Ο ξεχρεωμένος θάνατος

Χρέος του ανθρώπου να θυμάται
Μην του ξεφύγει καμιά στιγμή και κλαίει άδεια δάκρυα
-γιατί κλαίει κι ας μην το θέλει -ακόμα κι αν καταφέρνει να μην το δείχνει-
Κι όταν μαζί του εφορμήσουν τα δρώμενα της κάθε μέρας
Και ξεδιψάσει την αγάπη που ιδρώνει το κορμί του
Και αμαρτήσει για να σώσει την πάντα συγχωρητέα ψυχή του
ασυγκράτητος μπροστά στον ήλιο που ομορφαίνει και το πιο άσημο κομμάτι της γης του
Τότε μέσα στο αφορισμένο δήθεν και το απενοχοποιημένο γιατί
Ανάμεσα στον ενεστώτα και τον αόριστο
θα φωνάξει με μια κραυγή σιωπής μπροστά στο θάνατο:
"Έζησα όσο μου έπρεπε κι ας μην έπρεπε"
-βυθιζόμενος ασυμφιλίωτος στη γαλήνη.

Η Χίμαιρα ή ο χείμαρρος

Ερχόμουν δίπλα στο ποτάμι που φέρνει τις έμπλεες στιγμές μας
Και αναπολούσα τότε που άρπαξα το χέρι σου -για να διαβάσω δήθεν τη μοίρα σου-
Αγνοώντας πως η μοίρα έπλεκε τα πεπρωμένα -μόνο με την επιθυμία να την πλέξω γύρω απ'την αφηνιασμένη μου καρδιά.

Κρύβοντας τις θελήσεις μου, απορρίπτοντας τις ενορμήσεις μου, χτυπώντας το σίδερο αφού κρυώσει
Ακόμα δίπλα στο ποτάμι ποτίζω μνήμες και αναπολώ
-προσπαθώντας να ξεχωρίσω τι υπήρξε και τι ονειρεύτηκα-
Διότι χρειάζομαι να πείσω τον εαυτό μου πως το ρεύμα θα φέρει κάτι πιο ορμητικό
Και τότε θα βουτήξω μέσα του με όλες μου τις άμυνές μου αφημένες-σκισμένες στην όχθη.

(και συνειδητοποιώ τώρα πια
που το όμορφο δεν είναι τόσο όμορφο
πως η ομορφιά μπορεί να σημαίνει κάτι)

Αντικρυστά ενδεχόμενα

Στην απεραντοσύνη του εγώ μου
Θέλω να βρω την ύπαρξη που θα μου υποσχεθεί την αιώνια αγάπη
Και μέσα απ'τη θολούρα του είναι μου να δω αστέρια γραμμένα με ανείπωτες εκφράσεις, αιώνιες καταφάσεις και γλυκές μυρωδιές
Μόνο για να δω το χαμόγελό σου να μου ομορφαίνει το βλέμμα
Και να γλυκαίνει η σιωπή.

Απρόβλεπτα τα μονοπάτια της επιθυμίας σου
Και αδυσώπητα μοιραία
-όπως τα δίχτυα ενός μονομάχου που ξεχύνει όλη του την ορμή γιατί ξέρει πόσο λίγο διαρκεί η τελευταία πνοή-
Ενέδωσες στο επίχρυσο σκεύος της δύναμής σου
Και σαν ανέκφραστος δήμιος
Αποτέλειωσες το κρυστάλλινο όνειρο της σύμμιξης
Με την ψυχή της αναδημιουργημένης θέλησης.

Εμψύχωση ακατέργαστης θέλησης

Αόριστα σε έσπρωξε το ερυθρό της θέλησης
Έμπνεα να δοθείς στην κατάδοση της χρηστής υπάρξεως
Κι αόριστα να θέσεις στόχο στον ουρανό της πάχνης σου

Περπάτησες στο πλάι μιας απέραντης νεφέλης και χρηματίζοντας τις δοτές επάλξεις σφυροκοπούσες τις ανελέητες κραυγές της

Εώς το βράδυ

Της έχιδνας το σκότος σε διώχνει, ξανά και ξανά,
Μακριά απ'τον πόλο της δίψας σου

Εώς το πρωί

Που θα λουστείς στο φως των αμετανόητων αστεριών σου
Kαι θα επιζητήσεις το δέρας της ασυδοσίας στην πρόγευση της ηδυπάθειας.

Ανάδυση ελπίδας μας αυριανής.

[Για ένα μικρό θαύμα]
Φάνηκε στο θεόρατο γίγνεσθαι ένα βλέμμα ρόδινο
Χρύσωνε το περιβαλλον χαμόγελο κι έσπαγε η αφροσύνη της σιωπής

Ζωή αναπεπταμένη
Ξετύλιξε το πέπλο της εφήμερης δημιουργίας
Κρατήσου στον αφρό! Άδραξε τα κύματα! Ενατένισε το μυστικό!

Ανεπίστρεπτη μοναδικότητα
Ζωγράφισε στον άνεμο!

Επιθανάτια εξανθρώπιση

Άστατα προχωρούσαν τα αδόκιμα σύννεφα της καρδιάς του
Μέσα από πόλους ενύπνιας θέλησης αδημονούσε να περάσει με ασελγείς κινήσεις
Σαν από πάντα τον καλούσε το θεόρατο έδαφος της Πλησμονής
Εγκλώβισε τα κοράκια του κι αφάνισε τους μύθους από πράσινο μήλο
Σαν από πάντα νέος, σαν από πάντα να του ανήκει το αείποτε
Εμπνεύστηκε κλεισμένος μέσα σε ένα άδειο μπουκάλι από αμέθυστο την ένωση υπέρ του θαύματος
Ατένισε από πάνω του την επέλαση των αστείρευτων συνειδήσεων
Έσπασε το μπουκάλι με μία σκέψη-ενόρμηση
Και τα κομμάτια που τον θέρισαν εξανθρώπισαν το εβένινο κορμί του.

Ανα-κατανομή πνοής

Μία μικρή αναπνοή έμεινε να κοιτάει τη θάλασσα
Σαν άδειο μπουκέτο από τριαντάφυλλα κόκκινα
-όπως οι νύχτες της ατέλειωτης υγρασίας που εύχεσαι να φτάσει στο κόκκαλο-
Αν κάποτε γύρισε πίσω ο λεπτοδείκτης για να σημάνει την επαναφορά στο ίδιο όνειρο
Δε φρόντισε να το διορθώσει
Μύρισε μόνο τις ίδιες σκέψεις γεύσης πορτοκάλι που χάριζε η ομοψυχία της στιγμής
Προοπτική του κάλλους την ξέβρασε στο αιώνιο λιμάνι της μοίρας
Έστρεψε το ίδιο βλέμμα στη θάλασσα
Το ίδιο ανυπόμονα αφουγκράστηκε τον αλμυρό παλμό της
Ίσως γιατί δε νοιάστηκε ποτέ να δεθεί
Να δέσει μόνο.

Σαρκοβόρα εξημερωμένα

Σαρκοβόρα όρνια όρμηξαν στον αφέντη της γης του τεχνητού πυρός
Tα έστεψε με τη νεφέλη του παλατιού του
Kαι σαν από πάντα εξημερωμένα έφυγαν στο πρόσταγμά του

Αφόρησες τη λύπη γιε του σέλατος και εφορμάς στο χθες διατάζοντας ν'αρχειοθετηθεί
Αλίμονο στο φόβο του νέου ερχομού που θα σαρώσει τα καλοβαλμένα χρώματά σου
Πως θα αγκαλιάσεις τον παράδεισο αν δεν τον ζωγραφίσεις ο ίδιος;
Ημίθεος ή θεός πρέπει να αποκαλείσαι;
Δεν κατάλαβες ποτέ τη διαφορά

Ώσπου το μεγάλο τίποτα σαν βόμβα εξερράγη
Κι έτσι αγκαλιά με τα θραύσματα φαντάζεις ακόμα μεγάλος

Σε σχέση με τα θραύσματα.

απολίθωση κυμάτων

Έστειλα δύο σήματα νυχτερινής αναπόλησης
Το ένα αναπαύτηκε στη θύμηση της αχρείας σου πάλης με τα σύννεφα
Το άλλο βρέθηκε στα μισά του δρόμου να παιδιαρίζει με τους βράχους
Βράχοι ωχροί-τρυπημένοι απ'τα καμώματα τις ηδονίζουσας περιπτύξεως με το χθες
Στάθηκε να προσπαθεί να διαπεράσει τις οπές και βρέθηκε χτυπημένο από το φραγμό της αδηφάγας απολίθωσης

Σήμερα η πέτρα έχει γίνει άμμος και τη σκορπάω στα κύματα για να πολλαπλασιαστεί
Και μαζί της οι νύχτες
Οι μέχρι χθες πέτρινες.

Άφησέ με..

Να σου μιλήσω για τον εαυτό που έκρυψα πίσω απο τη μάσκα της έλξης
Να μάθεις για τις ανέφικτες επάλξεις των ερεβώδων χαρών μου και να ξέρεις πως να κοιτάς ένα βλέμμα που φτάνει σε μια πηγή ελπίδας που οι άνθρωποι δε γνώρισαν και ούτε θα γνωρίσουν
Όσο το απόλυτο το βγάζουν έξω απ΄τη σφαίρα της αγάπης, το χρηστό το κατατάσσουν σε θεϊκό δόκιμο και την ομορφιά τη στολίζουν με λέξεις διακοσμητικές και φράσεις περιγραφικές
Το λαβείν ποτέ δε σε ολοκληρώνει
Το δούναι αρκεί να αφομοιώνεις.