My God

Κάποιο κειμήλιο ιερής αυτογνωσίας
το άμεσο το κάνει αιώνιο
απόκρημνες φυσικές αποφάσεις
απαρνημένος ο Θεός από θελήσεις
ενός μουνιού που γουστάρει την πολυχρωμία
ας είχε έναν ουρανό να προσπεράσει

εκείνη η φυσαρμόνικα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μόνο ένα καζανάκι, μια πολική αρκούδα που καταβρόχθησε όλα τα παγόβουνα καταργώντας το οικοσύστημά της

διαμήνυσε στο σύμπαν το τελευταίο αστέρι.


υγ:γραμμένο με τον Θοδωρή Π.

Για μία ελπίδα

Απρόσεκτα εκκίνησα για το πεδίο της λήθης, άφησα πίσω μου σκισμένα χαρτιά και ψεύτικα φιλμ, μιας και θέλοντας να ζω το τώρα για να διατηρώ ακέραιη την ασβεστωμένη μου ευτυχία, έχτισα ένα παρελθόν σε σχήμα λαβύρινθου

με μένα στο ρόλο του μινώταυρου. Κάποτε έπρεπε να προχωρήσω χωρίς την ίδια αυταπάτη που καθόριζε τη σκέψη κι έτσι έριξα στο κενό τις δυο μεγάλες χάρτινες καρδιές, αυτές που είχα φτιάξει μόνο και μόνο για μας, για να μας (εφ)αρμόζουν, για να τις βλέπεις και να μεθάς την αλήθεια με φιλιά. Σήμερα διαθέτω μόνο την ειλικρίνεια

κι ένα μεγάλο εφήμερο όνειρο -αυτό που με οδηγεί πέρα απ' τα μονοπάτια του χαμού- κι έτσι πορεύομαι ζητώντας τίποτα περισσότερο από μια χούφτα φως, όχι φυσικό, αλλά δημιουργηθέν φως, από μένα για τους άλλους και λόγω αυτών,

για να νιώθω πως υπάρχω.

Ιανουάριος '09

Οργανοπαίχτης

Πάρε από πάνω σου τις κάσες

ομόρφυνε τις ομορφιές

στρωτά ευωδίασε αρνήσεις

κι άσε μια ποικιλόχρωμη ηχώ

να στρέφεται στο πλήθος

κι ας όψεται η ανταύγεια της ανακόλουθη

κι ας φαίνεται το πέρας της ασήμαντο

δεν παύει να' ναι μια ηχώ

κι εσύ ο μουσουργός της.

Απρίλιος '09

Σχήμα (Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης)

Συ που 'χεις φτερά
και η αδυναμία τα κατάλυσε
τα έκανε και σπάσανε
τώρα υπόμενε την πίκρα
δεχόμενος τα σβησμένα όνειρα
κατάλαβε πως από την αδυναμία σου
δημιούργησες την παρεξήγηση.
Συ που ονειρεύτηκες νάσαι
καθρέφτης καθαρός
της φωτεινής χάρης του ήλιου
νάναι μια στάλα που τον ήλιο αντανακλά
και απ' αυτόν μετά λειώνει και σβήνει
Μάη και Γιούνη το φεγγάρι τ' ολόγιομο
δυο μήνες περάσαν δίχως να το χαρείς.
Μπόρεσε τουλάχιστο καλύτερος να γίνεις
νικώντας τον πόνο που σε τρώει
σαράκι καθημερινό
που σε μακραίνει απ' ό,τι είσαι.

(Ιούλιος 1930)

Από τη συλλογή Ποιήματα (Παλαιοντολογικά) (1988)

Θαλάσσια επίκκληση

Για ποιό λόγο ξυπνάς,
όταν έχεις ματώσει τη θάλασσα
και κυβερνάς ένα διάτρητο καράβι;

Σύννεφα τρεμοπαίζουν στο μπαλκόνι
κι εγώ κλεισμένος στο αμπάρι
να ψάχνω το δρόμο για το μοναδικό,
σίγουρο σπίτι της νιότης.

Μα η πυξίδα ναυάγησε
και -ευτυχώς- τα νερά βαθαίναν
όσο φοβόμουν να βουτήξω.

Μάρτιος 09

Σχίσμα ζωής

Πόροι πάθους άνοιξαν

να υποδεχτούν βροχές

-άστατες μα δυνατές-

εισέβαλαν από κάθε αμυχή

άδραξαν τη μέσα φωνή

κι εκείνη ορμητική

ξεχύθηκε στη γη

σείωντας μόνο

μια μικρή

μικρή

σχισμή.

10.4.09

Σου γράφω από ένα τόπο μακρινό. (Ανρί Μισώ, 1899-1984)

Εδώ έχουμε, γράφει, έναν ήλιο μόνο κάθε μήνα, και για λίγο. Τρίβουμε τα μάτια μας μέρες πρωτύτερα. Μάταια όμως. Καιρός αδυσώπυτος. Ο ήλιος δεν έρχεται παρά στην ώρα του.

Έπειτα έχουμε ένα σωρό πράγματα να κάνουμε, όσο βαστάει το φως, έτσι που μόλις προφταίνουμε να κοιταχτούμε λίγο.

Εκείνο που είναι δύσκολο για μας τη νύχτα, είναι όταν πρέπει να δουλέψεις, και πρέπει: γεννιούνται ακατάπαυστοι νάνοι.

Μετάφραση: Γιώργος Σεφέρης

Sapphire - Broken

Κομμάτια

Νομίζω μέσα μου έχουν όλα σπάσει. Η κόκκινη στιλπνή κεραμική
καρδιά κομμάτια πια στο πάτωμα, το φως της, που ηλέκτριζε πιο πριν,
τώρα πια λάμπει σταθερά στο σκοτάδι. Απ' το παράθυρο κοιτώ τις
ψυχές του πατέρα και της μάνας μου μες σ' ένα μαύρο σάλι να
γλιστρούν στον ποταμό, σ' αλλόκοτα νερά, με βάρκες παράξενες.
Χωρίς καρδιές, δίχως συκώτι, με πόδια δίχως πέλματα, πνεύματα πια.
Εγώ είμαι εδώ, στο τώρα, στιλπνή, σπασμένη και φλεγόμενη, γεμάτη
τρύπες. Να σφύζω επιτέλους, φως, ζωή, φωτιά. Κομμάτια πια.


translated by Kostas Koutsourelis
πηγη: lyrikline.org

(άτιτλο)

Ένας βράχος γλύφει τη θάλασσα
επουλώνει αιώνια τις πληγές του
και διακόπτει τη ροή του χάους
με μια ανθρωπιά όλο μοναξιά.

Ενθυμούμενος

Εφήμερες ενορχηστρώσεις της φαεινής μου θλίψης
ποτισμένες σιδερόφραχτες αναμνήσεις
επίμονες διαστρεβλώσεις μιας ψυχής αγύρτισσας
προσποιητά αφήνεται να βρει
δυο πιθαμές γλυκό νερό.

Να βυθίσει την θύμηση
και να αναδυθεί η μονή του
χρυσοπελέκητη και διάφανη
εμβριθής από δάκρυα δακρύων.

Απρίλιος '09