Saturday, June 27, 2009

Άδωρο

Ασταμάτητα χρόνια της δύσης
αφόρισαν τη διαύγεια του κορμιού
αφαίμαξαν την πίστη
άδραξαν την πιο χρυσή ηλιαχτίδα
και το δειλινό
έγινε ανάμνηση.
6.5.09

4 comments:

Anonymous said...

Άδωρο σαν χρώμα
Δύση να χάνεται σε όμορφο τέλμα
Απόσβεση του σώματος,κάποια σημάδια
- για λίγο-
Πίστη άπιστη για πάντα
Το φώς και το ανασφαλές δειλινό
στιγμές σε μακροπρόθεσμη μνήμη εξ`αρχής..

Αυτές είναι οι λέξεις που ένωσα διαβάζοντας αυτό το άδωρο δωρισμένο
ποίημα..


Φιλιά,Δήμητρα

Anonymous said...

...Όντως!

- said...

το νιώθω τόσο καλά αυτό το ποίημα, που μου φαίνεται ότι είναι γραμμένο για μένα!

Ανέστης Μ. said...

Δήμητρα,
ωραίο το ποίημά σου.. Όμορφο τέλμα.!
Ευχαριστώ. Φιλιά

-,
..και για σένα λοιπόν!
Χαίρομαι που σε βλέπω. :)