


μτφρ: Γιώργος Χειμωνάς. Εκδόσεις Κέδρος