Για ένα μαχόμενο συγγραφέα

Τέκνο της αγέρωχης προσμονής μέσα απ'τη θαυμαστή αντίθεση που ένωσε ο πόθος
Ποιός ήξερε τον ερχομό σου και ποιός έφερε τα φύλλα που έντυσαν τη σκέψη σου;
Ω εραστή του απόλυτου και δυνάστη του φλύαρου
Εσύ που ξέθαψες τις λαλιές της θύμησης και έζεψες τις άκρες του ονείρου
Για ένα ανθρώπινο "έλα" που τιθασεύει τη μητρική σιωπή
Για μια -αθόρυβα- αδυσώπητη αναζήτηση της πατρικής φιγούρας μέσα απ'το θολό τοπίο της αβίωτης εγκαρτέρησης.

α στερητικό

Σώμα από αμέθυστο με ξέβρασες στα βράχια της αδημονίας και θέλγοντάς με από τα μάτια τα μεγάλα της θύμησης μου φανέρωσες μπροστά μου την αθεράπευτη γλύκα της σύμπνοιας της γεννημένης από τα ζεστά δάχτυλα που ακουμπούν το ατελεύτητο.
Τώρα μόνος κοιτάω τα σύννεφα και οι αστραπές τους με προσκαλούν στο αδιόρατο που χάρισε η στιγμή της σύμμιξης.
Γιατί τόσα λόγια να κρύβουν τα συναισθήματα και τόσα συναισθήματα να κρύβονται στα λόγια;
Άγγιξα ουρανό με μία κίνηση για να λυγίσω κάτω απ'το βάρος της ευθυτενούς βούλησης που μ'έριξε στη γη να προσκυνάω το χώμα το γενεσιουργό γενεών που ανήγαγαν τα λάθη τους σε θρησκείες και τις θρησκείες σε λάθη.
Γιατί έπρεπε να γεννηθεί το ανεπίστρεπτο της ύπαρξης το εμπνευσμένο από αστείρευτες πηγές και βράδια αξημέρωτα σταυρωμένα στο αδύνατο επίτευγμα της αέναης επανάληψης του άχρονου πεπρωμένου.

Στη Λέσβο

Στου Μόλυβου την πέτρα λάξεψα τ'όνομά σου
για να το δουν οι πειρατές και να σωθεί η ομορφιά.
Στης Ερεσού τον απελεύθερο άνεμο χρωστάω τη φωνή
που έσπασε το στέρεο της ύπαρξης κι απίθωσε τον έρωτα.
Στων απολιθωμένων τη σήψη περιηγούμενος
ξερνάω -ανόητα αλλά υπόχρεα- τις λέξεις
τις χαρισμένες απ'τα βάθη της εγκόλπιας αφαλάτωσης.

Ομορφιά ασφοδέλινη

Την ομορφιά πως να την σύρεις στα τάρταρα όταν και αυτά ακόμα την αναδεικνύουν;
Την ομορφιά σου πως να την υποτιμήσω όταν σε μία στιγμή στίλβει την απαιδευσιά του κορμιού μου με γαρύφαλλα από αναστεναγμούς φλοισβίζοντες;
Όμορφη σε αποκαλώ κι αμέσως εμπνέεται το περιβάλλον φωτισμένο μέσα σε καύσωνα στιλπνής αβρότητας και στα ίδια τα μάτια που έβλεπα χθες την ασύδοτη θέληση για καταστροφή σήμερα βλέπω πηγάδια χωρίς πάτο και φόβο με ένα φως κατευθυνόμενο από τα βάθη θα έλεγες μιας αδέσμευτης αστραμοιβής -του έρωτα πηγής- και των ανεξερεύνητων μελλούμενων κλωστήριο και του ασφοδελού λειμόνα παρέκκλιση.
Την ομορφιά πως να την σύρεις στα τάρταρα όταν και αυτά ακόμα την αναδεικνύουν;

Κάποτε...

Κάποτε είδα μια άρρητη γυναικεία μορφή στο άκρος της νιότης να χτυπάει ένα καυτό σίδερο και να φωνάζει με όλη τη δύναμη της στριγγλιάς της το Θεό.
Κάποτε είδα ένα φιλόσοφο να μιλάει τη ζωή πλέκοντας το φόρεμα της στα μέτρα του και δίνοντας του ελαστικότητα τέτοια ώστε να χωράνε μέσα του και άνθρωποι ελέφαντες.
Κάποτε είδα ένα Χριστό να περπατάει ανάλαφρα διαλαλώντας την αγάπη και να κουβαλάει τον ενθουσιασμό του με την περιοπή του πάθους του για Θεό και λύτρωση.
Σήμερα η γυναικεία μορφή βαφτίστηκε, ο φιλόσοφος έγινε επιστήμονας και ο χριστός ιερέας
κι εγώ
-στο χείλος ενός ονείρου με πινελιές καθημερινής αισθητικής ενώ ζωγραφίζω το θαλάσσιο γίγνεσθαι του είδους που ενέχει την κόλαση και τον παράδεισο στην ίδια ένταση-
συνεχίζω να αποζητάω μορφές που θα αξίζουν να τις αναπολούν κάποτε...

Διαιρέσεις

Μία σαφής λάμψη διάττοντα αστέρα είσαι στο ασυνάρτητο όνειρο όπου με θύελλες προσκυνάω τη χρηστή σου άχνη μέχρι να βγεις από μια αχιβάδα για να τη διαλύσεις στα εξ ων συνετέθη και διαμελισμένος να αναζητάω τα μέλη σου.
Χέρια του πάθους κρατάτε τη θέλησή μου.
Χέρια του θέρους οκνηρά με σέρνετε σε πρασινογάλανα όνειρα.
Χέρια του κόσμου αγκαλιάστε ό,τι παρέχει την αέναη κοσμική κίνηση κι ας κλονίζεται η χρηστοήθεια.
Χέρια οπλισμένα αν και σε έρεβη κάποτε βυθισμένα αιώνια θα φυλάτε τη γνήσια αγάπη.

Άξεστα ήθη

Άξεστα ήθη μας καθορίζουν και πάλι προχωράμε με ένα απροσμέτρητο βήμα προς την καταστροφή σαν να πρόκειται για τη λύτρωση. Όταν ζητάμε εξιλέωση είναι γιατί φοβόμαστε την ποινή κι όταν είμαστε σε θέση να την επιβάλλουμε αντλούμε κύματα υπερηφάνειας και τιμής. Μιλάω για τιμή σε ένα τόπο που τη γέννησε για να την σκοτώσει. Η γνώση που διαθέτουμε σήμερα περί τιμής φτάνει μέχρι το πόσα λεφτά μπορεί να δαπανήσει ο καθένας για να καταστήσει τον εαυτό του κοινωνικά ευαρεστότερο, και τότε έρχεται η φιλάρεσκη κοινωνία να μας δώσει νέες τάσεις συμπεριφοράς που αν δεν τις ακολουθήσουμε το αυτοσυναίσθημά μας κινδυνεύει με κατακρήμνιση σε σύγχρονους καιάδες. Φτιάξαμε μία χώρα που διαθέτει σύστημα για να αυτοεξυπηρετείται και όχι για να εξυπηρετεί. Παραμένουμε κακοί μιμητές ξένων οραμάτων και προγραμμάτων καθιστώντας τους εαυτούς μας ολοένα ανευθυνότερους. Κάποτε μιλούσαν και δίδασκαν σ'αυτά τα μέρη γνήσιοι εκπρόσωποι ήθους και τώρα οι πολιτικές βγαίνουν από στόματα που μοναχά ανοιγοκλείνουν.
Και μετά απ'αυτήν την κατ'ευφημισμόν εξέλιξη τι;

Κατηγορώ

Ασύδοτα προσχώρησες στη δίνη των παθών. Κράταγες ένα εθεροβάμον όνειρο σαν φυλαχτό, και από ένα φυλαχτό που φοβήθηκες να αποκαλύψεις καθορίστηκε η ζωή σου.

Έψαχνες τα λάθη των άλλων για ν'αποφύγεις να τα κάνεις και κατέντησες να σέρνεσαι στην ανυπαρξία. Τη ζωή την ύψωσες σε ιδέα και ακόμα να τη φτάσεις. Περίμενες ότι θα ανυψωθείς μαζί της αλλά αυτή αποδείχθηκε πιο αυθύπαρκτη κι από σένα.

Τι ζητάς τώρα έρποντας ανάμεσα σε πάθη και αλήθειες; Μήπως κατάφερες ποτέ να τα διαχωρίσεις;

"Ας είναι", είπες, "σήμερα θα ξεχάσω το χθες και θα πορευτώ αθώα".

Μα δεν κατάλαβες ότι με το να ξεχάσεις την ίδια σου την ύπαρξη εξομοίωσες την αθωότητα με την εθελούσια λήθη, μεταμορφώνοντάς την σε λέπι. Είναι αλήθεια ότι ζεις μόνο κάτω απ'το νερό αξιοπρεπώς, το αναλλοίωτο φως σε τυφλώνει.

Προχωράς απ'τη μία πλάνη στην άλλη με την πεποίθηση ότι τις ξεπερνάς, ενώ τις συσσωρεύεις και τις κάνεις ολοένα δριμύτερες. Ποιός θα σε βγάλει τώρα απ'το αδιέξοδο; Μόνο μια αλυσιδωτή έκρηξη προς ένα βιβλικό τοπίο νομίζεις ότι σε καθαγιάζει ετερόφωτε άνθρωπε.

Λόγοι αναπόδραστοι

Oνειροβατώντας στην μέθεξη της ιδιοποίησής σου κι έχοντας μικρά μικρά ασυνάρτητα εφηβικά σκιρτήματα στην έπαλξη του άχρονου σηκού του Έρωτα ξέρω πως πατρίδα μου είναι το φως που αναβλύζει το ενιαίο σύμπαν της λεπτής μας αντίφασης της εγγύτερης στη φύση ομορφιάς ντυμένης άλυτα μυστήρια μέσα από ρακένδυτα τσαλαβουτήματα στα ένρινα νερά της αδιάσειστης φυγής από τη λογική προς την αλήθεια καθώς αγρός για τα κλωνάρια μας η ασύνειδη πηγή της αθέλητης μοίρας ενός λουλουδιού αναπόδραστου μέχρι να το ιδιοποιηθούμε μαραίνοντάς το στην κολυμβήθρα της συνείδησης.

Ασέβεια

Ξέχνα με σε ένα ασήμαντο πέραν της άκρατης ανυπαρξίας και δώσε μου να χρησιμοποιήσω μια άφατη δημιουργική γυναίκα. Θα την εκτοξεύσω στο σύμπαν μέσα από δοτούς λυγμούς και με την αχρηστία που βουλώνει τα αυτιά της θα καθαρίσω το δρόμο από τη σαβούρα μέχρι μπροστά της να φανεί ολοκάθαρο το φως της νιότης και της ομορφιάς που συμβολίζεται από ένα αστέρι που στάζει θαλάσσια αλμύρα και γοργόνια γλυκύτητα.
Τότε θα μου δείξει την ψεύτικη υφή της σοφίας μου και θα με παρασύρει στα όμορφα χρυσανθοφόρα εδάφη της αγνότητας που είχε καταδικαστεί απ'το δεδομένο πολιτισμό μου.
Τότε θα κρούσω την καμπάνα της ανάγκης και θα φανερώσω τα ακάθαρτα όνειρά μου στην πραγματικότητα της ζωής που με προίκισε η ίδια η αψεγάδιαστη ανωριμότητά της και τότε θα συνεχίσω το δρόμο μου μέσα από θορύβους και λάσπες και ποδοβολητό ως το άδολο πανί του ουρανού για να το πάρω από πάνω του και να αντικρύσω στα μάτια το Θεό που τόσο περίτεχνα έκρυβα.