Saturday, July 19, 2008

α στερητικό

Σώμα από αμέθυστο με ξέβρασες στα βράχια της αδημονίας και θέλγοντάς με από τα μάτια τα μεγάλα της θύμησης μου φανέρωσες μπροστά μου την αθεράπευτη γλύκα της σύμπνοιας της γεννημένης από τα ζεστά δάχτυλα που ακουμπούν το ατελεύτητο.
Τώρα μόνος κοιτάω τα σύννεφα και οι αστραπές τους με προσκαλούν στο αδιόρατο που χάρισε η στιγμή της σύμμιξης.
Γιατί τόσα λόγια να κρύβουν τα συναισθήματα και τόσα συναισθήματα να κρύβονται στα λόγια;
Άγγιξα ουρανό με μία κίνηση για να λυγίσω κάτω απ'το βάρος της ευθυτενούς βούλησης που μ'έριξε στη γη να προσκυνάω το χώμα το γενεσιουργό γενεών που ανήγαγαν τα λάθη τους σε θρησκείες και τις θρησκείες σε λάθη.
Γιατί έπρεπε να γεννηθεί το ανεπίστρεπτο της ύπαρξης το εμπνευσμένο από αστείρευτες πηγές και βράδια αξημέρωτα σταυρωμένα στο αδύνατο επίτευγμα της αέναης επανάληψης του άχρονου πεπρωμένου.

5 comments:

Elsa Maxwell said...

Tόσο περιγραφικό κι αυτό και τα προηγούμενα. με συνεπήρε.

Feli said...

γιατι οι αλλοι δεν μπορουν να καταλαβουν με ενα μονο βλεμμα τι θελουμε να πουμε?
πολυ ομορφο!!

Madame de la Luna said...

Και μια στιγμή ν' αγγίξεις ουρανό αξίζει, ακόμα κι αν μετά κυλιέσαι για χρόνια στο χώμα.
Υ. Σ. Λόγια, συναισθήματα... ""Ασε τα κρυφά κρυμμένα..."

Freedula said...

Ισως να οφείλω να "απολογηθώ" κατά κάποιο τρόπο. Μα θα το κάνω κατ΄ιδίαν αυτό.

Ωστόσο, ρουφώντας τις λέξεις σου με έναν τρόπο συγκλονιστικό σκιαγραφώντας την ζωή με ζ κεφαλαίο, θα συμφωνήσω τόσο με τη μανταμ ότι αξίζει η φωτιά του να σε κάψει.

Καλημέρα υπέροχε Ανέστη

Ανέστης Μ. said...

elsa maxwell,
καλώς όρισες κι ευχαριστώ.

feli,
γιατί το βλέμμα δεν εξιχνιάζεται εύκολα.. Ευτυχώς! Νάσαι καλά.

madame de la luna,
μια στιγμή που μένει ανέκφραστη και δύσκολα έχει συνέχεια αλλά όπως γλαφυρά είπες αξίζει και μόνο αυτή.

freedula,
δεν έχεις να απολογηθείς για τίποτα αγαπητή μου. Η φωτιά καίει θέλοντας και μη και αφήνει κάτι στάχτες να φαίνονται.. if your life is burning well poetry is just the ash έλεγε ο Κοέν (που μας επισκέπτεται την Τετάρτη). Φιλιά.